ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ အေၾကာင္း သိခ်င္ ဖတ္ခ်င္ေနသူမ်ားအတြက္ 

Posted on

ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္အေၾကာင္းကုိ ေသေသခ်ာခ်ာေလး သိခ်င္သူမ်ားအတြက္  အ႐ွင္ေတဇပုလဲ  ေရးသားထားတဲ့စာစုကုိ ျပန္လည္ေ၀မွ်လုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေမြးဖြားျခင္း

စစ္ကိုင္းတိုင္း ငါန္းဇြန္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေရႊတြင္းကုန္းေက်းရြာေန ဦး႐ွိန္+ေဒၚဒြန္းတို႔သည္ ၁၂၉၄ ခုႏွစ္ ေတာ္သလင္းလဆန္း ၁၄ ရက္ အဂၤါေန႔ ၈ နာရီတိတိအခ်ိန္တြင္ ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ေလာင္းလ်ာ ကို ေမြးဖြားသန္႔စင္ခဲ့ၾကသည္။ မတင္၊ မမႈန္ႀကီး၊ မလွေဖြး၊ ေမာင္စိုးတင္၊ ေမာင္စိုး႐ွင္ဟူ၍ သားသမီးငါးဦး႐ွိရာ ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ ေလာင္းလ်ာ ေမာင္စိုးတင္သည္ ေလးဦးေျမာက္သားရတနာျဖစ္သည္။

၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးေပၚေပါက္ေနခ်ိန္တြင္ မိုးေခါင္ေရ႐ွားမႈေၾကာင့္ ကြၽဲ၊ ႏြား တိရစၦာန္မ်ား ေသေၾကပ်က္စီးၾကေသာေၾကာင့္ ဦး႐ွိန္ႏွင့္ ေဒၚဒြန္းတို႔သည္ သားသမီးမ်ားႏွင့္အတူ ၾကာနီကန္ရြာ၏ အေ႐ွ႕အရပ္႐ွိ ေလွ်ာ္ျဖဴပင္ရြာသို႔ ေျပာင္းေရြ႕ကာ လယ္လုပ္ျခင္း၊ ကြၽဲႏြား၊ သိုး၊ ဆိတ္ ေမြးျမဴျခင္းအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြး ဝမ္းေၾကာင္းၾကသလို မိခင္ႀကီးကလည္း ေဒသထြက္ကုန္မ်ားကို ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားလ်က္ ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုေလွ်ာ္ျဖဴပင္ရြာသည္လည္း မၾကာခဏဆိုသလို လူဆိုးဓားျပမ်ား၏ လုယက္တိုက္ခိုက္မႈကို ခံေနရေသာေၾကာင့္ ၁၃၀၂ ခုႏွစ္တြင္ ၾကာနီကန္ရြာသို႔ ေျပာင္းေရြ႕ခဲ့ၾကရျပန္သည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ေမာင္စိုးတင္မွာ တျဖည္းျဖည္း ေက်ာင္းေနအရြယ္သို႔ပင္ ေရာက္႐ွိလာခဲ့သည္။ တစ္ေန႔ ေမာင္စိုးတင္ ႏွင့္ ေမာင္စိုး႐ွင္တို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္အား ဖခင္ႀကီးက လယ္ေတာသို႔ ေခၚလာခဲ့သည္။ ညီေမာင္စိုး႐ွင္မွာ ထင္းတို၊ထင္းစေလးမ်ား ေကာက္၍ ဖခင္အား စြမ္းသမွ် ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေသာ္လည္း ၾကာနီကန္ေလာင္းလ်ာ ေမာင္စိုးတင္ သည္ကား အရိပ္ေကာင္းေကာင္း သစ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ပုဆိုးခင္း၍ ခဲျပားေခါင္းခု အိပ္ေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဖခင္ဦး႐ွိန္က ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းမျပဳဘဲ “မင္း ကေတာ့ ႀကီးလာရင္ ဘုန္းႀကီးျဖစ္မယ့္ေကာင္”ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳေလသည္။ ဆိုသည့္အတိုင္း ေမာင္စိုးတင္သည္ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဓမၼကထိက ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟူ၍ကား ဖခင္ႀကီးဦး႐ွိန္ သိမသြားခဲ့႐ွာေပ။

ပညာသင္ရန္အပ္ႏွံ

မ်ားမၾကာမီတြင္ ေမာင္စိုးတင္ႏွင့္ ေမာင္စိုး႐ွင္တို႔အား ပညာသင္ၾကားရန္အလို႔ငွာ နာမည္ေက်ာ္ ဓမၼကထိက ဒုတိယ ေတာင္ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ ဦးဝဏၰထံ သို႔ အပ္ႏွံလိုက္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဝဏၰသည္ က်မ္းဂန္ပိဋကတ္ ကြၽမ္းက်င္ႏွံ႔စပ္၍ မတၱရာ တစ္နယ္လံုး႐ွိ ဝိနိစၦယအဆံုးအျဖတ္မ်ားကို တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးရေသာ မဟာနာယက ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ဗိသုကာပညာ၊ ဂဏန္းသခ်ၤာပညာႏွင့္ ပန္းရန္အတတ္၊ ကႏုတ္ပန္းအတတ္ပညာတို႔ကိုပါ ကြၽမ္းကြ်မ္းက်င္က်င္တတ္ေျမာက္ထားသလို ဘုရားတည္ေဆာက္ပံု သတၱဌာနထား႐ွိပံုႏွင့္ နကၡတ္ေဗဒင္ကအစ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္သည့္ ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္သည္။

ဘက္စံုေတာ္သည့္ ဆရာေတာ္တစ္ပါးမို႔ အေပြးျမင္ အပင္သိကာ ေမာင္စိုးတင္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ဦးအား အမ်ားႏွင့္ခြဲကာ က,ႀကီး ခ,ေကြးမွစ၍ က်နစြာ သင္ၾကားေပးေတာ္မူသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ လက္ထပ္သင္ျပမႈေၾကာင့္ အေျခခံ စာေပမ်ားကို တစ္ႏွစ္အတြင္း ၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သံုးႏွစ္ခန္႔ သင္ၾကားၿပီးေသာအခါ ေမာင္စိုးတင္သည္ ေက်ာင္းသားကိုရင္ ေလးဆယ္ေက်ာ္တို႔အား ထပ္ဆင့္ သင္ၾကားေပးရသည့္ လက္ေထာက္ ဆရာေပါက္စေလးတစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့သည္။

႐ွင္သာမေဏဝတ္ျခင္း

ေမာင္စိုးတင္ ၁၂ ႏွစ္သားအရြယ္ေရာက္ေသာအခါ မိဘႏွစ္ပါးက သားသမီးမ်ားကို ႐ွင္ျပဳနားသ အလႉေတာ္မဂၤလာပြဲႀကီး က်င္းပေပးေလေသာၾကာင့္ ေမာင္စိုးတင္မွာ ကိုရင္ဇဋိလ၊ ေမာင္စိုး႐ွင္မွာ ကိုရင္ဝိမလဟူ၍ အမည္ဘြဲ႔ေတာ္မ်ား ရ႐ွိခဲ့ၾက၍ အူျမဴးေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေလသည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ ကိုရင္ဇဋိလႏွင့္ ႐ွင္ဝိမလတို႔သည္ သဒၵါ၊ သျဂႋဳဟ္၊ ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႔၊ ဋီကာ၊ ႐ူပသိဒၶိ၊ ဝိနည္း၊ မာတိကာ၊ ဓာတုကထာ၊ ယမိုက္၊ ပဌာန္း၊ ဆန္း၊ အလကၤာ၊ အဘိဓာန္၊ ႏ်ာသ၊ ေမာဂၢလာန္၊ ဂဠဳန္ပ်ံဝိၿဂိဳဟ္ႏွင့္ ႐ွင္ေႏွာင္းငယ္ပ်ိဳဳ႕တို႔ကို သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ ဆရာေတာ္ဦးဝဏၰမွ တရားေဟာပံုေဟာနည္း၊ စကားေျပာပံုေျပာနည္း၊ အႏုပညာ၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပု၊ ေရေဆးဓာတ္ပံုပညာႏွင့္ စက္မႈပညာပါမက်န္ သင္ၾကားခြင့္ ရ႐ွိခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႐ွင္ဇဋိလအသက္ ၁၆ႏွစ္ေက်ာ္ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ဆရာေတာ္ဦးဝဏၰ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ သံဃာ့ဥပုသ္ျပဳ ဂိုဏ္းႏွစ္ခုလံုးမွာ ႐ွင္မြန္လွတစ္ပါး ဟု ေရပန္းစားေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္။

သီခ်င္းဝါသနာႀကီးမားပံု

ဤသို႔ ေက်ာ္ၾကားသလို တစ္ဖက္မွာလည္း ဆရာေတာ္လစ္ရင္ လစ္သလို သီခ်င္း ခိုးခိုးဆိုတတ္သည္။ သီခ်င္းမွာ သူ အလြန္ဝါသနာႀကီးရသည့္ အင္မတန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရသည့္ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို သံုးေခါက္နားေထာင္ရံုနဲ႔ အလြတ္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သီခ်င္းအပုဒ္ေရ ေလးရာေက်ာ္အထိ အလြတ္ရသည္။ ခင္ေမာင္ရင္၊ ေရႊက်ီးညိဳ၊ ပဲခူးျမတို႔ကေတာ့ သူ႔အႀကိဳက္ဆံုး အဆိုေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အံ့အားသင့္စရာ ေကာင္းသည္က ထိုအဆိုေတာ္မ်ား၏ အသံကိုတုၿပီး တူေအာင္ ဆိုႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းမွာလည္း ဓာတ္စက္ တစ္လံုး အသင့္႐ွိေနသည္မို႔ အခြင့္သင့္လာတိုင္း သီခ်င္းဖြင့္ေလ့႐ွိသည္။ ဖြင့္သည့္အခါ ရြာထဲက လူငယ္လူရြယ္မ်ားလည္း လာေရာက္နားေထာင္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဝဏၰကလည္း အားကိုးရသည့္ တပည့္ႀကီးမို႔ အတန္အသင့္ အခြင့္အေရးေပးထားသည္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ႐ွင္ဇဋိလ သီခ်င္းဆိုေနစဥ္ ဆရာေတာ္ဦးဝဏၰႏွင့္ ပက္ပင္းမိေလသည္။ ထိုအခါက ဆရာေတာ္က ႐ွင္ဇဋိလအား ေတာင္ေဝွးနဲ႔ သံုးေလးခ်က္႐ိုက္ၿပီး ေရဒဏ္ထမ္းခိုင္းသည္။ ေရဒဏ္မွာ ေရအိုးႀကီးတစ္ခုထဲကို ေရထမ္းထည့္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထမ္းရသည့္ အရာက ေရပံုးလို ႀကီးႀကီးမားမားမဟုတ္ဘဲ ေညာင္ေရအိုးျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႐ွင္ဇဋိလမွာ ေညာင္ေရအိုးႏွင့္ ေရထမ္းလာၿပီး ေရအိုးႀကီးထဲ ေလာင္းထည့္ေနရသည္။ ဘယ္ေတာ့ျပည့္မလဲ ငံု႔ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေရစပင္ မျမင္ရ၍ စိတ္ဓာတ္က်သြားသည္။ အတန္ၾကာေအာင္ ထမ္းထည့္ၿပီးေသာအခါ ႐ွင္ဇဋိလ ေတြးသည္။ “ဒါ သက္သက္ ငါ့ ကို ႏွိပ္စက္တာ၊ ဒီတစ္ခါ ႐ိုက္ရင္ အေျပးပဲ” ဟု ေတြးေနစဥ္ ပိုးမ်ားက တရြရြ ထလာ၍ “ပပ ဝတီ”သီခ်င္းကို ေကာက္ဟဲလိုက္သည္။

“ရာသက္ပန္ လင္မလုပ္ခ်င္လို႔ အသြင္ယုတ္တယ္တဲ့ ပပဝတီေရ ႏွင္ထုတ္တယ္ေလး အဲ…ဟဲ…အဲဟယ္ခိုင္းရက္တယ္” ဆိုၿပီး ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဆိုရာ ဘုန္းႀကီးက မ်က္မွန္ႀကီးႏွင့္ လွမ္းၾကည့္သည္။ ထိုအခါ ႐ွင္ဇဋိလက “ၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ ဒီခါ ႐ိုက္ရင္ အလစ္ပဲ” ဟု သေဘာပိုက္ကာ သီခ်င္းကို ဆက္ဆိုသည္။ ထိုအခါဘုန္းႀကီးက “ဟိုေကာင္ လာစမ္း”ဟု ေခၚေတာ့သည္။ ႐ွင္ဇဋိလက “ဘုရား”ဟု အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္ေတာ့ “ဘုရားလုပ္မေနနဲ႔ သိမ္းေတာ့” ဟု မိန္႔ၾကားေလမွ ႐ွင္ဇဋိလ အလံုးႀကီးက် ဝမ္းသာရေလေတာ့သည္။ ႐ွင္ဇဋိလသည္ ဤသို႔ မၾကာမၾကာ ဒဏ္ထမ္းရေလ့႐ွိသည္။

ေနာင္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္က တပည့္၏ ပညာေရး မေႏွာင့္ေႏွးေလရေအာင္ဆိုၿပီး ဓာတ္စက္ကို သိမ္းလိုက္သည္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ႐ွင္ဇဋိလႏွင့္ အျခားကိုရင္တစ္ပါး စာအံၿပိဳင္ၾကရာ ႐ွင္ဇဋိလက အႏိုင္ရေလသည္။ ထိုအခါ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ႐ွင္ဇဋိလ မွာ ညသန္းေခါင္ေရာက္သည့္တိုင္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ႐ွိေခ်၏ ။

သူသည္ ဓာတ္စက္တြင္ ဓာတ္ျပားတင္ၿပီး ဖြင့္တဲ့အသံႏွင့္ တူေအာင္လည္း လုပ္တတ္ေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရအိုးထဲ ေခါင္းစြပ္ၿပီး လက္က ဓာတ္ျပားသံႏွင့္တူေအာင္ အိုးျခမ္းကြဲႏွင့္ ေရအိုးဖင္ျခစ္လ်က္ ပါးစပ္က “ပဒကုသလ” အမည္႐ွ္ိ သီခ်င္းကို တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေလသည္။ “အၾကံရ ခက္ပါသေနာ္” ဟု ဆိုလိုက္စဥ္မွာပဲ “ျဖန္း”ဆိုတဲ့ အသံႀကီးႏွင့္အတူ သူ႔ဖင္မွာ က်ိန္းစပ္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိုးထဲက ေခါင္းကို ဆြဲထုတ္ရာ စြပ္တုန္းကရၿပီး ျပန္ထုတ္ကာမွ ထုတ္မရျဖစ္ေနသည္။ ဘယ္လို ထုတ္ထုတ္ ထုတ္မရသည္႔အဆံုး ေက်ာင္းတိုင္နဲ႔ ႐ိုက္ခြဲလိုက္ရာ အိုးကြဲသြားေပမဲ့ အိုးလည္ပင္းက ေခါင္းမွာ စြပ္လ်က္က်န္ေနခဲ့သည္။

ထိုအခါမွ မိမိဖင္ ႐ိုက္တဲ့လူကို အသန္အသန္႐ွာရာ ထန္းလက္ျပားႀကီးကိုင္ၿပီး ရပ္ေနသည့္ ဘုန္းႀကီးဦးဝဏၰကို ေတြ႔ရေလသည္။ သည္ေတာ့မွ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ အိပ္ယာထဲ ေျပးဝင္ခဲ့ရသည္။ အိပ္ယာထဲေရာက္မွ လည္ပင္းက ေရအိုးအနားသပ္ကို ဆြဲခြၽတ္ရာ နားရြက္ေတြ ပြန္းေအာင္ခြၽတ္မွ ကြၽတ္သြားေတာ့သည္။

ဝါသနာက ႀကီးလွသည္မို႔ မည္သို႔ ခံရခံရ အမွတ္သည္းေျခမ႐ွိေပ။ ေဆာင္းညေတြေရာက္ေလတိုင္း သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ႏွစ္ပုဒ္ဟၿပီးမွ အိပ္ေပ်ာ္ေလ့႐ွိသည္။ ခုေတာ့ ေဆာင္းရာသီမို႔ ျမဴႏွင္းတို႔ေဝဆိုင္းၿပီး ေျမာက္ေလ တေသြးေသြးႏွင့္ ေအး၍ မဆံုးျဖစ္ေနသည္။

႐ွင္ဇဋိလသည္ ဆြမ္းစားၿပီးစ တစ္ေရးတေမာ အိပ္စက္ရန္ ေစာင္လိပ္ေလးကို ေျခရင္းခ်လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဆာ့ျမဴးေနတဲ့ ေဆာင္းေလၾကားမွာ သည္အတိုင္း အိပ္လိုက္ရမွာကို သူႏွေမ်ာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဝါသနာပိုးအတိုင္း သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ညည္းလိုက္ဦးမည္ဟု ေတြးကာ ေမလွၿမိဳင္၏ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ဆိုလိုက္သည္။

“ေျမာက္ေလ အျပန္၊ ေဟမန္ေဆာင္းရာသီ၊ ေငြခ်ည္ ေငြႏွင္းကေလးေတြ ဖ်န္းပက္ေနေတာ့ …”ဖုန္း”

ဤအထိသာ ဆိုလိုက္ရသည္ ။”ဖုန္း”ဟူေသာ အသံႏွင့္အတူ ေျခေထာက္ေပၚသို႔ ျပင္းထန္ေသာ အားတစ္ခု က်ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ “သည္”ဆိုတာေလးေတာင္ ဆံုးေအာင္ မဆိုႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကမန္းကတန္း မ်က္စိ ဖြင့္ၾကည့္ရာ ဘယ္ခ်ိန္က ေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ ဘုန္းႀကီးဦးဝဏၰကို ေတြ႔ရေလသည္။ သည္ေတာ့မွ ေစာင္ဆြဲျခံဳၿပီး အိပ္ေလေတာ့၏။

သူလည္းေလေလာကီသားမို႔

႐ွင္ဇဋိလတြင္ ေမာင္ျမေမာင္ ဆိုသည့္ သီခ်င္းဆိုဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္႐ွိသည္။ ေမာင္ျမေမာင္ ေက်ာင္းလာတိုင္း ဘင္ဂ်ိဳေလး အျမဲပါသည္။ ေမာင္ျမေမာင္ ဘင္ဂ်ိဳ တီးရင္ ႐ွင္ဇဋိလက စည္းဝါးလိုက္သည္။ ႐ွင္ဇဋိလ တီးလွ်င္ ေမာင္ျမေမာင္က စည္းဝါးလိုက္သည္။ ထိုသို႔ အႏုပညာ ခ်စ္ၾကသူခ်င္းမို႔ သံေယာဇဥ္ႀကီးၾကသည္။

တစ္ေန႔ အခ်စ္ေၾကာင့္လားရယ္မသိ ေမာင္ျမေမာင္မွာ ႀကိဳးဆြဲခ် ေသသြားေလသည္။ ညေနပိုင္းမွာ ႀကိဳးတန္းလန္းႏွင့္ ေသေနသည့္ ဂီတသူငယ္ခ်င္းႀကီးကို သြားၾကည့္မိသည္။ မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးၿပီး လွ်ာႀကီးက အျပင္ဘက္ ႐ွည္ထြက္ေနသည္။ စိတ္မေကာင္းလြန္း၍ ျပန္လာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ ထိုျမင္ကြင္းက မ်က္လံုးထဲက မထြက္။ ေက်ာင္း ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုလံုးက တိတ္ဆိတ္ မည္းေမွာင္ေနသည္။ ေက်ာင္းေဆာင္ တံခါး ဆြဲဖြင့္ၿပီး လွမ္းဝင္လိုက္စဥ္မွာ ေက်ာတျပင္လံုး ခ်မ္းသီးမ်ား ထသြားသည္။ ထိုစဥ္ “ဝုန္း”ဆိုၿပီး တစ္ခုခုျပဳတ္က်သံလို အသံႀကီးလည္း ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔ ၾကားရသည္။ ျမေမာင္ လိုက္လာၿပီဆိုတာ စိတ္ထဲက ထင္လုိက္၍ ႐ွင္ဇဋိလ မတရား ေၾကာက္လန္႔ ပ်ာယာခတ္သြားသည္။

တုန္ယင္ေသာ လက္တို႔ႏွင့္ ဖေရာင္းတိုင္ကို လိုက္စမ္းယူၿပီး မီးျခစ္ကို ျခစ္မည္အျပဳ ဗီ႐ိုေပၚမွ “ေညာင္” ဟူေသာ အသံထြက္လာသည္။ ျမေမာင္ မဟုတ္ဘဲ အလွေၾကာင္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိလိုက္ရေတာ့ ေၾကာက္စိတ္မွ ေဒါသစိတ္ေျပာင္းကာ ထိုေၾကာင္ကို လိုက္႐ိုက္မိေလသည္။ ကံေကာင္းလို႔ မက်ိဳး။ သည္အျဖစ္အပ်က္မွာ သူငယ္ခ်င္း အခ်စ္ေၾကာင့္ ၾကံဳခဲ့ရသည့္ ဒုကၡတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ႏွလံုးသား အခ်စ္ေၾကာင့္လည္း ဒုကၡတစ္ခု ၾကံဳဖူးသည္။

တစ္ေန႔ ၾကာနီကန္ေက်ာင္းတိုက္သို႔ ညအိပ္ဧည့္သည္မ်ား ေရာက္႐ွိလာၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ႐ွင္ဇဋိလႏွင့္ အရြယ္ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ဦးလည္း ပါေလ၏။ ၁၆၊ ၁၇ ဆိုသည္မွာ စိတ္ ကစားတတ္သည့္အရြယ္မို႔ အရြယ္တူ မိန္းမလွေလး ျမင္ရသည့္အခါ ႐ွင္ဇဋိလမွာ လူငယ္တို႔ ဘာသာဘာဝ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္ခင္စံုမက္မိသည္။ ထိုမိန္းကေလးအား ရင္တြင္းအသည္းက စြဲျမဲစြာ ခ်စ္ေနမိေသာ္လည္း သူမထံသြား၍ ဇက္ဇက္ရဲရဲ စကား မဆိုရဲ။ ေဝးရာကသာ ေငးကာၾကည့္ျခင္းကသာ သူ၏ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး သတၱိ။ ျမတ္ႏိုးစြာ ခိုးၾကည့္မိတိုင္း သူမမွာ ထိုင္လ်က္သာ ေတြ႔ျမင္ရသည္မို႔ ဆင္မယဥ္သာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္ေလးကိုလည္း ျမင္ခ်င္စမ္းပါဘိ။

႐ွင္ဇဋိလ ခိုးခိုးၾကည့္ေနတာကို ေက်ာင္း႐ွိဦးပဥၨင္းမ်ားပင္ ရိပ္မိသိ႐ွိသြားသည္။ ထိုအခါ ဦးပဥၨင္းမ်ားက “ႀကိဳက္ရင္ ခိုးၾကည့္မေနနဲ႔ စာေပးရတယ္ကြ” ဟု စေနာက္ ေျမႇာက္ပင့္ေပးၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အရဲစြန္႔ၿပီး စာေပးရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျမဲထိုင္ေနတတ္သည့္ မိန္းမေခ်ာေလး ထံသြား၍ ေရးထားေသာ ရည္းစားစာကို မ်က္စိစံုမွိတ္ ေပးလိုက္ေတာ့သည္။

ေနာက္တစ္ရက္တြင္ ထိုမိန္းမေခ်ာေလးက ႐ွင္ဇဋိလအား သူမႏွင့္ လာေတြ႔ရန္ ခ်ိန္းဆိုသည္။ ခ်ိန္းဆိုသည့္ ေနရာက လူသူကင္း႐ွင္းသည့္ ေခ်ာင္က်က် ေနရာမဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေ႐ွ႕ေမွာက္တြင္ ျဖစ္သည္။ မည္သို႔ျဖစ္ျဖစ္ ျမတ္ႏိုးသူက ခ်ိန္းဆိုသည္မို႔ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းေဆာင္သို႔ ခ်ိန္းထားသည့္ အခ်ိန္တြင္ အေရာက္လာခဲ့ရာ ဆရာေတာ့္ေ႐ွ႕တြင္ ထိုင္လ်က္ ေရာက္ႏွင့္ေနသည့္ သူမကို ေတြ႔ရသည္။

႐ွင္ဇဋိလ ဝင္လာသည္အား မိန္းမေခ်ာေလး ျမင္ေလေသာအခါ ထိုမိန္းမေခ်ာေလးက ဆရာေတာ္အား ဦးခ်၍ ထသြားေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ႐ွင္ဇဋိလ မွာ အံ့အားသင့္သြားသည္။ အေၾကာင္းမွာ ထိုမိန္းမေခ်ာေလးသည္ ေမြးရာပါ ေျခမသန္စြမ္းသူ ဒုကၡိတမေလး တစ္ဦးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။
“တပည့္ေတာ္မလို ဒုကၡိတမေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ကိုရင္ဘဝကို မစြန္႔လႊတ္ခ်င္ပါနဲ႔ ဘုရား” ဟု ႏႈတ္ႏွင့္ မေျပာဘဲ အျပဳအမူျဖင့္ ပညာသားပါပါ ဆံုးမသြားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ခ်စ္မိၿပီဆိုလွ်င္ ေက်ာက ဘုႀကီးေတာင္ ျမင္ႏိုင္စြမ္း မ႐ွိ ဟု ဆိုစကား႐ွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မိန္းမပ်ိဳေလးက ေကာင္းေကာင္းႀကီး ဆံုးမသြားသည္မို႔ ခ်စ္ပင္ ခ်စ္ျငား ေ႐ွ႕မတိုးအားေတာ့ေပ။

ဖခင္ႀကီးအနိစၥေရာက္ျခင္း

ဘုန္းႀကီးဦးဝဏၰသည္ ႐ွင္ဇဋိလအား မၾကာမၾကာ ဒဏ္ေပးတတ္ေသာ္လည္း စာေတာ္သည့္ ႐ွင္ဇဋိလကို အလြန္ခ်စ္ခင္သည္။ အားလည္းကိုးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အနီးတြင္ ေခၚထားၿပီး မိမိႂကြရာကိုလည္း အပါေခၚသြားေလ့႐ွိသည္။ အနီးတြင္ ေခၚေဆာင္ထားေသာ္လည္း တပည့္၏ တက္လမ္းကို ပိတ္ပင္ျခင္းမျပဳဘဲ မႏၱေလးသို႔ ပညာသင္လႊတ္ရန္ စီမံေလ၏။ ထိုသို႔ စီမံေနဆဲတြင္ ႐ွင္ဇဋိလ၏ ဖခင္ႀကီးမွာ ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္႐ွာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖခင္၏ လုပ္ငန္း အေမြဆက္ခံရန္ အစ္ကိုျဖစ္သူ ႐ွင္ဇဋိလကို မိခင္ႀကီးက အားကိုးတႀကီးႏွင့္ လူထြက္ရန္ ေတာင္းဆိုေလသည္။

႐ွင္ဇဋိလသည္ ယခင္က ကိုရင္ တစ္ႀကိမ္ထြက္ခဲ့ဖူးသည္။ လူအမ်ားၾကား ပုဆိုးခဏခဏ ကြၽတ္ကြၽတ္က်၍ ႐ွက္ၿပီး ကိုရင္ျပန္ဝတ္ခဲ့ရသည္။ ယခု မိခင္ႀကီးက ကိုရင္ထြက္ပါဟု ေတာင္းဆိုလာေသာအခ်ိန္တြင္ကား ႐ွင္ဇဋိလသည္ ဘုရားသာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီးကို အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေနမိၿပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုရင္မထြက္လိုဟု ျငင္းဆိုလိုက္၍ ညီျဖစ္သူ ႐ွင္ဝိမလမွ ကိုရင္ထြက္ေပးခဲ့ရသည္။

ရဟန္းျဖစ္ျခင္း

သို႔ႏွင့္ ႐ွင္ဇဋိလမွာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တပည့္ရင္းမို႔ သားရင္းပမာ ခ်စ္ခင္႐ွာသည့္ ဘုန္းႀကီးဦးဝဏၰက ကိုယ္တိုင္ ရဟန္းခံေပးရန္ စီစဥ္သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ွင္ဇဋိလ၏ မယ္ေတာ္ႀကီးက ကိုယ္တိုင္ ပဥၨင္းခံေပးလိုပါသည္ဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာင္းပန္မႈေၾကာင့္ “ကဲ…ဒါျဖင့္ မေအ ဆိုေတာ့ ဘယ္ျငင္းသာမလဲ ခြင့္ျပဳေပးရမွာေပါ့”ဟုဆိုကာ ေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မယ္ေတာ္ႀကီး ေဒၚဒြန္းမွ ႐ွင္ဇဋိလအား ၁၃၁၄ ခုႏွစ္၊ တပို႔တြဲလဆန္း ၁၅ ရက္ေန႔တြင္ ဆရာရင္း ဦးဝဏၰအား ဥပဇၥ်ာယ္ျပဳလ်က္ ဦးဇင္းတစ္ပါးအျဖစ္သို႔ ေရာက္႐ွိခဲ့သည္။

ထိုရဟန္းခံပြဲ ျပီးေသာအခါတြင္ ဆရာေတာ္ဦးဝဏၰက မိမိတပည့္၏ ပညာအစြမ္းကို အေရာင္ထင္ေစလိုေသာဆႏၵႏွင့္ အ႐ွင္ဇဋိလအား ပထမဆံုးအေနႏွင့္ တရားေဟာ ေရစက္ခ် ခိုင္းေလသည္။ အ႐ွင္ဇဋိလသည္လည္း ပညာရဲရင့္၍ ပြဲအလယ္တြင္ တြန္႔မေနဘဲ ေျခာက္ေပ၊ သံုးလက္မခန္႔႐ွ္ိ သူ႔အရပ္ၾကီးနွင္႔ ပရိသတ္အၾကားသို႔ ျခေသၤ႔တစ္ေကာင္ကဲ႔သို႔ ရဲရင့္စြာ လွမ္းဝင္ခဲ့သည္။ ဓမၼာသန ပလႅင္ရင္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေအာ္ဒါမွာစီးရသည့္ ဆယ့္ႏွစ္လက္မခြဲခန္႔႐ွိ ဖိနပ္ႀကီးကို ခြၽတ္လိုက္သည္။ ပလႅင္ေပၚ ထိုင္လိုက္ေသာအခါ ၁၆၄ ေပါင္႐ွိသည့္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္၏ အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ ပလႅင္မွာ ၫႊတ္သြားသည္ဟုထင္ရသည္။

ထို႔ေနာက္ စူး႐ွေတာက္ပေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ပရိသတ္အား အသံအားေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ႏႈတ္စြမ္းျပ ေဟာၾကားေလသည္။ ေရစက္ခ်ျပီးေသာအခါ ပရိသတ္မ်ားက အသံေကာင္း၊ အေဟာေကာင္း၊ အေျပာေကာင္းၿပီး ဥပဓိ႐ုပ္ ေကာင္းလွသည္ဟု ခ်ီးက်ဴးၾကၿပီး ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ သာဓုေခၚၾကေလသည္။ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဓမၼကထိကႀကီးျဖစ္ပါေစဟုလည္း ဆုေတြ အထပ္ထပ္ ေပးသြားၾကေလသည္။ ဘုန္းႀကီးဦးဝဏၰသည္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဓမၼကထိကျဖစ္ၿပီး ပါဠိသက္သက္ျဖင့္ သုတၱန္အေဟာေတြမွာ နာမည္ႀကီးသလို တပည့္ေတြကိုလည္း လက္ေတြ႔သင္တန္း ေပးသည့္အေနႏွင့္ သာေရး နာေရးမ်ားတြင္ ေဟာေျပာေစခဲ့သည္။ အ႐ွင္ဇဋိလကိုကား အထူးေမွ်ာ္လင့္ထားသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ဘုန္းႀကီးဦးဝဏၰတပည့္ တရားေဟာေကာင္းသည္ဟု ထိုနယ္တဝိုက္တြင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားလာေလသည္။

စာသင္တိုက္သို႔ပို႔ျခင္း

ဆရာေတာ္ဦးဝဏၰသည္ မိမိတပည့္၏ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးအား ဤမွ်ႏွင့္ တင္းတိမ္မေနဘဲ မႏၱေလးၿမိဳ႕ စာသင္တိုက္သို႔ ပို႔ရန္ စီစဥ္သည္။
“မင္း မႏၱေလးမွာေနရင္ စ,ဒ,ဘ,ဝ ဆိုတဲ႔ အဂၤါေလးခ်က္နဲ႔ အညီေနရမယ္။ စ – ေစာေစာထ၊ ဒ – ဒုန္းေျပး၊ ဘ – ဘံုေလာင္းတိုးျပီး၊ ဝ – ဝဝစားနိုင္ရမယ္ ။ ဒီေလးခ်က္နဲ႔ ညီမွ မင္း မႏၱေလးမွာ ေနႏိုင္လိမ့္မယ္”ဟု ဆံုးမၿပီး ခင္မကန္တိုက္ အ႐ွင္ဇဋိလ၏ ဦးရီးေတာ္စပ္သူ စာခ်ဆရာေတာ္ ဦးဇာဂရထံ အပ္ႏွံကာ ပညာေရႏို႔ ေသာက္စို႔ေစခဲ့ျပန္ပါသည္။

အ႐ွင္ဇဋိလသည္ ဆရာသမား၏ ၾသဝါဒအတိုင္း ေစာေစာထ၊ ဒုန္းေျပးမတတ္ ဘံုေလာင္းၾကြေနေသာ္လည္း ဝဝစားရသည့္ ရက္က နည္းပါးလွသည္။ ယေန႔လည္း ထံုးစံအတိုင္း ဆြမ္းခံႂကြလာရာ အိမ္တစ္အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းႏွင့္ ဆြမ္းဇလံုႀကီး ခ်ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ၿပီး ဆြမ္းရပ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ အတန္ၾကာ ရပ္မိသည့္တိုင္ ဆြမ္းလာေလာင္းသည္ကို မေတြ႔ရေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္ထဲသို႔ လွမ္း၍ အကဲခတ္ၾကည့္ရာ ေဆးေပါ့လိပ္ႀကီး လက္ၾကားညႇပ္ၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနသည့္ ပြဲစားႀကီးကို ေတြ႔ရသည္။

ထိုအခါက်မွ ပြဲစားဒကာႀကီးက သတိထားမိသြားၿပီး “ေဟ့…အေဒၚႀကီး ကိုယ္ေတာ္ေလး ဆြမ္းရပ္ေနတာၾကာၿပီ၊ မဏိေနပူလွၿပီ၊ ဆြမ္းထြက္ေလာင္းလိုက္ဦး”ဆိုၿပီး မိန္းမကို ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ မယားလုပ္သူက “ေတာ္ကလည္း ကိုယ္တိုင္ ေလာင္းေတာ့ ငရဲႀကီးမွာက်လို႔ “ဟု ျပန္ေျပာေလရာ ပြဲစားႀကီးက ေဆာင့္ႀကီး ေအာင့္ႀကီးႏွင့္ ထလာျပီး အ႐ွင္ဇဋိလ သပိတ္ထဲသို႔ ဆြမ္းမ်ား အကုန္ေလာင္းထည့္လိုက္ေလသည္။

သည္ကိုလွမ္းျမင္လိုက္တဲ့ အေဒၚႀကီးက ” အဖိုးႀကီး ေနာက္ကိုယ္ေတာ္ေတြ က်န္ေသးတယ္ေနာ္”ဟု လွမ္းသတိေပးေလရာ ပြဲစားႀကီးက “ဆြမ္းေလာင္းတာပဲ ကုန္သြား ၿပီးေရာ့ေပါ့၊ ေဖာက္သည္ခ် မေလာင္းႏိုင္ဘူး”ဟု ျပန္ေအာ္သျဖင့္ လင္မယား အေျခအတင္ စကားမ်ားၿပီး နပမ္းမလံုးခင္ အ႐ွင္ဇဋိလမွာ ေသာ့ေသာ့ ႏွင္ခဲ့ရေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ပြဲစားႀကီးေက်းဇူးေၾကာင့္ ေန႔တြက္ကိုက္ၿပီး စ၊ ဓ၊ ဘ၊ ဝ – ေဆာင္ပုဒ္ေလးႏွင့္ ညီၫြတ္ရေပေတာ့မည္။

တစ္ေန႔တြင္လည္း ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဆြမ္းခံၾကြလာစဥ္ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ စီးလာေသာ စက္ဘီးႏွင့္ ဝင္တိုက္မိေလသည္။ သပိတ္လြတ္က် ၊ ဆြမ္းအစ္ခြက္ေတြ ေျမေပၚ ျပန္႔က်ဲၿပီး ရထားသမွ် ဆြမ္းႏွင့္ ဆြမ္းဟင္းေတြ ေျမျပင္ေပၚ ပလဲကုန္သည္။ ေယာက်ၤားျခင္းဆိုရင္ နပမ္းခ်ရ အေကာင္းသား မိန္းမသားျဖစ္ေန၍ မနည္း သီးခံျပန္ခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေသာအခါ ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို ကဗ်ာေကာက္စပ္ၿပီး မႏၱေလးထုတ္ သတင္းစာတစ္ေစာင္မွာ ထည့္လိုက္ရာ ထိုကဗ်ာ ပါလာေတာ့သည္။

ေနာက္ရက္ ဆြမ္းခံႂကြခ်ိန္ စက္ဘီးႏွင့္ တိုက္ခံရေသာ ေနရာသို႔ ေရာက္လာေသာအခါ ရပ္ေစာင့္ေနသည့္ ေက်ာင္းသူေလးကို ေတြ႔ရသည္။ ၿပီးေနာက္ အ႐ွင္ဇဋိလကို ေတာင္းပန္႐ွာသည္။ ေနာက္ သတင္းစာထဲက ကဗ်ာက “တပည့္ေတာ္မကို ေစာင္း ေရးတာ မဟုတ္လားဘုရား”ဟု ေမးရာ မ်က္ႏွာပူပူျဖင့္ “အဲဒါ တည့္တည့္ေရးတာပဲ”ဟု ျပန္ေျပာရေလ၏။ ထိုအခါက ေက်ာင္းသူေလးက သူမ အိမ္သို႔ ဆြမ္းခံႂကြရန္ ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ ဆြမ္းခံအိမ္တစ္အိမ္တိုးခဲ့ရေလေတာ့သည္။

တစ္ရက္တြင္လည္း ဦးဇဋိလ ဆြမ္းခံႂကြလာခဲ့သည္။ ဗမာအမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ညားထားသည့္ တ႐ုတ္ႀကီး အိမ္ေ႐ွ႕ ေရာက္ေသာအခါ ထုိအမ်ဳိးသမီးကို ျမင္လုိက္ရ၍ ဆြမ္းရပ္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ သတင္းစာဖတ္ေနသည့္ တ႐ုတ္ႀကီးက အရင္ျမင္ၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကို သတင္းစာႏွင့္ ကြယ္သြားသည္။ တခဏအၾကာ သတင္းစာရြက္ ႏွိမ့္ၿပီး လွမ္းၾကည့္ရာ အ႐ွင္ဇဋိလ မျပန္ေသး၍ ျပန္ကြယ္သြားသည္။ ဗမာအမ်ိဳးသမီးက မီးဖိုေဆာင္ထဲ အလုပ္႐ႈပ္ေန၍ ဦးဇဋိလ အား မေတြ႔ေပ။ တ႐ုတ္ႀကီးက တတိယအႀကိမ္ ခိုးၾကည့္ျပန္ရာ ရပ္ေနဆဲ ဦးဇဋိလကို ေတြ႔ရ၍ စိတ္မ႐ွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ “ေဟ့..ဘုန္းႀကီး ဆြား… ဆြား (သြား) ဟု ႏွင္ထုတ္ေတာ့သည္။

ဦးဇဋိလကလည္း မသြားဘဲ ေပကပ္ရပ္ေနသည္။ “ေဟ့..ဘုန္းႀကီး ဆြားလို႔ ေျပာေနတာ မၾကားဘူးလား ဆြားေလ” ဟု ထပ္၍ ႏွင္ထုတ္ျပန္သည္။ ထိုအခါ ဦးဇဋိလလည္း လူပါးဝသည့္ တ႐ုတ္ႀကီးအား အဟုတ္ႀကီးေဒါပြားကာ သပိတ္ကတၱရာေပၚခ်ၿပီး နပမ္းဝင္လံုးေတာ့သည္။ သည္အခါမွ မီးဖိုေဆာင္ထဲက အမ်ဳိးသမီးက အသံၾကားလို႔ ေျပးဝင္လာၿပီး ေတာင္းပန္႐ွာသည္။ ဦးဇဋိလအား က်က်နနထိုင္ခိုင္းၿပီး ကန္ေတာ့သည္။ ေနာင္ အျမဲဆြမ္းခံႂကြဖို႔လည္း ေလ်ွာက္ထားေလ၏။ ဦးဇဋိလမွာ နပမ္းတန္ခိုးႏွင့္ ဆြမ္းခံအိမ္ တစ္အိမ္တိုးခဲ့ရျပန္ေလ၏။

အရွင္ဇဋိလသည္ ယင္းခင္မကန္တိုက္မွာပင္ အငယ္တန္း၊ အလတ္တန္းႏွင့္ အႀကီးတန္းတို႔ကို မပင္မပမ္း ေအာင္ျမင္ေတာ္မူေလသည္။ ဦးရီးေတာ္က ငယ္လတ္ႀကီးအတန္းေတြကို စာဝါပို႔ခ်ခိုင္းေစေသာေၾကာင့္လည္း ပို႔ခ်ေပးရသည္။ ရဟန္းဝါ ေလးဝါအရတြင္ ဦးရီးေတာ္က စာခ်တန္းကို ကိုးက်မ္းလံုး ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ျပီးေစလိုေသာေၾကာင့္ ေန႔ညမအား ႀကိဳးစား၍ ပို႔ခ်ျပသေပးသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္မွာ အ႐ွင္ဇဋိလက တရားပြဲမ်ား ေဟာၾကားေနရၿပီမို႔ ဆြမ္းကြမ္းမ႐ွား၊ လာဘ္လာဘေလးမ်ားလည္း ရႊင္လာသည္။ ပင္ကိုယ္က အေဟာအေျပာ ဝါသနာႀကီးလွသည္မို႔ စာေပသင္ယူေရးထက္ ေဟာေရးကို ပိုအားသန္သလို႐ွိလာသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေန ၾကာနီကန္ရြာသား ပြဲစားမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ဦးဘလြန္း ေဒၚျမေမ၊ ဦးသူေတာ္၊ ဦးျမဲ၊ စာေရးႀကီးဦးစံေအး ေဒၚသိန္းခင္ ၊ ဦးနက္-ေဒၚၿပိဳင္၊ ဦးတင္ေမာင္-ေဒၚႏွင္းႏြယ္၊ ဦးေပ – ေဒၚႏွင္းမယ္ စေသာ ရြာခံဒါယကာမ်ားက အ႐ွင္ဇဋိလကို ပြဲထုတ္ေပးၾကသည္။ ရပ္ကြက္ဓမၼာရံုတြင္လည္း သီလေပးတရား ဥပုသ္ေန႔တိုင္း ေဟာရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မၾကာမၾကာ ဝါစာေနာက္က်ရသည္။ သီလေပး တရားေဟာၿပီးကာမွ ျမင္းလွည္းႏွင့္ ကတိုက္က႐ိုက္ေရာက္လာတတ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ရက္တြင္ ဦးရီးေတာ္ ဦးဇာဂရက ဤသို႔ ၾသဝါဒေပးေလ၏။
“ပညာသင္ၾကားေနသူဆိုတာ ဥေဒါင္းကေလးမ်ားကဲ့သို႔ က်င့္ၾကရမယ္၊ ေခြးကေလးမ်ားကဲ့သို႔ မက်င့္ရဘူး။ ဥေဒါင္းဆိုတာ ငယ္စဥ္က အင္မတန္ ႐ုပ္ဆိုးၿပီး လူမုန္းတဲ့႐ုပ္မ်ိဳး ၊ ႀကီးျပင္းလာတဲ့အခါက်မွ အေတာင္အလက္ေတြစံုၿပီး အလွမ်ိဳး စံုလာတဲ့အတြက္ အမ်ားႏွစ္သက္ၾကတယ္။
“ေခြးေလးမ်ားက်ေတာ့ ေမြးစမွာ တယ္လွၾကတယ္။ ႀကီးလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ပံုမေျပ ႐ုပ္ဆိုးလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္စဥ္ ပညာသင္ခ်ိန္မွာ ေဒါင္းလိုေနၾက၊ ေခြးလိုမေနၾကနဲ႔”စသည္ျဖင့္ ဆံုးမသည္။ သို႔ေသာ္ အ႐ွင္ဇဋိလ၏ ဓမၼကထိကပိုးမွာ အ႐ိုးထဲအထိ စိမ့္ဝင္ေနၿပီျဖစ္ရာ ဦးရီးေတာ္၏ ၾသဝါဒသည္လည္း မတိုးသာေတာ့ေပ။

အပုိင္း ၂ ကုိ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ရန္ ေအာက္ကလင့္ကို ႏွိပ္ပါ။

https://wp.me/p92H0W-7qJ

Leave a Reply