ေမာင္ငယ္တစ္ဦးရဲ႕ ေမတၱာ

Posted on

ဘာသာျပန္ေရးသားသူ – ကိုေနလင္းေအာင္

ေဝးလံေခါင္သီေသာ ေတာင္တစ္လံုးေပၚရွိ ရြာတစ္ရြာမွာ ကြ်န္မကို ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႕ ကြ်န္မမိဘေတြဟာ ေနပူထဲမွာ အဝါေရာင္ေျမလႊာေတြကို တူးဆြစိုက္ပ်ိဳးရပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ ကြ်န္မပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြလိုပဲ ကြ်န္မလည္း ဓားတစ္ေခ်ာင္း ဝယ္ယူခ်င္ေနခဲ့မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေတာ့ ကြ်န္မေဖေဖရဲ႕ အံ့ဆြဲထဲကေန ဆင့္(၅၀) ခုိးယူလုိက္ပါတယ္။ ေဖေဖဟာ သူ႕ပိုက္ဆံ ေပ်ာက္သြားတာကို ခ်က္ခ်င္း သိရွိခဲ့ပါတယ္။

“ပိုက္ဆံ ဘယ္သူခုိးတာလဲ” လို႕ ေဖေဖက ကြ်န္မနဲ႕ ေမာင္ေလးကို ေမးပါတယ္။ ကြ်န္မဟာ ျပန္မေျပာရဲေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ရြံျပီး ၾကက္ေသေသေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး အျပစ္ကုိ မဝန္ခံၾကပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေဖေဖက ေျပာလာပါတယ္။ “တစ္ေယာက္မွ ဝန္မခံဘူးဆိုရင္ မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး အျပစ္ေပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္။” ကြ်န္မေမာင္ေလးက ေဖေဖလက္ကို ရုတ္တရက္ စြဲကိုင္ရင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ေဖေဖ…ပိုက္ဆံခိုးတာ သားပါ” ေမာင္ေလးဟာ ကြ်န္မကိုယ္စား အျပစ္ခံယူလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီည သန္းေခါင္ယံမွာ ကြ်န္မ ရုတ္တရက္ ေအာ္ငိုလိုက္မိပါတယ္။ ေမာင္ေလးက ကြ်န္မပါးစပ္ကုိ သူ႕လက္ျဖင့္ပိတ္ရင္း ေျပာပါတယ္။ “အစ္မ…ခု မငိုပါနဲ႕ေတာ့။ အားလံုး အဆင္ေျပသြားျပီပဲ။” ကြ်န္မကို အကာအကြယ္ေပးတုန္းက ေမာင္ေလးရဲ႕ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမႈကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နုိင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီႏွစ္တုန္းက ကြ်န္မေမာင္ေလးဟာ (၈)ႏွစ္အရြယ္ရွိျပီး ကြ်န္မကေတာ့ (၁၁)ႏွစ္ ရွိေနပါျပီ။ ကြ်န္မ လုပ္ခဲ့တာနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ဝန္ခံရဲတဲ့သတၱိ မရွိတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတီးေနမိပါေသးတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြန္လာခဲ့ေပမယ့္လည္း ဒီအျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ မေန႕တစ္ေန႕က ျဖစ္ေနသလိုပါပဲ။

ကြ်န္မေမာင္ေလး အလယ္တန္းေက်ာင္း ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္တဲ့အခါ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ရွိ နာမည္ၾကီး အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မကေတာ့ ေနထုိင္ရာ စီရင္စုေဒသရွိ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ တက္ေရာက္ခြင့္ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညမွာ ေဖေဖဟာ အိမ္ဝန္းထဲမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ရင္း ေဆးလိပ္ေတြ တစ္လိပ္ျပီးတစ္လိပ္ ေသာက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖ ေမေမကို ေမးလုိက္တာ ကြ်န္မ ၾကားလိုက္ပါတယ္။
“ငါတို႕ကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေျခအေနဘယ္လုိလဲ။ သူတုိ႔ေတြအရမ္းထူးခြ်န္တယ္မလား”တဲ့။

ေမေမဟာ မ်က္ရည္သုတ္ရင္း သက္ျပင္းခ်ကာ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ကြ်န္မတုိ႕ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ ပိုက္ဆံဘယ္က ရနိုင္မလဲ။”

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မေမာင္ေလးက အျပင္ဘက္ထြက္ကာ ေဖေဖေရွ႕သြားရင္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။ “ေဖေဖ…သား ေက်ာင္းဆက္မတတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ သား စာအလံုအေလာက္ တတ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ”
ေဖေဖဟာ ေဒါသထြက္သြားပါတယ္။

“သားစိတ္ေတြ ဘာျဖစ္လို႕ ဒီေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ့ညံ့ရတာလဲ။ ေဖေဖ လမ္းေပၚေလွ်ာက္ျပီး ေတာင္းစားေနရပါေစ။ သားတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ပညာျပည့္စံုတဲ့တိုင္ေအာင္ ေက်ာင္းထားေပးမွာပါ။” အဲဒီေနာက္ ေဖေဖဟာ ေငြေခ်းဖို႕ ရြာထဲရွိ အိမ္ေပါက္ေစ့သြားရန္ စတင္ ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ကြ်န္မဟာ ေမာင္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကို လက္ျဖင့္ ညင္သာစြာ ပြတ္သပ္ရင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ဟာ ပညာဆက္သင္ယူရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ အစ္မတုိ႕ ေတြ႕ၾကံဳေနရတဲ့ ဒီဆင္းရဲမႈမ်ိဳး ေက်ာ္လႊားနုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။” တစ္ဖက္မွာလည္း ကြ်န္မက တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႕ အရုဏ္မတက္မီ အခ်ိန္အထိေတာ့ ေမာင္ေလးဟာ အဝတ္စုတ္အနည္းငယ္ယူၿပီး အိမ္ကထြက္သြားတာကို ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ပါဘူး။ သူဟာ ကြ်န္မအိပ္ရာေဘးကို ကြ်န္မ မသိေအာင္လာရင္း ေခါင္းအံုးေပၚမွာ စာတစ္ေစာင္ ထားခဲ့ပါတယ္။ “အစ္မေရ…တကၠသိုလ္ေရာက္ဖုိ႕ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ရွာျပီး အစ္မဆီ ပိုက္ဆံပို႕ေပးပါမယ္။”
ကြ်န္မ အိပ္ရာေပၚမွာ စာရြက္ကိုကိုင္ရင္း ေအာ္ငိုေနမိတာ အသံဝင္သြားတဲ့ အထိပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဖေဖ ရြာထဲက ေခ်းလာတဲ့ေငြရယ္၊ ေမာင္ေလး ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္မွာ ဘိလပ္ေျမသယ္ရင္း ပို႔ေပးတဲ့ေငြရယ္ေပါင္းျပီး တကၠသိုလ္မွာ တတိယႏွစ္ေရာက္သည့္တုိင္ေအာင္ ဆက္လက္ တက္ေရာက္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္မွာ ေမာင္ေလးက (၁၇)ႏွစ္အရြယ္ရွိျပီး ကြ်န္မကေတာ့ (၂၀)ႏွစ္အရြယ္ ရွိေနပါျပီ။

တစ္ေန႕…ကြ်န္မ အခန္းထဲ စာၾကည့္ေနစဥ္ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာျပီး ေျပာပါတယ္။ “အျပင္မွာ မင္းကိုရြာသားတစ္ေယာက္ ေစာင့္ေနတယ္။”
ဘယ္ရြာသားကမ်ား ငါ့ကို လာရွာပါလိမ့္လို႕ စဥ္းစားရင္း အျပင္ထြက္လိုက္ရာ အေဝးမွာ ကြ်န္မေမာင္ေလးကို ေတြ႕ျမင္လုိက္ပါတယ္။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး အညစ္အေၾကးေတြ၊ ေျမမႈန္ေတြ၊ ဘိလပ္ေျမေတြ၊ သဲေတြနဲ႕ ညစ္ပတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မ ေမာင္ေလးကို ေမးလုိက္ပါတယ္။ “အစ္မရဲ႕ အခန္းေဖာ္ကို ဘာျဖစ္လို႕ အစ္မေမာင္ေလးလို႕ မေျပာခဲ့တာလဲ။”

ေမာင္ေလးဟာ ျပံဳးရင္း ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အသြင္အျပင္ကိုလည္း ၾကည့္လုိက္ပါဦးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အစ္မေမာင္ေလးလို႕ သူတို႕သိတဲ့အခါ ဘာမ်ားေျပာလုိက္မလဲ။ သူတို႕က အစ္မကို မေလွာင္ေျပာင္ေလာက္ဘူးလား။”
ကြ်န္မ အလြန္ခံစားသြားရင္း မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်ံလာခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္ေလးကိုယ္မွ အညစ္အေၾကးနဲ႕ ဖုန္မႈန္ေတြကို ကြ်န္မ သန္႕ရွင္းေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ လည္ေခ်ာင္းမွာ ဆို႕နင့္စြာနဲ႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “လူေတြ ဘာေျပာေျပာ အစ္မ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ေမာင္ေလးရဲ႕ အသြင္အျပင္ ဘယ္လုိျဖစ္ေနပါေစ…ေမာင္ေလးဟာ အစ္မရဲ႕ေမာင္ေလးပါပဲ။”

ေမာင္ေလးဟာ သူ႕အိပ္ကပ္ထဲကေန လိပ္ျပာပံု ဆံညွပ္ေလးတစ္ခု ထုတ္လုိက္ပါတယ္။ ဆံညွပ္ေလးကို ကြ်န္မေခါင္းမွာ ညွပ္ေပးရင္း ေျပာလာပါတယ္။ “ျမိဳ႕ထဲမွာ မိန္းကေလးေတြ ဒီလိုဆံညွပ္မ်ိဳးသံုးတာ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အစ္မမွာေရာ ဒီဆံညွပ္မ်ိဳး ရွိသင့္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။”
ကြ်န္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထိန္းနုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မ ေမာင္ေလးကို ဆြဲကိုင္ရင္း ေအာ္ငိုခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္မွာ ေမာင္ေလးက (၂၀)ႏွစ္ရွိျပီ၊ ကြ်န္ကေတာ့ (၂၃)ႏွစ္ရွိပါျပီ။

ကြ်န္မ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မေယာက္်ားက ကြ်န္မရဲ႕ မိဘေတြကို လာေနဖို႕ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခၚခဲ့ေပမယ့္လည္း ေဖေဖနဲ႕ေမေမက ျငင္းဆုိခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမက ရြာမွ ထြက္လာမယ္ဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိပါဘူးလို႕ေတာ့ တစ္ၾကိမ္မွာ ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္ေလးကလည္း ေဖေဖနဲ႕ေမေမနဲ႕ တစ္သေဘာတည္းပါပဲ။ သူကလည္း ေျပာလာပါတယ္။
“အစ္မ…အစ္မရဲ႕ ေယာကၡမေတြကို ဂရုစိုက္လုိက္ပါ။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမကို ကြ်န္ေတာ္ ဂရုစိုက္လုိက္ပါမယ္။”

ကြ်န္မ ေယာက္်ားဟာ သူလုပ္ေနတဲ့ စက္ရံုမွာ ဒါရိုက္တာတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစက္ရုံက ျပဳျပင္ေရးဌာနမွာ မန္ေနဂ်ာလုပ္ဖုိ႔ ေမာင္ေလးကို တုိက္တြန္းနားခ်ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေလးကေတာ့ အဲဒီကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ျငင္းပယ္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ေအာက္ေျခကပဲ စခ်င္ေၾကာင္းေျပာရင္း ေအာက္ေျချပဳျပင္ေရးလုပ္သားအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႕… ကြ်န္မေမာင္ေလး ေလွကားထိပ္တက္ရင္း ေကဘယ္လ္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ျပဳျပင္ေနတုန္းဓာတ္လုိက္လို႔ေဆးရံုတင္လုိက္ရပါတယ္။ ကြ်န္မေယာက္်ားနဲ႔ ကြ်န္မတုိ႔ ေဆးရံုသြားျပီး ေမာင္ေလးကို ၾကည့္ရူ႕ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ေျခေခ်ာင္းမွာ ပတ္တီးေတြကိုေတြ႕ေတာ့ ကြ်န္မ ညည္းတြားေျပာဆိုလုိက္ပါတယ္။ “နင့္ကို မန္ေနဂ်ာလုပ္ဖို႔ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ဘာျဖစ္လို႔ ျငင္းခဲ့ရတာလဲ။ မန္ေနဂ်ာဆိုရင္ ဒီလုိ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး လုပ္ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ခုေတာ့ မင္းကိုယ္မင္း ၾကည့္လုိက္စမ္း။ ဒဏ္ရာအၾကီးအက်ယ္ ရေနတယ္ေလ။ ဘာျဖစ္လို႕ အစ္မတုိ႕စကားကို နားမေထာင္ခဲ့ရတာလဲ။”

မ်က္ႏွာမွာ တည္ၾကည္ေလးနက္မႈေတြ ေပၚလြင္ရင္းနဲ႕ေမာင္ေလးဟာ သူ႕ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အခိုင္အမာ ေျပာဆုိလုိက္ပါတယ္။
“ ဒါရိုက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ေယာက္ဖ မ်က္ႏွာကို ေထာက္ရဦးမယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လို ပညာမတတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္လာမယ္ဆုိရင္ လူေတြ ဘယ္လိုမ်ား ေျပာလိုက္မလဲ။”
ကြ်န္မေယာက္်ားရဲ႕ မ်က္ဝန္းမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ကြ်န္မက ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “
ဒါေပမယ့္ အစ္မေၾကာင့္ ေမာင္ေလး ပညာမသင္ခဲ့ရတာေလ။”
“အစ္မ ဘာျဖစ္လို႕ အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြ ေျပာေနရတာလဲ။” ေမာင္ေလးက ေျပာဆိုရင္း ကြ်န္မလက္ကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္မွာ ေမာင္ေလးက (၂၆)ႏွစ္ရွိျပီ၊ ကြ်န္မကေတာ့ (၂၉)ႏွစ္ ရွိပါျပီ။

ရြာက လယ္သမား မိန္းကေလးတစ္ဦးကို လက္ထပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမာင္ေလးဟာ (၂၉)ႏွစ္ ရွိေနပါျပီ။ လက္ထပ္မဂၤလာ အခမ္းအနားမွာ ဘိသိက္ဆရာက ေမာင္ေလးကို ေမးလုိက္ပါတယ္။ “အသင့္ဘဝမွာ အေလးစားဆံုးနဲ႕ အခ်စ္ရဆံုးပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္သူလဲ။”

ေမာင္ေလးဟာ စဥ္းစားခ်ိန္မယူဘဲ ခ်က္ခ်င္းေျဖလိုက္ပါတယ္။
“ကြ်န္ေတာ့္ အစ္မေပါ့ဗ်ာ။”

ေမာင္ေလးက ကြ်န္မ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ဆက္လက္ေျပာျပပါတယ္။
“ကြ်န္ေတာ္ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက စာသင္ေက်ာင္းဟာ အျခားရြာတစ္ရြာမွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အစ္မတို႔ဟာ စာသင္ေက်ာင္းကို ႏွစ္နာရီၾကာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အသြားအျပန္ ျပဳလုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ လမ္းကေ၀းၿပီး ရာသီဥတုကလည္း အၿမဲလုိလုိေအးခဲေနတတ္တယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္အိတ္တစ္ခု ေပ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အစ္မက သူပိုင္တဲ့ လက္အိတ္တစ္ဖက္ကို ကြ်န္ေတာ္ကို ေပးခဲ့တယ္။ အစ္မဟာ က်န္တဲ့ လက္အိတ္တစ္ဖက္တည္းဝတ္ရင္း အေဝးၾကီး လမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ အစ္မရဲ႕လက္ေတြဟာ ေအးလြန္းလို႔ ခုိက္ခုိက္တုန္ေနၿပီ။ အစားအစာစားတဲ့ တူေတြကိုပင္ မကိုင္နုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေန႕ကစျပီး ကြ်န္ေတာ္ သံဓိဌာန္ ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ရွင္ေနသေရြ႕ အစ္မအေပၚ အျမဲတမ္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံဖို႕နဲ႔ ဂရုစိုက္ဖုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။”

တစ္ခန္းလံုး ခ်ီးက်ဴးသံေတြ ျပည့္လွ်ံသြားခဲ့ပါတယ္။ ဧည့္ပရိသတ္အားလံုး ကြ်န္မကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္မ စကားေျပာဖို႔ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။
“ကြ်န္မဘဝမွာ ေက်းဇူးအတင္ရဆံုးကေတာ့ ကြ်န္မေမာင္ေလးပါပဲ။” ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ မဂၤလာအခမ္းအနားတြင္ ဧည့္ပရိသတ္ေတြရဲ႕ေရွ႕မွာ ကြ်န္မ မ်က္ရည္ေတြေတြ စီးက်ခဲ့ပါတယ္။

သင့္ဘဝမွာ ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူကို တစ္ေန႕ေလာက္ေတာ့ ေမတၱာထားျပီး ဂရုစိုက္ေပးလုိက္ပါ။ သင္လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ အရာေလးဟာ သင့္အတြက္ေတာ့ သာမန္အေသးအဖြဲ႕မ်ွသာ ျဖစ္နုိင္ေပမယ့္ အျခားသူတစ္ဦးအတြက္ေတာ့ အမ်ားၾကီး အဓိပၸာယ္ ရွိေနတတ္ပါတယ္။

ေနလင္းေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုသည္။

Ref: The Love of a Brother

Leave a Reply