ဆိုက္ေဘးရီးယား ဆုိသည္မွာ

Posted on

ေရွးအခါကဆိုက္ေဘးရီးယားသည္ မဲဇာရပ္ပမာရာဇဝတ္သားမ်ား ပို႔ထားရာေဒသအျဖစ္ျဖင့္လူသိမ်ားခဲ့သည္။ ရာသီဥတု အလြန္ေအးသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ခရီးလမ္းပန္းမသာယာ သည္က တစ္ေၾကာင္း တို႔ေၾကာင့္ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးျခင္းမရွိခဲ့ ေခ်။ ယခုအခါ၌မူကား ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသသည္ ရုရွားႏုိင္ငံ၏ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္း ခ်ဲ႕ထြင္လုပ္ကိုင္ရာ ေဒသျဖစ္လာေခ်ၿပီ။ ဆိုက္ေဘးရီးယား” ဆိုသည္မွာ ရုရွားဘာသာ Sibir မွ ဆင္းသက္လာသည့္
စကားလံုး တလံုး ၿဖစ္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာေျမ(Sleeping land) ဟုဆိုလိုသည္ ။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဆိုက္ေဘးရီးယားဟူသည္ အာရွတိုက္ ေျမာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံးကို ေခၚေဝၚေသာ အမည္ျဖစ္သည္။ ဆိုက္ေဘးရီးယားဟူေသာေဒသမွာ ေရခဲမ်ားဖုံးလႊမ္း၍ အလြန္အမင္းေအးလွေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ ေဝးေခါင္ကြာလွမ္းလွေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ မဲဇာရပ္ပမာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေဒသ၊ လူသူသြားလာေနထိုင္ရန္မျဖစ္ႏိုင္ ေသာေဒသ၊ နယ္ႏွင္ဒဏ္အခတ္ခံရေသာ ရုရွားရာဇဝတ္ ေကာင္မ်ား မဲဇာပို႔ရာေဒသဟူ၍သာလူအမ်ားတို႔သည္ ေတြးထင္မွတ္ယူေလ့ရွိၾကသည္။

ထိုသို႔ေတြးထင္ၾကသည့္ အတိုင္း တစ္ခါကမွန္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုအခါမွာမူ၊ ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသသည္ ၿမိဳ႕႐ြာမ်ားျဖင့္ စည္ကား လာ႐ုံသာမက၊ သဘာဝပစၥည္း ေပါမ်ားျပည့္စုံသည္ ့အေလ်ာက္၊ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ဤေဒသရွိ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား တရွိန္ထိုးတိုးတက္ လာ၍ ရုရွားႏုိင္ငံ၏စီးပြားေရးစနစ္တြင္အေရးပါ ေသာ ေဒသႀကီးျဖစ္ေနေပၿပီ။

သမုိင္း

ဘီစီ ၁၀၀၀၀ – အခ်ိန္မွစ၍ ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသတြင္ လူအမ်ားအေၿခခ် ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္ ။ ဘီစီ ၃ -ရာစု အခ်ိန္မွေအဒီ ၄ -ရာစု အခ်ိန္ထိ ဟန္တရုတ္ လူမ်ိဳးမ်ား ၏ နယ္ေၿမ ၿဖစ္ခဲ့သည္ ။ဆိုက္ေဘးရီးယား၏ ေရွးေဟာင္းသမိုင္းအရဆိုလၽွင္ မြန္ဂို လူမ်ိဳးတို႔၏ ေဒသေ႐ႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္မူလရွိႏွင့္ ေသာ တိုင္းရင္းသားတို႔သည္ ေျမာက္ပိုင္းသို႔ တစ္စတစ္စ ေရာက္သြားၾကသည္တြင္ ယခုကာလ သိၿပီးျဖစ္ၾကေသာဆိုက္ေဘးရီးယားယားေဒသႀကီး၌ အိုးအိမ္ ထူေထာင္ၾကရသည္ဟုဆိုေလ သည္။

၁၅၈၁ ခုႏွစ္တြင္ ႐ုရွားႏွင့္ ေကာ့ဆက္လူမ်ိဳးတို႔သည္ တာတာလူမ်ိဳးတို႔ကို ေအာင္ျမင္၍ ဆယီဗ်ားရိဟု ေခၚေသာ ၿမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္ၾကေလသည္။ ဤသည္တြင္ ႐ုရွားအင္ပါယာ သည္ အေရွ႕ဘက္၌ နယ္က်ယ္လာေလသည္။ ၁၆ ရာစုႏွစ္ အတြင္း၌ပင္ ႐ုရွား၏ ဩဇာအာဏာသည္ အာမူးဝါးျမစ္ဝွမ္း ေဒသသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမန္ခ်ဴးဘုရင္ တို႔က ႐ုရွားဘုရင္တို႔၏ ဩဇာအာဏာကို ခုခံတြန္းလွန္ၾက သည္။

၁၆၈၉ ခုႏွစ္၌မူ အာမူးဝါးျမစ္ ေျမာက္ပိုင္းနယ္ကို ႐ုရွားတို႔က မသိမ္းပိုက္ေတာ့ဘဲ၊ မန္ခ်ဴးႏိုင္ငံႏွင့္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၾကသည္။၁၈၅၈ ခုႏွစ္တြင္ ထိုအာမူးဝါးျမစ္ကို ႐ုရွားႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတို႔၏နယ္ ျခားအျဖစ္သတ္မွတ္၍၊ ႏွစ္ႏိုင္ငံတို႔က စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၾကျပန္သည္။ သို႔ရာတြင္ ၁၈၆ဝ ျပည့္ႏွစ္သို႔ေရာက္ေသာ္၊ ပင္လယ္ကမ္း႐ိုး တန္းေဒသကို တ႐ုတ္တို႔က ႐ုရွားတို႔သို႔ ေပးအပ္ခဲ့ရေလရာ၊ ဗလာဒီေဗာ့စေတာ့အထိ ႐ုရွားပိုင္ျဖစ္လာေလသည္။

၁၇၁ဝျပည့္ ႏွစ္မွစ၍ ဆိုက္ေဘးရီးယားနယ္ကို ပီတာသဂရိတ္ဘုရင္မင္း ျမတ္က အက်ဥ္းသမားတို႔၏အတြက္တစ္ကၽြန္းအျဖစ္ျဖင့္ အသုံးျပဳခဲ့သည္။သို႔ရာတြင္အက်ဥ္းသမားတို႔သည္နယ္သစ္၌ အိုးအိမ္သစ္တည္ေထာင္ရန္အလို႔ငွာ မတတ္ႏိုင္ၾကေခ်။ ထို႔ ေနာက္၌ေ႐ႊတြင္းစေသာသတၱဳတြင္းတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ႐ုရွားတာင္သူလယ္သမားမ်ားကိုယ္တိုင္ထိုေဒသသို႔သြားေရာက္ကာ နယ္သစ္တည္ေထာင္ၾကသျဖင့္ ဆိုက္ေဘးရီးယားသည္ လူေနမ်ား၍လာေလသည္။

ၿပည္ႏွင္ဒါဏ္ေပးရာေဒသ

၁၆၆၀ – အခ်ိန္မွစတင္က ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသသည္ ရုရွားဘုရင္အားဆန္ ့က်င္သူမ်ား ၊ ၿပစ္မွဳက်ဴးလြန္သူမ်ားအား အၿပစ္ေပးေစလႊတ္ရာေဒသၿဖစ္လာခဲ့သည္ ။ ထို ့အတူ ရုရွား တို ့၏ Orthodox ခရစ္ယာန္ သာသနာၿပဳ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေၿခခ်လာၾကသည္ ။ ၁၈၇၀ – အခ်ိန္တြင္ နယ္ႏွင္ခံရသည့္ ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္သူ ရုရွားမ်ား တၿဖည္းၿဖည္းမ်ားလာၿပီး တႏွစ္လွ်င္ လူ တစ္ေသာင္းခန္ ့အထိ တိုးလာခဲ့သည္ ။ Joseph Stalin, Vladimir Lenin, Leon Trotsky စသည့္ ထင္ရွားသည့္ ကြန္ၿမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ မ်ားသည္ ( ၁၈၉၀- ၁၉၀၀ ) ႏွစ္မ်ားအခ်ိန္က ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသ သို ့နယ္ႏွင္ခံခဲ့ရဖူးသူမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္ ။

ပထ၀ီ၀င္

ဆိုက္ေဘးရီးယားကို ပထဝီသေဘာအားျဖင့္၎၊ ေယဘုယ် အားျဖင့္၎ အာရွတိုက္၏ ေျမာက္ပိုင္းဟု ေရးသားေျပာဆိုေလ့ ရွိေသာ္လည္း တိက်စြာဆိုရေသာ္ ဆိုက္ေဘးရီးယားဟူေသာအမည္မွာ ဆိုဗီယက္ယူနီယံေခၚ ရုရွားျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံႀကီး၏ က်ယ္ဝန္းလွေသာ အေရွ႕ပိုင္းေဒသ၏ အမည္ျဖစ္သည္။

ဆိုက္ေဘးရီးယားယားသည္ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္သတ္သတ္မဟုတ္ေပ။ ရုရွားျပည္ ေထာင္စုႏိုင္ငံႀကီးတြင္ အပါအဝင္ျဖစ္ေသာ အႀကီးမားအက်ယ္ ျပန္႔ဆုံး သမၼတႏိုင္ငံမွာ ‘႐ုရွားဆိုဗီယက္ဆိုရွယ္လစ္ျပည္ေထာင္ စုသမၼတႏိုင္ငံ’ေခၚ ပင္ရင္း(ဝါ) ျပည္မ႐ုရွားျပည္ျဖစ္၏။ ထို ျပည္ကို အတိုခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုဗီယက္႐ုရွားဟူ၍လည္း ေခၚေဝၚ ၾက၏။ ထိုျပည္၏ ၃ ပုံ ၂ ပုံမွာ ယူရယ္ေတာင္တန္း၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ရွိ၍၊ ဆိုက္ေဘးရီးယားဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္မွာ ၾကာျမင့္ေလၿပီ။

ဆိုဗီယက္႐ုရွားႏုိင္ငံေခၚ ျပည္မ႐ုရွားႏုိင္ငံတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး နယ္ပယ္အမ်ားအျပားရွိသည့္အနက္ ၁၇ ခုေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး နယ္ပယ္တို႔မွာ ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသတြင္ရွိသည္။ ဤ၁၇ခုမွာ၊ က။ (၁) ဆြာဒေလာ့စခ၊ (၂) ခ်ီလ်ာဗ်င့္စခ၊ (၃)အြမ့္စခ၊ (၄) ႏိုေဗာ္စီဗီယတ္စခ၊ (၅) အီယာကြတ္ စခ၊ (၆) ခ်ီ တာ၊ (၇) တြမ့္စခ၊ (၈) ကူရဂန္၊ (၉) က်ဴမင္၊ ႏွင့္ (၁ဝ) ကယ္မ႐ိုဗိုေခၚ နယ္ခြဲဆယ္ခု၊ ခ။ (၁) ပင္လယ္ကမ္းေျခေဒသခြဲ၊ (၂) (ယဟူဒီကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ နယ္ခြဲအပါအဝင္ျဖစ္ေသာ) ခဗာ ရပ္စေခ ေဒသခြဲ၊ (၃) (ခကတ္စကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ နယ္ခြဲအပါ အဝင္ျဖစ္ေသာ) ကရက္ စႏိုယားစခ၊ (၄) (အြိဳင္ရတ္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ နယ္အပါအဝင္ျဖစ္ေသာ) အယ္လ တိုင္ေဒသခြဲ ဟူေသာ ေဒသခြဲေလးခု၊ ဂ။ (၁) တူးဗာကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရနယ္ခြဲ၊ (၂) ယာ ကြတ္စခႏွင့္ (၃) ဗူးရယတ္မြန္ဂို ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ဆိုဗီယက္ဆိုရွယ္လစ္သမၼတႏိုင္ငံဟူေသာ နယ္ခြဲသုံးခုဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။

ေနထုိင္သူမ်ား

ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသ၏ အက်ယ္အဝန္းသည္ စတုရန္း မိုင္းေပါင္း  ၅သန္းခန္႔ ရွိသည္။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ သန္ေကာင္ စာရင္းအရ လူဦးေရမွာကား ၃၆သန္း ျဖစ္သည္။ ၁စတုရန္းမုိင္လွ်င္ ၇ေယာက္သာေနထုိင္သျဖင့္ လူဦးေရသိပ္သည္းမႈ အနည္းပါးဆုံးေဒသဟု ဆုိရမည္။ ေနထုိင္သူမ်ားမွာ ရုရွားလူမ်ဳိးအမ်ားစု ႏွင့္ ကာဇက္စၥတန္လူမ်ဳိး အနည္းငယ္ျဖစ္သည္။

ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္အမ်ားစုျဖစ္ကာ တိဘက္ဗုဒၶဘာသာ ႏွင့္ အစၥလမ္ဘာသာ၊ ဂ်ဴးဘာသာမ်ားကိုလည္း ကိုးကြယ္ၾကသည္။ အာတိတ္သမုဒၵရာ ကမ္းေျခ တစ္ေလၽွာက္၌တည္ရွိေသာဆိုက္ေဘးရီးယားယားေျမာက္ပိုင္းသည္ ေရအစဥ္မျပတ္ခဲေသာတန္ျဒာေရခဲ ျပင္ျဖစ္ ေလရာ ထိုေရခဲျပင္၌ က်က္စားေသာသားေကာင္တို႔မွ သားေမြးမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေသာ လုပ္ငန္းသည္အေတာ္ပင္ႀကီး က်ယ္သည္။ ေျမာက္ပိုင္းသည္ေရခဲျပင္ဟုဆိုရလင့္ကစား ယခုေခတ္၌ တစ္စတစ္စျဖင့္ေကာက္ပဲသီးႏွံစိုက္ပ်ိဳး၍ရေသာ ေဒသျဖစ္လာေလၿပီ။

ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ အတြင္း တိုးတက္ခဲ့သည္ မွာ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္စာရင္းအရဆိုလၽွင္ ေျမဧကေပါင္း၇၉ဝဝဝဝ တို႔သည္ စိုက္ပ်ိဳးလုပ္ကိုင္ႏိုင္ေသာေျမ ျဖစ္လာေလသည္။ အေနာက္ပိုင္း ဆိုက္ေဘးရီးယားကား ေျမနိမ့္ပိုင္းျဖစ္သည္။ထို ေျမနိမ့္ပိုင္းမွ ေက်ာက္မီးေသြး၊ ဓာတ္သတၱဳ၊ သစ္၊ ေကာက္ပဲ သီးႏွံႏွင့္ သားေကာင္မ်ားထြက္သည္။ အေရွ႕ပိုင္း ဆိုက္ေဘးရီးယားကား ေတာေတာင္ထူထပ္ေသာ ေဒသျဖစ္၏။

ဓာတ္သတၱဳ ေပါမ်ား၍ ေက်ာက္မီးေသြးႏွင့္ သံ၊ သံမဏိတို႔သည္စက္မႈ လက္မႈလုပ္ငန္းႀကီးမ်ား တည္ေထာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ႂကြယ္ဝ သည္။ ကမ္ခ်တၱကာနယ္ရွိ အေရွ႕ေတာင္တန္းတြင္၁၅၆၆၆ ေပရွိေသာ ကလ်ဴခ်က္ဗစကာယာ(Klyuchevskaya Sopka) မီးတာင္သည္ဆိုက္ေဘးရီးယား ေဒသတြင္ အျမင့္ဆုံးေသာ ေတာင္ျဖစ္သည္။

ဘုိင္ကယ္ေရအုိင္

ေအာ့ဗ၊ ယိႏ်ိဆေယယိ၊ လ်ိနာျမစ္တို႔သည္ ေျမာက္ဘက္ ရွိ အာတိတ္သမုဒၵရာထဲသို႔ စီးဝင္ၾကသည္။ ထိုၿမစ္မ်ားသည္ တႏွစ္လွ်င္ ၆ လ မွ ၉ လ အထိေရခဲ ေနေလ့ရွိတတ္သည္ ။အာမူးဝါးျမစ္သည္ ကား အေရွ႕ဘက္တာတာေရလက္ၾကားသို႔စီးဝင္သည္၊ေတာင္ဘက္ ဆိုက္ေဘးရီးယားတြင္ ဘုိင္ကယ္အိုင္ႀကီးရွိရာထိုအိုင္ႀကီး သည္ အက်ယ္အဝန္းအားျဖင့္ စတုရန္းမိုင္ေပါင္း၁၂၇၄၁မိုင္ ရွိသည္။ အာရွေျမာက္ပိုင္းတြင္ အႀကီးဆုံးေသာေရခ်ိဳအိုင္ျဖစ္ၿပီး ကမာၻ႔ေရခ်ဳိစုစုေပါင္း၏ ၅ပုံ ၁ပုံခန္႔ကုိ ထိမ္းသိမ္းထားသည့္ ကမာၻ႔အနက္ဆုံးေရကန္ျဖစ္သည္။ ဤကန္၀န္းက်င္တြင္ အျခားမည္သည့္ေနရာတြင္မွ မေတြ႔ႏုိင္သည့္ အပင္ႏွင့္ တိရစာၦန္မ်ဳိးစိတ္မ်ားစြာကို ေတြ႔ရွိႏုိင္သည္။

ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသသည္ ေဆာင္းတာအၾကာရွည္ဆုံးေသာ ေဒသျဖစ္သည္။ အေအးဓာတ္မွာ ေျမာက္ဝင္႐ိုးစြန္း၏အေအး ဓာတ္ထက္ပင္လြန္ကဲ၏။ ဆိုက္ေဘးရီးယားအေရွ႕ပိုင္း၏ သုံးပုံ တစ္ပုံေသာ နယ္ေျမတြင္ ေရခဲျပင္တို႔သည္ တစ္ခါမၽွ အရည္ေပ်ာ္ သည္ဟု မရွိေခ်။ အေအးဆုံး ဒီဂရီမွာ ၉၇.၆ ဒီဂရီဖာရင္ ဟိုက္ထိ ရွိခဲ့ဘူးသည္။ သို႔ရာတြင္ ေသြ႕ေျခာက္ေသာေဒသျဖစ္၍ အေအးဓာတ္မွာ ခံသာသည္ဟုဆိုရသည္။ေႏြဥတုတြင္အပူခ်ိန္ ၅ဝ° မွ ၆၅° ဖာရင္ဟိုက္ရွိသည္။

စီးပြားေရး

ဆိုက္ေဘးရီးယားတြင္ မူလကဂ်ဳံစက္၊ သၾကားစက္၊ အရက္ ဖို၊ သားေရလုပ္ငန္းစသည္တို႔ရွိသည္။ေႏွာင္းအခါ၌ ဆိုဗီယက္ အစိုးရသည္ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းတို႔ကိုတိုးခ်ဲ႕လိုက္ေလရာ၊ ဆိုက္ေဘးရီးယားသည္ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းႀကီးမ်ား လုပ္ရာဌာန ျဖစ္လာသည့္ျပင္ ကုန္ၾကမ္းပစၥည္း ထုတ္လုပ္ရာ ဌာနလည္း ျဖစ္လာေလသည္။

ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသ၌ သံ၊ သံမဏိ အမ်ားဆုံးထြက္၍၊ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတို႔မွာလည္း ကမၻာေပၚတြင္ အႀကီးဆုံးေသာတြင္းမ်ားအပါအဝင္ျဖစ္ေလရကား၊ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းႀကီးမ်ားသည္တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာေလသည္။ ထုိအခ်ိန္က ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုသည္ ကမၻာေပၚတြင္ ေ႐ႊထြက္ရာ၌ ဒုတိယလိုက္သည္။ ဆိုဗီယက္ ျပည္ေထာင္စုမွ ထြက္ေသာ ေ႐ႊတြင္ ဆိုက္ေဘးရီးယား၌ တူးေဖာ္ ေသာေ႐ႊ အမ်ားဆုံးပါဝင္ေလသည္။

၁၉၅၆-၆ဝ ခုႏွစ္အတြင္း ငါးႏွစ္စီမံကိန္းအရ မ်ားမၾကာမီအန္ကာရာျမစ္အနီးတြင္ ေရျဖင့္လၽွပ္စစ္ဓာတ္အားေပးေသာစက္႐ုံကို တည္ေဆာက္ရန္ လ်ာထားခ်က္ရွိသည္။ အထက္ကျပဆိုခဲ့ေသာ သားေရလုပ္ငန္း အျပင္ အႀကီးအက်ယ္လုပ္ကိုင္ေသာလုပ္ငန္းမွာ ပင္လယ္ငါး ဖမ္းျခင္း လုပ္ငန္းျဖစ္ေလသည္။

လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ ေရးအတြက္ ထရန္ဆိုက္ေဘးရီးယန္း မီးရထားလမ္းသည္ အေရွ႕ ဘက္အစြန္ဆုံး ဗလာဒီေဗာ့စေတာ့ၿမိဳ႕မွသည္ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕ႏွင့္ လီနင္ဂရက္(ယခု စိန္႔ပီတာဘတ္စ္) ၿမိဳ႕မ်ားအထိ ေပါက္ေရာက္သည္။

တ႐ုတ္ျပည္သူ႕ သမၼတႏိုင္ငံႏွင့္ မြန္ဂိုးလီးယား သမၼတႏိုင္ငံတို႔ကို ဆိုက္ေဘးရီးယားႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားေသာ မီးရထားလမ္းမွာ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလတြင္ၿပီးစီးခဲ့၍၊ယခုအခါပီကင္ၿမိဳ႕ေတာ္ႏွင့္ေမာစကို ၿမိဳ႕ေတာ္တို႔သည္ ေလယာဥ္ပ်ံလမ္းသာမကရထားလမ္းျဖင့္ လည္း အဆက္အသြယ္ျပဳႏိုင္ၿပီျဖစ္သည္။ထို႔ျပင္ ဆိုက္ေဘးရီးယားႏွင့္ ကာဇက္စၥတန္နယ္ကို ဆက္သြယ္ထားေသာမီးရထား လမ္းသည္ မိုင္ေပါင္း ၉ဝ၆ မိုင္ရွည္လ်ားသည္။

၁၉၉၀ – အခ်ိန္မွစ၍ ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသသည္ သတၱဳတူးေဖၚမႈ ၊ စက္မႈလုပ္ငန္း ၊ သစ္ေတာလုပ္ငန္းမ်ား ဖြံ ့ၿဖိဳးတိုးတက္လာမွဳ ႏွင့္အတူ လူေနမွု အဆင့္အတန္းလည္းျမင့္တက္ လာခဲ့သည္ ။ စစ္ေအးေခတ္အခ်ိန္က ရုရွားတို ့သည္  ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္ ထုတ္လုပ္မွဳ ၊ စမ္းသပ္မွဳမ်ား ႏွင့္ ႏ်ဴကလီးယား အညစ္အေၾကးစြန္ ့ပစ္သည့္နယ္ေၿမအၿဖစ္ ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသ ကိုအသံုးၿပဳ ခဲ့ၾကသည္ ။ ထို ့ေၾကာင့္ ၁၉၉၀ – အခ်ိန္က တိုင္းတာမႈတခုအရ ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသ တြင္ ေရဒီယိုသတၱိၾကြ ပမာဏ ၿမင့္တက္ လာေနသည္ဟုမွတ္ခ်က္ေပးထားၾကသည္ ။

ျမန္မာ့စြယ္စုံက်မ္း အတြဲ ၄
Academy Page

Leave a Reply