အသည္းခိုက္ေအာင္နာက်င္ခဲ့ရတဲ့ ၾကာပန္းေျခေထာက္ ကေလးမ်ား

Posted on

ေရးသားသူ – ရဲထက္လႈိင္

ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၀ ရာစု ေလာက္ကေန ၂၀ ရာစု ေလာက္အထိ တ႐ုတ္ျပည္ အႏံွ႔အျပားမွာေ ရပန္းစားခဲ့တာကေတာ့ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို ခ်ိဳးၿပီး ေျခဖဝါးတြင္ကပ္ကာ ေျခေထာက္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ မရွိေအာင္ တင္းေနေအာင္ ၾကပ္စည္းတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္း အစဥ္အလာ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ သမီးမိန္းကေလး ၂ ႏွစ္ အ႐ြယ္ကေန ၅ ႏွစ္ အ႐ြယ္အတြင္းမွာ ဒီ႐ိုးရာကို စတင္စီမံတာမို႔လို႔ ေျခေသး မိန္းကေလးရဲ႕ ေျခဖဝါး အရွည္ဟာ အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ သံုးလက္မ ဝန္းက်င္ေလာက္သာ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေရွးတ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ လူကုံတန္ အထက္တန္းလႊာ အသိုင္းအဝိုင္း၊ အႏုပညာရွင္မ်ားနဲ႔ အလယ္အလတ္တန္းစား မိသားစု မ်ားမွာေတာ့ ထံုးစံအရ အနည္းေလးေတာ့ သမီးဦးမ်ားကို ဒီ႐ိုးရာအစီအမံအတိုင္း မျဖစ္မေန လုပ္ေပးၾကေလ့ရွိပါတယ္။ ေရွးတ႐ုတ္ လူမ်ိဳးမ်ားဟာ ေျခေခ်ာင္း႐ိုးေလးေတြခ်ိဳးၿပီး ၾကပ္စည္း ခံထားရတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ေျခေထာက္ေသးေသးေလးေတြကို အလွတရားတစ္ခု၊ ဂုဏ္ျဒပ္တစ္ခုအေနနဲ႔ တန္ဖိုးထားလြန္းလို႔ ၾကာပန္းေျခေထာက္ရယ္လို႔ တင္းစာၿပီးေတာ့ေတာင္ ေခၚခဲ့ၾကပါတယ္တဲ့။ ၾကာပန္းေျခေထာက္ ပိုင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ ဒုကိၡိတ တစ္ပိုင္းျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အင္တိုက္အားတိုက္ လုပ္ရမယ့္ ပင္ပန္းတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြ လုပ္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါကိုကပဲ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ လူကံုတန္ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ “အလုပ္လုပ္ဖို႔မလိုေအာင္ ျပည့္စံုတယ္” ဆိုတဲ့ သေဘာ ေပၚလြင္တဲ့ ပကာသနဂုဏ္ျဒပ္တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ဒီ႐ိုးရာ စတင္ျဖစ္ေပၚလာပံု ယံုတမ္းစကား အဆိုတစ္ခုက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ ရွန္းဂ္ မင္းဆက္ ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ လြန္စြာမွျမတ္ႏိုးရေသာ မိဖုရားငယ္ တစ္ပါးဟာ ေမြးကတည္းက ေျခေထာက္ႀကီးထြားမႈ မရွိတဲ့ ေမြးရာပါ ဒုကၡိတ တစ္ေယာက္ပါတဲ့။

ဒီမိဖုရားငယ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ ဒုကၡိတေျခေထာက္ေတြအတြက္ သိမ္ငယ္ မေနရေအာင္ တစ္တိုင္းတစ္ျပည္လံုးမွာရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို သူ႔လိုေျခေထာက္မ်ိဳးရွိေအာင္ ၾကပ္စည္းကာမွပဲ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿပီးျပည့္စံုေသာ စံျပအလွျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျပည္သူကို ဦးေဏွာက္ေဆးဖို႔ ဘုရင္ကို တိုက္တြန္းခဲ့ရာက စခဲ့တယ္လို႔ အဆိုရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတိုင္းသာ တကယ္မွန္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သူတည္း တစ္ေယာက္ေကာင္းမႈေၾကာင့္လို႔ ဆိုရမလိုပါပဲ။

ၾကာပန္းေျခေထာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ သမီးငယ္ေလးမ်ားဟာ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ ကစားတတ္တဲ့ ကေလးအ႐ြယ္ကေန မီးေကာင္ေပါက္ အ႐ြယ္ျဖစ္တဲ့အထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကယိကထ အလြန္မ်ားၿပီး အင္မတန္ ဂ႐ုစိုက္ရတဲ့ အစီအမံနဲ႔ ေနၾကရရွာပါတယ္။ အ႐ိုးအခ်ိဳး ခံထားရတဲ့ ဒါဏ္ရာေျခေထာက္ကို တတ္ႏိုင္သူ လူခ်မ္းသာမ်ားကေတာ့ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ ေဆးဖက္ဝင္သစ္ဥ သစ္ဖု တိရိစာၦန္ေသြး စတာေတြနဲ႔ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႐ိုးရာခပ္ဆန္ဆန္ ေဆးေၾကာသန္႔စင္ေပးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ေန႔စဥ္ အ႐ိုးက်ိဳးဒါဏ္ရာကို ကလိေနသလိုလို အႀကိမ္ႀကိမ္ အခ်ိဳးခံေနရသလိုလို ျမင္မိတာေၾကာင့္ နာက်င္မႈေဝဒနာ အတိုင္းအတာဘယ္ေလာက္ ရွိမယ္ဆိုတာကို ခန္႔မွန္းၾကည့္မိပါတယ္။ ေျခသည္း ရွည္လာရင္ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ ကပ္လ်က္ အသားႏုလိုျဖစ္ေနတဲ့ ေျခဖဝါးကို ထိုးမိတဲ့အခါမွာ ပိုးဝင္ၿပီး ဒါဏ္ရာႀကီးတတ္တာေၾကာင့္ ေျခသည္းခြံ ေတာ္႐ံုနဲ႔ ျပန္မေပါက္ရေလေအာင္ ခြာပစ္ရတဲ့ သေဘာမ်ိဳးအထိ ေျခသည္းလွီးရတယ္လို႔လည္း ဆိုတယ္။

ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္း ကပ္ေနတဲ့ ၾကားေတြရယ္၊ ေျခဖဝါးနဲ႔ က်ိဳးေနတဲ့ေျခေခ်ာင္းေလးေတြျပားကပ္ေန ၾကားေနရာေတြကို ပံုမွန္ေဆးေၾကာသုတ္သင္ျခင္း မရွိပါက အနံ႔အသက္မ်ား မခံမရပ္ႏ္ုင္ေအာင္ ဆိုးဝါးတတ္တယ္လို႔လည္း သိရပါတယ္။ အလည္အလတ္ လူတန္းစားမ်ားမွာေတာ့ ေျခေထာက္ကို တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိမ္ေလာက္သာ ေဆးေၾကာ သုတ္သင္ျခင္းအမႈကို လုပ္ႏိုင္ၾကတယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ဆင္းရဲသား နင္းျပား လူတန္းစားချမာမွာေတာ႔ ေျခေသးဖို႔ အခြင့္အလမ္း မသာခဲ့ၾကရွာလို႔ သူတို႔အရွင္သခင္မမ်ားရဲ႕ ၾကာပန္းေျခေထာက္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး အားက် အိပ္မက္မက္ၾက ရရွာပါသတဲ့။ ေျခေထာက္ေသးလြန္းလို႔ ေျခဖ်ားေထာက္သြားသလို ဟန္ခ်က္ထိန္းၿပီး လႈပ္လီလႈပ္လဲ့သြားေနရတဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသြင္အျပင္ဟာ ေရွးတ႐ုတ္ ပုရိသေတြအတြက္ေတာ့ အထူးရင္ခုန္စရာ ျဖစ္ရပါတယ္လို႔ လဲသိရတယ္။

မန္ခ်ဴးမင္းဆက္လက္ထက္မွာ ဒီ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးတမ္းကို တိုက္ဖ်က္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေပမယ့္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ တ႐ုတ္ျပည္တနံ တလ်ားမွာ ဟတ္ခါးလို႔ေခၚတဲ့ တ႐ုတ္တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးကလြဲရင္ က်န္တဲ့ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ ဒီၾကာပန္းေျခေထာက္ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာကို လက္မခံ မက်င့္သံုးတဲ့ အရပ္ေဒသရယ္လို႔ သီးျခားေဖာ္ျပထားတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ဟတ္ခါးဆိုတာ ျမန္မာအေခၚ တ႐ုတ္ လက္တိုမ်ိဳး ဆိုလိုတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ေဒါက္တာဆြန္ယက္ဆင္တို႔ ပေဒသရာဇ္စံနစ္ကို အျပဳတ္တိုက္ၿပီး သမၼတႏိုင္ငံတည္ေထာင္တဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ကေန ၾကာပန္းေျခေထာက္ ႐ိုးရာတေျဖးေျဖးခ်င္း ေပ်ာက္ကြယ္ၿပီး ယေန႔ေခတ္အခ်ိန္မွာေတာ့ လြန္စြာေရွးက်တဲ့ ေဒသ အနည္းငယ္မွာ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ ၈၀ အ႐ြယ္ ၾကာပန္းေျခေထာက္ပိုင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ားကို ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကားသာ ေတြ႔ႏိုင္ပါေတာ့တယ္တဲ့။

လူတစ္ေယာက္ကို ေမြးခါစ အ႐ြယ္ကစလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ မေတြ႔ေစပဲ ဘာဆိုဘာမွ မရွိေအာင္ ေျပာင္သလင္းခါေနတဲ့ အခန္းငယ္တစ္ခန္းထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေလာက္ အလံုပိတ္ၿပီး အသက္ဆက္ရွင္ေစမယ္ ဆိုရင္ ဒီလူဟာ အလွတရားဆိုတာကို ဘယ္လို နားလည္ၿပီး ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုမွာပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနမိေတာ့တာပါပဲ။

ရဲထက္လႈိင္

Leave a Reply