သူေဌးႀကီးလီကာရွင္းေျပာျပတဲ့ “သင္ဘာေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ေသးတာလဲ”

Posted on

ေရးသားသူ – Saya Aung Ko Latt

ေဟာင္ေကာင္သူေ႒းႀကီး လီကာရွင္းက ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုုမွာ ဒီလိုုေျပာသြားပါတယ္။

သင္ဘာလိုု႔ မေအာင္ျမင္ေသးတာလဲ။ သင္ေရစုုန္ေမ်ာေနတယ္။ အႏူတ္လကၡဏာ ေဆာင္တဲ့လူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းေနပါတယ္။ တိုုးတက္မူ အတြက္ ဦးေနာက္အေခ်ာက္မခံဘူး၊ လက္ထဲမွာ ပိုုက္ဆံမရိွဘူး၊ မ်က္နာက်ေတာ့အေသလုုိခ်င္တယ္။ မိဘနဲ႔ ခြဲရမွာကိုုေၾကာက္တယ္၊ ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႔ စကားကိုု အၿမဲနားေယာင္တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ရဲရဲ မခ်ရဲဘူး၊ ယဥ္ေက်းတယ္ဆိုုတာကိုု အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေရွးရိုုးစြဲတယ္။ ဘ၀ကိုု ကံၾကမၼာေပးတဲ့ အတိုုင္းပဲ အသက္ရွင္ခ်င္တယ္။ ထိုုးေဖာက္ဖိုု႔ ဘယ္ေတာ့မွ မစဥ္းစားရဲဘူး။

အရင္းမစိုုက္ထုုတ္ပဲ အျမတ္မ်ားမ်ားရတဲ့ အလုုပ္ပဲလုုပ္ခ်င္တယ္။ အိမ္မွာေအးေအးေဆးေဆးေနၿပီး လာဘ္လာဘ ေကာင္းကင္ေပၚကေန က်လာမွာကိုု ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္။ ထီေပါက္ဖိုု႔ေလာက္ပဲ အိမ္မက္ေစာင္႔ေနတတ္တယ္။ အခြင့္အေရး မႀကံဳဘူးလိုု႔ ခဏခဏ ျပစ္တင္ေျပာဆိုုတယ္။ တကယ္အခြင့္ ႀကံဳလာျပန္ေတာ့လည္း သင္မဖမ္းထားႏိုုင္ခဲ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ သင္ဖမ္းကိုု မဖမ္းတတ္လိုု႔ပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ သင္ဆင္းရဲေနပါတယ္။

ဆင္းရဲေတာ့ စိတ္အားငယ္တယ္။ စိတ္သိမ္ငယ္ေတာ့ တြန္႔ဆုုတ္တြန္႔ဆုုတ္ျဖစ္တယ္။ ဘာဆုုိ ဘာမွ မလုုပ္ရဲေတာ့ဘူး။ ဘာတစ္ခုုခုုမွ ကြ်မ္းက်င္ေအာင္လည္း တတ္ေျမာက္ေအာင္ မသင္ၾကားထားဘူး၊ အဆိုုးဘ၀သံသရာႀကီးထဲမွာ ဒီလိုုပဲ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အခြင့္ရိွတုုန္း တစ္ခုုခုုေတာ့ လုုပ္ခ်င္ပါရဲ႔ ၊ အခက္အခဲ နည္းနည္း ေတြ႔တာနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု အေၾကာင္းျပခ်က္ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ ဆုုတ္လမ္းရွာထားျပန္တယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါင္းစံုုနဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးေနၾကပါတယ္။ အမ်ားဆံုုးေတြ႔တတ္တဲ့ ဥပမာမ်ားကေတာ့…

၁။ ပိုုက္ဆံမရွာတတ္ဘူး ။
မွားတယ္။ အမွန္က ပိုုက္ဆံရွာတတ္တဲ့ ဦးေနာက္မရိွလိုု႔ပါ။ စုုလည္းမစုုေဆာင္းတတ္လိုု႔။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု လည္း တန္ဖိုုးတက္ေအာင္ မလုုပ္လိုု႔၊ ေ၀းေ၀း လည္းမစဥ္းစားတတ္လ္ိုု႔။

၂။ အရည္အခ်င္းမရိွလိုု႔ ။
မွားတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု မွမေလ့က်င့္ ဘူးဆိုုရင္ ဘယ္သူက ေမြးကတဲက အရည္အခ်င္းရိွတာလဲ၊ ဘယ္သူမွ ဘြဲ႔ရရခ်င္း အရည္အခ်င္းမရိွပါဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း အလုုပ္လုုပ္ခ်င္း မေအာင္ျမင္ပါဘူး။လူတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ အတိုုင္းအတာဟာ ဆံုုးရံူးခဲ့တဲ့ ပမာဏနဲ႔ တိုုက္ရိုုက္အခ်ဳိးက်တတ္ပါတယ္။ အလုုပ္ကိုု နည္းနည္း လုုပ္ရံုုနဲ႔ ပ်င္းသြားတယ္။ စာတစ္အုုပ္ကိုု အရြက္နည္းနည္းလွန္ဖတ္လိုုက္ရံုုနဲ႔ ၿငီးေငြ႔ သြားတဲ့လူဟာ ဘယ္မွာ အရည္အခ်င္းလာရိွႏိုုင္မွာလဲ။

၃။ စကားမေျပာတတ္လိုု႔။
မွားတယ္။ ဘယ္သူက ေမြးရာပါ စကားေျပာေကာင္းေနလိုု႔လဲ။ စင္ေပၚမွာ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ လူမွန္သမ်ွ စင္ေအာက္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္တယ္။

၄။ အခ်ိန္မရွိလိုု႔။
မွားတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ လက္ကိုုင္ဖုုန္းေဆာ့တဲ့ အခ်ိန္ကိုုတြက္ၾကည့္ပါ။ ဂိမ္းေဆာ့တဲ့ အခ်ိန္ ေတြကိုု တြက္ၾကည့္လိုုက္ပါ။ စီမံခန္႔ခြဲမူ ပညာမွာ အခ်ိန္ကိုု စီမံခန္႔ခြဲမူအတတ္ဟာ ပညာအပါဆံုုးျဖစ္တယ္။ မယံုုရင္ အခ်ိန္မွတ္တမ္းေလးတစ္ခုု မွတ္ၾကည့္ပါ။ ကိုုယ္ဘာလုုပ္လုုပ္၊ အခ်ိန္ကိုု မွတ္ၾကည့္၊ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ မွတ္ၿပီးရင္ ကိုု္ယ္မွတ္ထားတာကိုု ျပတ္ဆန္းစစ္ၾကည့္၊ အလုုပ္အရမ္းမ်ားပါတယ္ဆိုုတဲ့ လူေတြေတာင္မွ အခ်ိန္တစ္၀က္ေက်ာ္ဟာ အေရးသိပ္မႀကီးတဲ့ အရာေတြမွာ အခ်ိန္ပိုုကုုန္ေနတာကိုု ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။

၅။ ၀ါသနာမပါလိုု႔။
မွားတယ္။ စားမယ္၊ ေသာက္မယ္၊ ဆိုုင္ထိုုင္မယ္၊ ပြဲလည္မယ္၊ ဘယ္လူငယ္မဆိုု ၀ါသနာပါမွာပဲ။ အလုုပ္ကိုု ပင္ပင္ပမ္းပမ္းလုုပ္မယ္။ အေၾကြးဆပ္မယ္။ ဘတ္စ္ကားတိုုးစီးမယ္။ ဘယ္သူ၀ါသနာပါမွာလဲ။ ၀ါသနာဆိုုတာ တစ္ခုုခုုကိုု ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုုပ္လိုုက္လိုု႔ ၿပီးေျမာက္သြားရင္ အဲဒီၿပီးေျမာက္ျခင္းရဲ႔ အရသာကိုု ခံစားရင္ ၀ါသနာပါသြားတာပဲ။ ၀ါသနာဆိုုတာ ပ်ဳိးေထာင္ရင္ ရပါတယ္။

၆။ စဥ္းစားၾကည့္အုုံးမယ္။
ဒါအမွားဆံုုးပဲ။ အထူးသျဖင့္ မေသခ်ာရင္ ျခင္ေတာင္မရိုုက္တတ္တဲ့ လူတန္းစားအတြက္ ေျပာတာပါ။ ဘာပဲလုုပ္လုုပ္၊ တ၀က္ေသခ်ာတယ္လိုု႔ ထင္ရင္ စလိုု႔ရၿပီ။ ရာႏူန္းျပည့္ေသခ်ာတဲ့ အထိေစာင့္ေနရင္ အခြင့္အေရးက အဲဒီေနရာမွာ မရိွေတာ့ဘူး။ စဥ္းစားၾကည့္အုုံးမယ္။ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ အိုုသြားတဲ့လူေတြ မနည္းလွေတာ့ပါ။

Ref: WeChat
Aung Ko Latt


သူဌေးကြီးလီကာရှင်းပြောတဲ့ “သင်ဘာကြောင့် မအောင်မြင်သေးတာလဲ” (unicode)

ရေးသားသူ – Saya Aung Ko Latt

ဟောင်ကောင်သူဋ္ဌေးကြီး လီကာရှင်းက ဟောပြောပွဲတစ်ခုမှာ ဒီလိုပြောသွားပါတယ်။

သင်ဘာလို့ မအောင်မြင်သေးတာလဲ။ သင်ရေစုန်မျောနေတယ်။ အနူတ်လက္ခဏာ ဆောင်တဲ့လူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းနေပါတယ်။ တိုးတက်မူ အတွက် ဦးနောက်အချောက်မခံဘူး၊ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ မျက်နာကျတော့အသေလိုချင်တယ်။ မိဘနဲ့ ခွဲရမှာကိုကြောက်တယ်၊ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ စကားကို အမြဲနားယောင်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်တော့မှ ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲရဲ မချရဲဘူး၊ ယဉ်ကျေးတယ်ဆိုတာကို အကြောင်းပြုပြီး ရှေးရိုးစွဲတယ်။ ဘဝကို ကံကြမ္မာပေးတဲ့ အတိုင်းပဲ အသက်ရှင်ချင်တယ်။ ထိုးဖောက်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားရဲဘူး။

အရင်းမစိုက်ထုတ်ပဲ အမြတ်များများရတဲ့ အလုပ်ပဲလုပ်ချင်တယ်။ အိမ်မှာအေးအေးဆေးဆေးနေပြီး လာဘ်လာဘ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ကျလာမှာကို မျှော်လင့်နေတယ်။ ထီပေါက်ဖို့လောက်ပဲ အိမ်မက်စောင့်နေတတ်တယ်။ အခွင့်အရေး မကြုံဘူးလို့ ခဏခဏ ပြစ်တင်ပြောဆိုတယ်။ တကယ်အခွင့် ကြုံလာပြန်တော့လည်း သင်မဖမ်းထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သင်ဖမ်းကို မဖမ်းတတ်လို့ပါ။ ဒါတွေကြောင့် သင်ဆင်းရဲနေပါတယ်။

ဆင်းရဲတော့ စိတ်အားငယ်တယ်။ စိတ်သိမ်ငယ်တော့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြစ်တယ်။ ဘာဆို ဘာမှ မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ ဘာတစ်ခုခုမှ ကျွမ်းကျင်အောင်လည်း တတ်မြောက်အောင် မသင်ကြားထားဘူး၊ အဆိုးဘဝသံသရာကြီးထဲမှာ ဒီလိုပဲ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေတယ်။ လူတော်တော်များများဟာ အခွင့်ရှိတုန်း တစ်ခုခုတော့ လုပ်ချင်ပါရဲ့ ၊ အခက်အခဲ နည်းနည်း တွေ့တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြောင်းပြချက် သောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ ဆုတ်လမ်းရှာထားပြန်တယ်။ အကြောင်းပြချက်ပေါင်းစုံနဲ့ အချိန်ဖြုန်းတီးနေကြပါတယ်။ အများဆုံးတွေ့တတ်တဲ့ ဥပမာများကတော့…

၁။ ပိုက်ဆံမရှာတတ်ဘူး ။
မှားတယ်။ အမှန်က ပိုက်ဆံရှာတတ်တဲ့ ဦးနောက်မရှိလို့ပါ။ စုလည်းမစုဆောင်းတတ်လို့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လည်း တန်ဖိုးတက်အောင် မလုပ်လို့၊ ဝေးဝေး လည်းမစဉ်းစားတတ်လ်ို့။

၂။ အရည်အချင်းမရှိလို့ ။
မှားတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှမလေ့ကျင့် ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက မွေးကတဲက အရည်အချင်းရှိတာလဲ၊ ဘယ်သူမှ ဘွဲ့ရရချင်း အရည်အချင်းမရှိပါဘူး။ ဘယ်သူကမှလည်း အလုပ်လုပ်ချင်း မအောင်မြင်ပါဘူး။လူတစ်ယောက် အောင်မြင်တဲ့ အတိုင်းအတာဟာ ဆုံးရူံးခဲ့တဲ့ ပမာဏနဲ့ တိုက်ရိုက်အချိုးကျတတ်ပါတယ်။ အလုပ်ကို နည်းနည်း လုပ်ရုံနဲ့ ပျင်းသွားတယ်။ စာတစ်အုပ်ကို အရွက်နည်းနည်းလှန်ဖတ်လိုက်ရုံနဲ့ ငြီးငွေ့ သွားတဲ့လူဟာ ဘယ်မှာ အရည်အချင်းလာရှိနိုင်မှာလဲ။

၃။ စကားမပြောတတ်လို့။
မှားတယ်။ ဘယ်သူက မွေးရာပါ စကားပြောကောင်းနေလို့လဲ။ စင်ပေါ်မှာ စကားပြောကောင်းတဲ့ လူမှန်သမျှ စင်အောက်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ရလဒ်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်။

၄။ အချိန်မရှိလို့။
မှားတယ်။ တစ်ရက်တစ်ရက် လက်ကိုင်ဖုန်းဆော့တဲ့ အချိန်ကိုတွက်ကြည့်ပါ။ ဂိမ်းဆော့တဲ့ အချိန် တွေကို တွက်ကြည့်လိုက်ပါ။ စီမံခန့်ခွဲမူ ပညာမှာ အချိန်ကို စီမံခန့်ခွဲမူအတတ်ဟာ ပညာအပါဆုံးဖြစ်တယ်။ မယုံရင် အချိန်မှတ်တမ်းလေးတစ်ခု မှတ်ကြည့်ပါ။ ကိုယ်ဘာလုပ်လုပ်၊ အချိန်ကို မှတ်ကြည့်၊ နှစ်ပတ်လောက် မှတ်ပြီးရင် က်ိုယ်မှတ်ထားတာကို ပြတ်ဆန်းစစ်ကြည့်၊ အလုပ်အရမ်းများပါတယ်ဆိုတဲ့ လူတွေတောင်မှ အချိန်တစ်ဝက်ကျော်ဟာ အရေးသိပ်မကြီးတဲ့ အရာတွေမှာ အချိန်ပိုကုန်နေတာကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။

၅။ ဝါသနာမပါလို့။
မှားတယ်။ စားမယ်၊ သောက်မယ်၊ ဆိုင်ထိုင်မယ်၊ ပွဲလည်မယ်၊ ဘယ်လူငယ်မဆို ဝါသနာပါမှာပဲ။ အလုပ်ကို ပင်ပင်ပမ်းပမ်းလုပ်မယ်။ အကြွေးဆပ်မယ်။ ဘတ်စ်ကားတိုးစီးမယ်။ ဘယ်သူဝါသနာပါမှာလဲ။ ဝါသနာဆိုတာ တစ်ခုခုကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်လိုက်လို့ ပြီးမြောက်သွားရင် အဲဒီပြီးမြောက်ခြင်းရဲ့ အရသာကို ခံစားရင် ဝါသနာပါသွားတာပဲ။ ဝါသနာဆိုတာ ပျိုးထောင်ရင် ရပါတယ်။

၆။ စဉ်းစားကြည့်အုံးမယ်။
ဒါအမှားဆုံးပဲ။ အထူးသဖြင့် မသေချာရင် ခြင်တောင်မရိုက်တတ်တဲ့ လူတန်းစားအတွက် ပြောတာပါ။ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ တဝက်သေချာတယ်လို့ ထင်ရင် စလို့ရပြီ။ ရာနူန်းပြည့်သေချာတဲ့ အထိစောင့်နေရင် အခွင့်အရေးက အဲဒီနေရာမှာ မရှိတော့ဘူး။ စဉ်းစားကြည့်အုံးမယ်။ စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်းနဲ့ အိုသွားတဲ့လူတွေ မနည်းလှတော့ပါ။

Ref: WeChat
Aung Ko Latt

Leave a Reply