တေခတ္တခါက ျမန္မာ့ေဘာလုံးသူရဲေကာင္းႀကီး (ဦး) ဗဟာဒူး

Posted on

ၿမန္မာ့လက္ေရြးစင္ေဘာလုံးအသင္းမွာ (၁၉၅၂ ကေန ၁၉၇၀) ထိေဘာလုံးကန္ခဲ့ၿပီး ၿမန္မာ့လက္ေရႊးစင္ အသင္းေခါင္းေဆာင္အၿဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆပ္ဗဟာဒူး (Suk Bahadur) ဆုိတဲ့ ေဂၚရဂါးလူမ်ိဳး ေဘာလုံးသူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ သူဟာ ထူးခြ်န္ေၿပာင္ေၿမာက္တဲ့ ကစားသမားတစ္ဦးၿဖစ္ခဲ့ၿပီး တခ်ိန္က ဗမာ့လက္ေရႊးစင္ အသင္းကို ထြန္းေတာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ၿမန္မာ့သူရဲေကာင္း ေဘာလုံးကစားသမားတစ္ဦးပါ။ အထူးသၿဖင့္ ေရွ႔တုိက္စစ္မႈး ေနရာ ႏွင့္ ေတာင္ပံကစားသမားေနရာကုိ ကစားခဲ့တဲ့သူလည္းၿဖစ္ပါသည္။

ဗဟာဒူးကုိ ရွမ္းၿပည္နယ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး၊ ေဘာလုံးသမားဘ၀ ခရီးရွည္ၾကီးတြင္ ဗဟာဒူးအေနၿဖင့္ ရွမ္းၿပည္နယ္ လက္ေရႊးစင္ကစားသမားကေန စတင္ခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ေဘာလံုးေလာက ေသြးသစ္ေလာင္းေရးအတြက္ ေဘာလုံးအဖဲြ႔ခ်ဳပ္အေနၿဖင့္ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ တိုင္းႏွင့္ျပည္နယ္ေဘာလံုးၿပိဳင္ပဲြကို စတင္က်င္းပခဲ့ၿပီးနယ္အသီးသီးမွ လူငယ္ေျခတက္ ေဘာလံုးသမားမ်ားကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ပထမအၾကိမ္ ၿပည္နယ္ ႏွင့္တုိင္းပဲြစဥ္မွာ ရွမ္းၿပည္အသင္းအတြက္ ပထမဆုဒုိင္းၾကီးရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ပထမဆုရေရးအတြက္ အဓိကက်ေသာ အခန္းက႑ကေန ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး၊ ၿပိဳင္ပဲြအၿပီးအတြင္ စစ္ကုိင္းတုိင္းအသင္းမွ ဘယ္စြန္လူ ထူး၀ါး ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့ရၿပီး ပထမတန္းအသင္းမ်ားတြင္ ဆက္လက္ကစားခဲ့ရပါသည္။ တပ္မေတာ္သား တစ္ဦးလည္း ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ၾကည္းအသင္းတြင္ ၀င္ေရာက္ကစားခဲ့ပါသည္။

ထုိ႔ေနာက္ျမန္မာျပည္တြင္ က်င္းပေသာ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ေလးႏိုင္ငံေဘာလံုးၿပိဳင္ပဲြတြင္ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမားအျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခံရသည္။ ပထမပဲြအျဖစ္ သီရိလကၤာႏွင့္ကစားရရာ ဗဟာဒူးသည္ ညာေတာင္ပံအစြန္လူအျဖစ္ ေဘာလံုးသမၻာရင့္ထြန္းရွိန္ႏွင့္ တဲြကစားရသည္။ ျမန္မာအသင္းရရွိေသာ ၃ ဂိုးအနက္ ၂ ဂိုးမွာ ဗဟာဒူးညာေတာင္ပံမွ တိုက္စစ္ဆင္ဖန္တီးေပးမႈေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုတစ္ပဲြတည္းႏွင့္ ဗဟာဒူးမွာ ႏုိင္ငံတကာေဘာလံုးၿပိဳင္ပဲြတြင္ နာမည္ထင္ရွားခဲ့ပါသည္။ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္ ဒုတိယအၾကိမ္အာရွအိုလံပစ္ ၿပိဳင္ပဲြတြင္ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္အသင္းသည္ ရံႈးပဲြမရွိဘဲ တတိယ ရရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ေဘာလံုးသမိုင္းတြင္ ထင္ရွားေသာ ေအာင္ျမင္မႈမွတ္တိုင္တစ္ခုကို ဗဟာဒူးပါ၀င္ၿပီး စိုက္ထူေပး ႏိုင္ခဲ့သည္။

တကယ္လည္း ဗဟာဒူးအေနၿဖင့္ ဗုိလ္မူးတစ္ေယာက္အၿဖစ္ ၿမန္မာ့ တပ္မေတာ္ ေၿခၿမန္တပ္ရင္း (၄) တြင္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖူးခဲ့ပါသည္။ ေဘာလုံးပညာတြင္ ထူးခြ်န္ရုံမကဘဲ တစ္ဘက္တြင္ ဗဟာဒူးသည္ တပ္မေတာ္သားတစ္ေယာက္ တာ၀န္ကိုလည္း တိုင္းျပည္အတြက္ ေပးဆပ္ရျပန္သည္။ နယ္ခ်ဲ႕တရုတ္ျဖဴတို႕ကို တြန္းလွန္ရာ တြင္ ေရွ႔တန္းစစ္မ်က္ႏွာျပင္တြင္ က်ည္ဆံမ်ားၾကား ရုန္းကန္တုိက္ပဲြ၀င္ခဲ့ရပါသည္။ ဖတဆိုးေလးျဖစ္ခဲ့ရသည့္ ဗဟာဒူးသည္ ငယ္စဥ္က အတန္းပညာကုိ ေကာင္းစြာ မသင္ခဲ့ရပါ။ သူ၏ ဖခင္ အမ္၊အက္စ္၊သာပါးသည္ နာမက်န္းျဖစ္ကာ ဗဟာဒူး ရွစ္ႏွစ္သားအရြယ္၌ သူတို႕မိသားစုကို မ်က္ကြယ္ျပဳသြားေသာအခါတြင္ ဗဟာဒူး တုိ႕တေတြမွာမုဆိုးမ မိခင္ႏွင့္အတူ မ်က္ႏွာငယ္ႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။

ဒုတိယ ကမၻာစစ္မီးရိွန္ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္မီးရိွန္္မ်ားေၾကာင့္ ဗဟာဒူးမွာ အတန္းကုန္ေအာင္ ပညာမသင္ၾကားခဲ့ရရရွာၿခင္းၿဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း မခင္သန္းၿမင့္ႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ပုိင္းတြင္ ၾကိဳးစားမႈွု ဇဲြလုံ႔လ ကို အရင္းတည္ျပီး ဇနီး ျဖစ္သူထံတြင္ အခ်ိန္ပိုေက်ာင္းတက္ကာ ေခတ္ကို အေျပးအလႊား လိုက္ခဲ့ရရွာသည္ ေနာက္ပုိင္းမွာ အဂၤလိပ္သတင္းစာမ်ားကို ေကာင္းေကာင္းဖတ္ႏုိင္သည္ဟု ေၿပာဆုိ ခ်ီးမြမ္းၾကသည္။ သူဟာ တင္းနစ္၊ ေဟာ္ကီ ႏွင့္ မီတာ ၁၀၀ အေၿပး စတဲ့ အားကစားနည္းမ်ားတြင္လည္း ထူးခြ်န္တဲ့ ကစားသမား တစ္ဦးလည္းၿဖစ္ခဲ့ပါေသးသည္။ ဗဟာဒူးသည္ တာတုိေၿပးရာတြင္လည္း ထူးခြ်န္ၿပီး ၿမန္မာ့အေၿပးလမ္းေၾကာင္းတြင္ အျမန္ဆုံး အေျပးသမားအျဖစ္စာရင္း၀င္ခဲ့ကာ မီတာ ၁၀၀ ကို ၁၁ စကၠန္႕ရေအာင္ ေျပးႏုိင္စြမ္းလည္းရိွပါသည္။

ဗဟာဒူးအေနၿဖင့္ ကံၾကမၼာဆုိးမ်ားႏွင့္လည္း ေတြ႔ၾကဳံခဲ့ရဖူးသည္။ ၁၉၆၂ ျမန္မ့ာေျမေပၚတြင္ က်င္းပသည့္ ကၽြန္းဆြယ္ၿပိဳင္ပဲြတြင္ အိမ္ရွင္ျမန္မာသည္ ဗိုလ္လုပဲြမွာ ႏုိင္မည္ အေသခ်ာပင္ၿဖစ္ေသာ္လည္း အိမ္ရွင္ပရိတ္သတ္ေရွ ႔တြင္ မေလးရွားကို (၂ – ၀)ဂိုးျဖင့္အေနနိမ့္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခါ သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပိုင္ တို႕က ေလာင္းကစား သံသယျဖင့္ ဗဟာဒူး၊ တင္ၾကည္၊ ကိုကိုႀကီး၊ ေက်ာ္ေဇာႏွင့္ ေက်ာ္ေအးတို႕ငါးဦးကို ရာသက္ပန္ ပဲြပယ္ၿပစ္ဒဏ္ေပးခဲ့ပါသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာၿဖင့္ အယူခံ၀င္ၿပီးေနာက္ ၿပစ္ဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ခဲ့ရသည္။ အရြယ္အားျဖင့္ အသက္(၄၀)နား ေရာက္ေနေသာ္လည္း ဗဟာဒူးမွာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေသာ ကစားသမားတစ္ဦးအျဖင့္ ထြန္းေတာက္ေနဆဲ ၿဖစ္ပါသည္။

၁၉၆၅ခုႏွစ္ မာေဒးကားတြင္ ျမန္မာအသင္း တတိယ ရစဥ္က ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး အသင္းေဖာ္ ခင္ေမာင္ထြန္းႏွင့္အတူ အာရွလက္ေရြးစင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရသည္။ အဂၤလန္တြင္ ရွက္ဖီး၀င္းစေဒး၊ ဖူလ္ဟမ္တို႕ႏွင့္ေျခစမ္းရာတြင္ ပါ၀င္ကစားခဲ့ဖူးသည္။ ၁၁ ႀကိမ္ေျမာက္ မာေဒးကားတြင္ ခ်န္ပီယံဆုရၿပီး အာရွလက္ေရြးစင္ အၿဖစ္ (ဂိုး)တင္ေအာင္၊ ေမာင္ေမာင္တို႕ႏွင့္အတူ ေရြးခ်ယ္ခံရပါသည္။ အဂၤလန္မွ လက္စတာ၊ ေဆာက္သမ္တန္ တို႕ႏွင့္ကစားရာ အေရးနိမ့္ေသာ္ လည္း ေျခစြမ္းျပ ႏိုင္ခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္ အာရွအိုလံပစ္ ေရႊတံဆိပ္ရ ျမန္မာအသင္းမွ လူငယ္မ်ား ဥေရာပေျခစမ္းခရီးတြင္ ပါ၀င္သြားၾကသျဖင့္ ဗဟာဒူးမွာ လက္ေရြးစင္အသင္းႀကီးအတြက္ ကစားေပးခဲ့ရပါသည္။

ဗဟာဒူးသည္ ေဘာလုံးကစားစဥ္ ေၿခက်ိဳးခဲ့ရဖူးသည္။ ၁၉၅၅ခုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ပိုင္းသို႔ ေရာက္မွသာ ေဘာလံုးျပန္ကစား ႏိုင္လာသည္။ ေလးႏိုင္ငံေဘာလံုးၿပိဳင္ပဲြ၏ ဇာတ္သိမ္းျဖစ္ေသာ စတုတၳအၾကိမ္ေျမာက္ၿပိဳင္ပဲြတြင္ ဗဟာဒူးသည္ ေဘာလံုးေလာကသို႔တစ္ေက်ာ့ျပန္၀င္ေရာက္လာၿပီး ေျခစြမ္းျပကစားခဲ့ပါသည္။ ၿပိဳင္ပဲြအစအဆံုး တစ္ဦးတည္း (၄)ဂိုးသြင္းကာ ျမန္မာအသင္း၏ ဂိုးသြင္းဘုရင္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဗဟာဒူး၏တဲြဖက္မွာ သူႏွင့္အတူ တိုင္းေဘာလံုးသမားဘ၀မွ လက္ေရြးစင္ျဖစ္လာသူ ထူး၀ါးပင္ျဖစ္သည္။ အိႏိၵယအသင္းမွ ပူရန္ဗဟာဒူး ႏွင့္အတူထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာခဲ့သည္။ ဗဟာဒူးကား ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ေဘာလံုးသမားတစ္ဦးအျဖစ္ (၁၄) ႏွစ္တုိင္ေအာင္ ပါ၀င္ကစားေပးခဲ့ၿပီး၊ အေကာင္းဆံုးေဘာလံုးသမားအျဖစ္ ၂ ၾကိမ္သတ္မွတ္ခံရျပီး အျမင့္ဆံုးဆုကလပ္ကိုလည္း ၁၉၆၆ ခုႏွစ္တြင္ရရွိခဲ့ပါသည္။ ၿမန္မာ့ေဘာလုံး သမုိင္းေၾကာင္းမွာ ပထမဦးဆုံး အေကာင္းဆံုးအားကစားသမားဆု စတင္ခ်ီးျမွင့္သည့္ ၁၉၅၅ ႏွင့္ ၁၉၅၆ တြင္ ဗဟာဒူး က ရရွိခဲ့ပါသည္။

ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ ၿမန္မာ့လက္ေရြးစင္အၿဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး အာရွ လူငယ္ဖလား ေဘာလုံးၿပိဳင္ပဲြတြင္ ၁၉၆၆ တြင္ ခ်န္ပီယံ ႏွင့္ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္တြင္ ကိုရီးယားအသင္းႏွင့္ ပူးတဲြ ခ်န္ပီယံၿဖစ္ခဲ့သည္။ အေရွ ႔ေတာင္အာရွ အားကစားၿပိဳင္ ဆီးဂိမ္းေဘာလုံးၿပိဳင္ပဲြတြင္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ထုိင္း ႏွင့္ ပူးတဲြခ်န္ပီယံ၊ ၁၉၆၇ ႏွင့္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ေတြမွာ ပထမေရႊတံဆိပ္ရေအာင္လည္း စြမ္းေဆာင္ေပးခဲ့ၿပန္ပါသည္။ မေလးရွားလြတ္လပ္ေရးဖလား (မာေဒးကား ဖလား) ၿပိဳင္ပဲြမွာေတာ့ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ တစ္ၾကိမ္ ႏွင့္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္မွာ ကိုရီးယားအသင္းၿဖင့္ ႏွစ္ၾကိမ္ေၿမာက္အၿဖစ္ ပူးတဲြဗုိလ္စဲြခဲ့ပါသည္။

တစ္ဘက္တြင္ ဗဟာဒူးသည္ တပ္မေတာ္သားတစ္ေယာက္ တာ၀န္ကိုလည္း တိုင္းျပည္အတြက္ ေပးဆပ္ရျပန္သည္။ နယ္ခ်ဲ႕တရုတ္ျဖဴတို႕ကို တြန္းလွန္ရာ တြင္ ေရွ႔တန္းစစ္မ်က္ႏွာျပင္တြင္ က်ည္ဆံမ်ားၾကား ရုန္းကန္ေနရသည္။

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ဂိုးသမား ဘားဗဟာဒူးတို႔ဟာ တပ္စိတ္တစ္ခုတည္းပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က အသက္ကလည္းငယ္ေသးေတာ့ ေသရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတင့္ရဲလြန္းလို႔ ဗိုလ္ႀကီးက ဆူတာကို မၾကာခဏခံေနရတယ္” ဟု ဗဟာဒူးက သူ႔စစ္ေရးအေတြ႔အႀကံဳကို အားပါးတရေျပာရာ ဇနီးျဖစ္သူ ခင္သန္းျမင့္က ထိတ္လန္႔အံ့ၾသစြာ နားေထာင္ေနရွာသည္။ဗဟာဒူးသည္ သူ႕ခ်စ္ဇနီးအား အဂၤလိပ္သတင္းစာတစ္ေစာင္မွ အားကစားသတင္းမ်ား အားဖတ္ျပကာ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပေန သည္။“ဗဟာဒူးကမဆိုးပါလား အဂၤလိပ္သတင္းစာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းဖတ္ႏိုင္သားပဲ”

က်ေနာ္အသက္ ကေလးဘဝအရြယ္ ၁၉၆၂-၆၃ ေလာက္မွာ ဦးဗဟာဒူးတို႔ မာေဒးကား ဖလားပိုက္ျပန္လာေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြက လမ္းေဘး ဝဲယာကေန ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ႀကိဳၾကတယ္။ က်ေနာ့္အေဖကလည္း ရန္ကုန္ ၆ မိုင္ခြဲ ျပည္လမ္းမႀကီးေဘးက ကုကၠိဳပင္ႀကီးေအာက္ကေန (ခုေတာ့ အဲဒီကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး) ျမန္မာေအာင္ပြဲရေဘာလံုးသမားေတြကို ႀကိဳတယ္။ ဦးဗဟာဒူးတို႔က အမိုးဖြင့္ဂ်စ္ကားေတြနဲ႔ လာၾကတာ၊ ျပည္သူေတြက သူတို႔ကို ပန္းကုံးေတြစြပ္ၾက ေျပာရရင္ အခု အေမစု (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) ကို ျပည္သူေတြ ႀကိဳၾကသလိုေပါ့။

ဦးဗဟာဒူးက ကားေပၚကေန က်ေနာ့္အေဖကိုျမင္ေတာ့ ကားကိုခဏရပ္ခိုင္းၿပီး အေဖ့ကိုႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ သူ အေဖ့အတြက္ အမွတ္တရဝယ္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ ေခါက္ထိုင္ခံုေလး လွမ္းေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီခံုေလး အေဖက အမွတ္တရ ခုထိ သိမ္းထားဆဲပါ။ သူ ႏိုင္ငံျခားခရီးကျပန္လာတိုင္း က်ေနာ္တို႔မိသားစုအတြက္ လက္ေဆာင္ေတြကေတာ့ ပါေနက်ပါ။

ဦးဗဟာဒူး အသက္အရြယ္ငယ္စဥ္ ေဘာလံုးသမားဘဝကတည္းက က်ေနာ့္အေဖရဲ႕႐ံုးခန္းကို သူ႔ေလ့က်င့္ခန္းၿပီးတိုင္း လာေနက်။ အေဖက ရန္ကုန္ ပန္းပဲတန္း ကုန္သြယ္ေရးမွာပါ။ အေဖက သူလာတိုင္း ၾကက္ေကာင္လံုးေၾကာ္ သူ႔အတြက္ မွာေပးေနက်၊ ဦးဗဟာဒူးကလည္း ကုန္ေအာင္စားေနက်၊ စားၿပီး အေဖ့႐ံုးခန္းမွာပဲ တေရးအိပ္ေနက်…။ ေနာက္တခ်က္က သူက ျမန္မာျပည္ဖြား ေဂၚရခါးပီပီ ေဂၚရခါး ခ်က္အရက္ သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘာလံုးကန္တာကို ထိခိုက္ေလာက္ေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွမေသာက္ဘူး။

ဦးဗဟာဒူးက ၁၉၆ဝ မွာ ေအာင္ဆန္းကြင္းက စာေရးဝန္ထမ္းတေယာက္ျဖစ္တဲ့ အန္တီ ေဒၚခင္သန္းျမင့္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။ သားသမီး ၃ ေယာက္ထြန္းကားတယ္လို႔ မွတ္မိတယ္။ သားႀကီးက Taxi ေမာင္းတယ္၊ ခုေတာ့ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘာလုပ္ေနလဲမသိဘူး။ ဦးဗဟာဒူးတို႔ေနတာ ေက်ာက္ေျမာင္းမွာပါ။ က်ေနာ့္အေဖက သူ မွတ္မိတာေျပာျပတယ္။ ရန္ကုန္ေအာင္ဆန္းကြင္းမွာ ျမန္မာနဲ႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ပြဲလို႔ ထင္ပါတယ္။ ပြဲကလည္း စ ေတာ့မယ္၊ ကြင္းလယ္ဒိုင္လူႀကီးေရွ႕မွာ ဂိုးေနရာေရြးဖို႔နဲ႔ စ ကန္ရဖို႔ ေခါင္းပန္းလွန္ၾကတယ္။ ျမန္မာက စ ကန္ရမယ္၊ ကြင္းလယ္ဒိုင္လူႀကီးက ပြဲစ ခရာလည္းမႈတ္လိုက္ေရာ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ကလည္း အားေပးဖို႔ေနရာယူေနၾကတုန္း။

ဦးဗဟာဒူးရဲ႕တြဲဖက္ (ဦး) ကိုကိုႀကီးလို႔ ထင္တယ္၊ (ဦး) ကိုကိုႀကီးက ဦးဗဟာဒူးအတြက္ ေဘာလံုးကို အသာေလး တို႔ေပးလိုက္တယ္၊ ဦးဗဟာဒူးက (ဦး) ကိုကိုႀကီး ေတာ့ေပးလိုက္တဲ့ေဘာလံုးကို တဖက္အသင္းရဲ႕ ဂိုးထဲ တိုက္႐ိုက္ ကန္ထည့္လိုက္တာ၊ တဖက္ဂိုးသမားကလည္း ပြဲ စကာစဆိုေတာ့ သူ႔ေနရာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမယူရေသးဘူး။ ေသြးပူေလ့က်င္းခန္းအေနနဲ႔ ဟိုလႈပ္ ဒီလႈပ္ လုပ္ေနတုန္းမွာ ေဘာလံုးက ဂိုးထဲဝင္ေနၿပီ။ အားလံုးက မွင္သက္ေနတုန္း ဒိုင္လူႀကီးက ဂိုး ခရာမႈတ္လိုက္ေတာ့မွ ကြင္းပတ္ပတ္လည္ ပြဲၾကည့္စဥ္မွာရွိေနၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔ပရိတ္သတ္ႀကီး ဘာေျပာေကာင္းမလဲ… ဂိုးးးးးးးးးလို႔လည္း ေအာ္ၾက၊ ထ ကၾကနဲ႔ ရင္ထဲကိုယ္စီ လိႈက္ခနဲ ေျပာမျပတတ္တဲ့ ဝမ္းသာအားရ အသံေတြ၊ လက္ခုပ္သံေတြ၊ လက္ေခါက္မႈတ္သံေတြ၊ လည္ေခ်ာင္းကြဲမတတ္ ေအာ္ဟစ္အားေပးခဲ့ၾကဖူးတယ္…။ (အဲဒီတုန္းက အာရွမွာ ေဘာလံုးဘုရင္ဟာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာပါ)

၁၉၇ဝ ျပည့္ႏွစ္အလြန္ ေဘာလံုးေလာကမွာ ျမန္မာဆိုတာ အာရွခ်န္ပီယံ၊ မာေဒးကားဖလား ခ်န္ပီယံ၊ ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံ ဖလားျဖစ္တဲ့ ပတ္ခ်ဳံဟီးဖလား ခ်န္ပီယံပါ၊ တို႔ျမန္မာႏိုင္ၿပီဟူေသာ သီခ်င္းသံကို ေရဒီယိုမွ ႏွစ္စဥ္ၾကားေနခဲ့ရတာ။ ျပည္သူေတြၾကား ေရပန္းစားခဲ့တာ ဒို႔ျမန္မာႏိုင္ၿပီ ဆိုတဲ့သီခ်င္းပါပဲ…။ သူတို႔ျပန္လာတိုင္း ရန္ကုန္ မဂၤလာဒံုေလဆိပ္ကေန ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲတေလွ်ာက္ လမ္းေဘးဝဲယာမွာ ျပည္သူေတြ ပန္းကုံးေတြနဲ႔ အျပည့္ႀကိဳခဲ့ၾကတာ၊ တခါကေပါ့… …။

ဦးဗဟာဒူး ရန္ကုန္မွာကန္သမွ်ပြဲေတြ အေဖနဲ႔က်ေနာ္ သူေပးတဲ့ေမတၱာလက္မွတ္နဲ႔ သြားၾကည့္ေနက်၊ အားေပးေနက်ပါ။ ၁၉၈ဝ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္လို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးဗဟာဒူးတို႔ အသက္ ၄ဝ ေက်ာ္စ ျပဳၿပီေလ၊ သူနဲ႔ သူ႔တြဲကစားေဖာ္ေတြျဖစ္တဲ့ (ဦး) ကိုကိုႀကီး၊ (ဦး) လွေဌး၊ ေနာက္တန္းကေနကစားတဲ့ (ဦး) ေမာင္ေမာင္တင္ တို႔ပါတဲ့ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ေဟာင္းေတြနဲ႔ ျမန္မာ့လက္ေရြးစဥ္ လူငယ္တို႔ ခ်စ္ၾကည္ေရးကန္ၾကတဲ့ပြဲပါ။ အမွတ္တရပါပဲ၊ သိပ္မေျပးႏိုင္ၾကတဲ့ လက္ေရြးစဥ္ေဟာင္းႀကီးေတြရဲ႕ အေဝးေပး၊ အေဝးကန္စံနစ္သံုးသြားၾကတာ။ လက္ေရြးစဥ္လူငယ္ ၄ ေယာက္ဝိုင္းေနတဲ့ၾကားထဲက ဦးဗဟာဒူးရဲ႕ ေဘာလံုးကို လွည့္ပတ္ထုတ္သြားၿပီး သူ႔ေရွ႕တန္းလူ (ဦး) လွေဌးဆီပို႔ေပးလိုက္တဲ့ကန္ခ်က္ေတြ ခု က်ေနာ္ ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။

၁၉၈၂ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ့္ကို အေဖက ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာလိုက္ဖို႔ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ဆီ အပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ဆိုတာ ၁၉၈ဝ ဝန္းက်င္က ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အခ်မ္းသာဆံုးစာရင္းဝင္တဲ့သူတေယာက္ပါ။ သူ႔႐ံုးခန္းက ဆူးေလဘုရားလမ္း ထားဝယ္တိုက္မွာပါ။ သူကိုင္ထားတဲ့သေဘၤာကုမၸဏီေတြက ခ်ာခ်င္းမရိန္း၊ ယူနတီ စတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာကုမၸဏီေတြ။ က်ေနာ္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ရၿပီး ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာလိုက္ဖို႔ အလွည့္ေစာင့္ေနတုန္းအခ်ိန္။ ဦးဗဟာဒူးက အိမ္ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ့္ကို ေမးတယ္၊ မင္း ခုထိ မသြားရေသးဘူလားတဲ့။ ေစာင့္ေနတုန္းပဲ အန္ကယ္ေရ လို႔ သူ႔ျပန္ေျဖေတာ့ ေကာင္းၿပီ မင္းနဲ႔ ငါ အဲဒီ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ဆီ နက္ျဖန္သြားမယ္၊ ငါကိုယ္တိုင္ သူ႔ကိုေျပာမယ္၊ သူက အားကစားသမားေတြဆို သိပ္ေလးစားတယ္လို႔ ငါ သိထားတယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ေန႔ က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္ ၃၉ လမ္း (ေအာက္လမ္း) က စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာ ခ်ိန္းလိုက္ၾကတယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္က မေကြးသား၊ မေကြးဇာတိ ဆိုေတာ့ သူ႔ မေကြးတိုင္းက အားကစားသမားေတြ တိုင္းနဲ႔ျပည္နယ္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ အႏိုင္ရေရးအတြက္ အျမဲေထာက္ပ့ံေနက်၊ ႏိုင္ရင္ ဗိုလ္စြဲခဲ့ရင္ တဦးခ်င္းအတြက္ေရာ၊ အသင္းအတြက္ပါ သူ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ဂုဏ္ျပဳေနက်။

ေနာက္ေန႔ ဦးဗဟာဒူးခ်ိန္းတဲ့ဆိုင္ေရာကေတာ့ ခဏေနအုန္းကြာ… ငါ နည္းနည္းခ်လိုက္အုန္းမယ္ဆိုၿပီး မႏၱေလးရမ္ ၄ ပက္နဲ႔ ဘဲကင္တစိတ္ မွာပါတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ဝက္သားေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေပါ့။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ဆီ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔ B600 ေလးဘီးကားေလးနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ပံုစံက အားကစားသမားတေယာက္ပံုစံ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဗိုက္ကလည္း ရႊဲေန၊ လူကလည္း ေတာ္ေတာ္ဝေနၿပီ၊ စြပ္က်ယ္ခ်ဳိင္းျပတ္ကို အေပၚကေန ရွပ္အက်ႌလက္တို ၾကယ္သီးမတတ္ဘဲဝတ္ရင္း ကာကီေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္၊ ဆင္ၾကယ္တံဆိပ္ ရာဘာဖိနပ္နဲ႔ သူ႔ပံုကို ခုျပန္ျမင္ေနဆဲပါ။

ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ရဲ႕႐ံုးခန္းရွိတဲ့ ထားဝယ္တိုက္ေအာက္ဆံုးထပ္က ထိုင္းအဲယားေဝး႐ံုး၊ အဲဒီ႐ံုးေရွ႕မွာ အေမာင္သေဘၤာသားမ်ား အျမဲရွိၾကတယ္။ သူေဌးဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ရဲ႕ကားလာၿပီဆိုတာနဲ႔ အားလံုးတန္းစီ မတ္တပ္ကေလးရပ္ၾကၿပီး မ်က္ႏွာျပၾကတာ၊ သူကလည္း အားလံုးကို သူ႔မ်က္လံုးနဲ႔ ေဝ့ၾကည့္သြား႐ံုပါပဲ။ အဲလိုမ်ဳိးရပ္ၾကရတာ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ ႐ံုးတက္ခ်ိန္နဲ႔ ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ေပါ့၊ ဒါ ေန႔စဥ္ ဒီလိုပဲ။

က်ေနာ္နဲ႔ ဦးဗဟာဒူး ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ရဲ႕႐ံုးခန္းရွိရာကို တက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔႐ံုးခန္းေရွ႕မေရာက္ခင္မွာလည္း သေဘၤာလိုက္ဖို႔ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာသေဘၤာသားမ်ား တန္းစီလ်က္ေတြ႔ရတယ္။ ဦးဗဟာဒူးက ခပ္တည္တည္ပဲ က်ေနာ့္လက္ဆြဲၿပီး ႐ံုးခန္းလို႔ သူ ယူဆတဲ့ အခန္းတံခါးလက္ကိုင္ကို ဆြဲလွည့္ၿပီးဖြင့္တယ္၊ အထဲက ေလာ့ခ်ထားေတာ့ ဖြင့္မရဘူး။ အဲလိုျဖစ္ေနတုန္း စာေရးလူငယ္ေလးတေယာက္ေျပးလာၿပီး ဟာ… ဦးေလး ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ ဦးနဲ႔ဆရာ ခ်ိန္းထားလို႔လား၊ အထဲမွာ ဆရာအစည္းအေဝးလုပ္ေနတယ္၊ ခ်ိန္းထားတာမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ဆရာ့အခန္းထဲ ေပးဝင္ခြင့္မျပဳႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။

အဲမွာတင္ ဦးဗဟာဒူးက ေအးကြာ ခ်ိန္းေတာ့မထားပါဘူး ငါ သူ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ၊ သူက ဒို႔ ျမန္မာ့လက္ေရြးစဥ္ အားကစားသမားေတြဆို သိပ္ေလးစားတယ္လို႔လည္း ၾကားထားလို႔၊ ေျပာလိုက္ကြာ မင္းဆရာကို ေဘာလံုးကန္တဲ့ ဗဟာဒူးက ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါလို႔။ အဲလိုလဲေျပာလိုက္ေရာ စာေရးေလးတင္မကဘူး ေဘးမွာရွိေနၾကတဲ့ သေဘၤာသားေတြကပါ ဟာ ဦးဗဟာဒူးလား ေတြ႔ရတာဝမ္းသာလိုက္တာဗ်ာ၊ က်ေနာ္တို႔သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့ၾကတဲ့ ဦးဗဟာဒူးပဲ၊ ခုလိုအျပင္မွာ အနီးကပ္ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာဗ်ာဆိုၿပီး ဝိုင္းႏႈတ္ဆက္ၾကပါေလေရာ…

အဲဒီတုန္း စာေရးေလး သြားေျပာလိုက္လို႔ထင္ပါရဲ႕ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ကိုယ္တိုင္ တံခါးဖြင့္ၿပီး က်ေနာ္ ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ပါ၊ ဦးဗဟာဒူး က်ေနာ့္ဆီလာတဲ့အတြက္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာႀကိဳဆိုပါတယ္ဆိုၿပီး ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီး ႐ံုးခန္ထဲဝင္ခဲ့ၾကတယ္။ ႐ံုးဧည့္ခန္းမွာထိုင္ၾကရင္း ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္က က်ေနာ့္ဆီခုလို ဦးဗဟာဒူးလာလည္တာ ေက်းဇူးလည္းတင္ ဝမ္းလည္းသာပါတယ္၊ က်ေနာ္ ဘာမ်ားကူညီရပါမလဲလို႔ေမးေတာ့ ဦးဗဟာဒူးက ဘာမွေကြ႔ဝိုက္မေနဘဲ ေအးဗ်ာ ေဟာဒါ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သား မင္းေက်ာ္ခိုင္၊ က်ေနာ့္တူ က်ေနာ့္သားဆိုလည္း မမွားဘူးေပါ့ဗ်ာ၊ သူ သေဘာၤာလိုက္ဖို႔အတြက္ ခင္ဗ်ားဆီလာခဲ့တာ၊ လာပါဗ်ာ အျပင္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားရေအာင္၊ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာၾကတာေပါ့ဆိုၿပီး ေခၚပါေလေရာ၊ ဦးဗဟာဒူးက သူေဌးေတြဘာေတြ ၾကည့္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊ သူ႔စိတ္ထဲရွိတာေျပာခ်င္တာကို ဟန္မေဆာင္ဘဲေျပာလိုက္တာ။

ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ကေတာ့ နားလည္တဲ့ပံုနဲ႔ က်ေနာ္ အျပင္သြားလို႔မရေသးပါဘူး အလုပ္မ်ားေနလို႔ပါ၊ ဒီေနရာမွာလည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္လို႔ ျပန္ေတာင္းပန္တယ္။ အဲဒါဆိုလည္း က်ေနာ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲေျပာမယ္ ေမးမယ္၊ သူ ခင္ဗ်ားဆီကေန သေဘၤာတက္ဖို႔ ေငြဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ၊ အျပတ္ေျပာဗ်ာ၊ ေယာက်ၤားခ်င္းေတြပဲဆိုၿပီးေျပာခ်လိုက္တာ။ ဦးေမာင္ေမာင္ေက်ာ္လည္း ဝုန္းဆို ထိုင္ခံုကေန မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး က်ေနာ္ ဒီအလုပ္ကိစၥအတြက္ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ တျပားတခ်ပ္မွ မယူဘူး၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြ အလုပ္အဆင္ေျပဖို႔သက္သက္ ေစတနာနဲ႔ကူညီတာပါ၊ မင္းေက်ာ္ခိုင္ကိုလည္း က်ေနာ္သိေနတာပဲ အခ်ိန္ေလးနည္းနည္းေစာင့္ေပးဖို႔ပဲ၊ သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ က်ေနာ္ တာဝန္ယူပါတယ္လို႔ျပန္ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီေလာကမွာ အေပးအယူေတြရွိတယ္ၾကားထားလို႔ ေျပာင္ေမးတာ၊ ဒါဆို ခင္ဗ်ားကတိအတိုင္း ဆိုၿပီးတာပဲဗ်ာ … က်ေနာ္တို႔ ႏႈတ္ဆက္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ ဗိုလ္မွဴးဘဝနဲ႔ပါ။ သူ႔ကို ေအာင္ဆန္းအားကစားၿပိဳင္ကြင္းမွာ အလုပ္ေနရာေပးတာေတာင္ လက္မခံခဲ့ဘူး၊ ေဘာလံုးကန္တာကလြဲလို႔ က်န္တာ သူ ဘာမွစိတ္မဝင္စားဘူးဆိုၿပီး ျငင္းခဲ့တယ္။ သူ႔အိမ္သူဇနီး အန္တီေဒၚခင္သန္းျမင့္ ဆံုးသြားၿပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့ေသးတယ္၊ ေနာက္အိမ္ေထာင္က်ၿပီး မဂၤလာဒံုမွာသြားေနၾကတယ္။ ဦးဗဟာဒူးဟာ အသက္ ၆၀ေက်ာ္အရြယ္မွာ ၾကားတယ္။ သူ မဆံုးခင္မွာ ျပည္တြင္းျပည္ပက သူ႔အေပၚေလးစားတဲ့ ျမန္မာေဘာလံုးပရိသတ္ေတြက သူ လိုအပ္တာေတြ ဝိုင္းဝန္းေထာက္ပံ့ခဲ့ၾကတယ္။

(တခ်ိန္တုန္းက အာရွေဘာလံုးေလာကမွာ အာရွေဘာလံုးအသင္းရဲ႕ကပၸတိန္လို႔တင္စားခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာေဘာလံုး အေက်ာ္အေမာ္ အန္ကယ္ဦးဗဟာဒူးအတြက္ အမွတ္တရ ေရးျဖစ္တာပါ။)

မင္းေက်ာ္ခိုင္
မုိးတိမ္ (တမာေၿမ)


တခေတ်တခါက မြန်မာ့ဘောလုံးသူရဲကောင်းကြီး (ဦး) ဗဟာဒူး (unicode)

မြန်မာ့လက်ရွေးစင်ဘောလုံးအသင်းမှာ (၁၉၅၂ ကနေ ၁၉၇၀) ထိဘောလုံးကန်ခဲ့ပြီး မြန်မာ့လက်ရွှေးစင် အသင်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆပ်ဗဟာဒူး (Suk Bahadur) ဆိုတဲ့ ဂေါ်ရဂါးလူမျိုး ဘောလုံးသူရဲကောင်း တစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးပါသည်။ သူဟာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ ကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး တချိန်က ဗမာ့လက်ရွှေးစင် အသင်းကို ထွန်းတောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ မြန်မာ့သူရဲကောင်း ဘောလုံးကစားသမားတစ်ဦးပါ။ အထူးသဖြင့် ရှေ့တိုက်စစ်မှုး နေရာ နှင့် တောင်ပံကစားသမားနေရာကို ကစားခဲ့တဲ့သူလည်းဖြစ်ပါသည်။

ဗဟာဒူးကို ရှမ်းပြည်နယ်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ဘောလုံးသမားဘ၀ ခရီးရှည်ကြီးတွင် ဗဟာဒူးအနေဖြင့် ရှမ်းပြည်နယ် လက်ရွှေးစင်ကစားသမားကနေ စတင်ခဲ့သည်။ မြန်မာ့ဘောလုံးလောက သွေးသစ်လောင်းရေးအတွက် ဘောလုံးအဖွဲ့ချုပ်အနေဖြင့် ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် တိုင်းနှင့်ပြည်နယ်ဘောလုံးပြိုင်ပွဲကို စတင်ကျင်းပခဲ့ပြီးနယ်အသီးသီးမှ လူငယ်ခြေတက် ဘောလုံးသမားများကို ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ် ပြည်နယ် နှင့်တိုင်းပွဲစဉ်မှာ ရှမ်းပြည်အသင်းအတွက် ပထမဆုဒိုင်းကြီးရအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပထမဆုရရေးအတွက် အဓိကကျသော အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ ပြိုင်ပွဲအပြီးအတွင် စစ်ကိုင်းတိုင်းအသင်းမှ ဘယ်စွန်လူ ထူးဝါး နှင့်အတူ ရန်ကုန်မှာ ကျန်ခဲ့ရပြီး ပထမတန်းအသင်းများတွင် ဆက်လက်ကစားခဲ့ရပါသည်။ တပ်မတော်သား တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သောကြောင့် တပ်မတော်ကြည်းအသင်းတွင် ဝင်ရောက်ကစားခဲ့ပါသည်။

ထို့နောက်မြန်မာပြည်တွင် ကျင်းပသော ဒုတိယအကြိမ်မြောက် လေးနိုင်ငံဘောလုံးပြိုင်ပွဲတွင် မြန်မာ့လက်ရွေးစင် ဘောလုံးသမားအဖြစ်ရွေးချယ်ခံရသည်။ ပထမပွဲအဖြစ် သီရိလင်္ကာနှင့်ကစားရရာ ဗဟာဒူးသည် ညာတောင်ပံအစွန်လူအဖြစ် ဘောလုံးသမ္ဘာရင့်ထွန်းရှိန်နှင့် တွဲကစားရသည်။ မြန်မာအသင်းရရှိသော ၃ ဂိုးအနက် ၂ ဂိုးမှာ ဗဟာဒူးညာတောင်ပံမှ တိုက်စစ်ဆင်ဖန်တီးပေးမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုတစ်ပွဲတည်းနှင့် ဗဟာဒူးမှာ နိုင်ငံတကာဘောလုံးပြိုင်ပွဲတွင် နာမည်ထင်ရှားခဲ့ပါသည်။ ၁၉၅၄ ခုနှစ် ဒုတိယအကြိမ်အာရှအိုလံပစ် ပြိုင်ပွဲတွင် မြန်မာ့လက်ရွေးစင်အသင်းသည် ရှုံးပွဲမရှိဘဲ တတိယ ရရှိခဲ့သည်။ မြန်မာ့ဘောလုံးသမိုင်းတွင် ထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်တစ်ခုကို ဗဟာဒူးပါဝင်ပြီး စိုက်ထူပေး နိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်လည်း ဗဟာဒူးအနေဖြင့် ဗိုလ်မူးတစ်ယောက်အဖြစ် မြန်မာ့ တပ်မတော် ခြေမြန်တပ်ရင်း (၄) တွင်တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးခဲ့ပါသည်။ ဘောလုံးပညာတွင် ထူးချွန်ရုံမကဘဲ တစ်ဘက်တွင် ဗဟာဒူးသည် တပ်မတော်သားတစ်ယောက် တာဝန်ကိုလည်း တိုင်းပြည်အတွက် ပေးဆပ်ရပြန်သည်။ နယ်ချဲ့တရုတ်ဖြူတို့ကို တွန်းလှန်ရာ တွင် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်တွင် ကျည်ဆံများကြား ရုန်းကန်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရပါသည်။ ဖတဆိုးလေးဖြစ်ခဲ့ရသည့် ဗဟာဒူးသည် ငယ်စဉ်က အတန်းပညာကို ကောင်းစွာ မသင်ခဲ့ရပါ။ သူ၏ ဖခင် အမ်၊အက်စ်၊သာပါးသည် နာမကျန်းဖြစ်ကာ ဗဟာဒူး ရှစ်နှစ်သားအရွယ်၌ သူတို့မိသားစုကို မျက်ကွယ်ပြုသွားသောအခါတွင် ဗဟာဒူး တို့တတွေမှာမုဆိုးမ မိခင်နှင့်အတူ မျက်နှာငယ်နှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်မီးရှိန်နှင့် ပြည်တွင်းစစ်မီးရှိန်များကြောင့် ဗဟာဒူးမှာ အတန်းကုန်အောင် ပညာမသင်ကြားခဲ့ရရရှာခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း မခင်သန်းမြင့်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကြိုးစားမှု ဇွဲလုံ့လ ကို အရင်းတည်ပြီး ဇနီး ဖြစ်သူထံတွင် အချိန်ပိုကျောင်းတက်ကာ ခေတ်ကို အပြေးအလွှား လိုက်ခဲ့ရရှာသည် နောက်ပိုင်းမှာ အင်္ဂလိပ်သတင်းစာများကို ကောင်းကောင်းဖတ်နိုင်သည်ဟု ပြောဆို ချီးမွမ်းကြသည်။ သူဟာ တင်းနစ်၊ ဟော်ကီ နှင့် မီတာ ၁၀၀ အပြေး စတဲ့ အားကစားနည်းများတွင်လည်း ထူးချွန်တဲ့ ကစားသမား တစ်ဦးလည်းဖြစ်ခဲ့ပါသေးသည်။ ဗဟာဒူးသည် တာတိုပြေးရာတွင်လည်း ထူးချွန်ပြီး မြန်မာ့အပြေးလမ်းကြောင်းတွင် အမြန်ဆုံး အပြေးသမားအဖြစ်စာရင်းဝင်ခဲ့ကာ မီတာ ၁၀၀ ကို ၁၁ စက္ကန့်ရအောင် ပြေးနိုင်စွမ်းလည်းရှိပါသည်။

ဗဟာဒူးအနေဖြင့် ကံကြမ္မာဆိုးများနှင့်လည်း တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးသည်။ ၁၉၆၂ မြန်မာ့မြေပေါ်တွင် ကျင်းပသည့် ကျွန်းဆွယ်ပြိုင်ပွဲတွင် အိမ်ရှင်မြန်မာသည် ဗိုလ်လုပွဲမှာ နိုင်မည် အသေချာပင်ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ရှင်ပရိတ်သတ်ရှေ့တွင် မလေးရှားကို (၂ – ၀)ဂိုးဖြင့်အနေနိမ့်ခဲ့ပါသည်။ ထိုအခါ သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင် တို့က လောင်းကစား သံသယဖြင့် ဗဟာဒူး၊ တင်ကြည်၊ ကိုကိုကြီး၊ ကျော်ဇောနှင့် ကျော်အေးတို့ငါးဦးကို ရာသက်ပန် ပွဲပယ်ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့ပါသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အယူခံဝင်ပြီးနောက် ပြစ်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခဲ့ရသည်။ အရွယ်အားဖြင့် အသက်(၄၀)နား ရောက်နေသော်လည်း ဗဟာဒူးမှာ အောင်မြင်ကျော်ကြားသော ကစားသမားတစ်ဦးအဖြင့် ထွန်းတောက်နေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။

၁၉၆၅ခုနှစ် မာဒေးကားတွင် မြန်မာအသင်း တတိယ ရစဉ်က ပါဝင်ခဲ့ပြီး အသင်းဖော် ခင်မောင်ထွန်းနှင့်အတူ အာရှလက်ရွေးစင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသည်။ အင်္ဂလန်တွင် ရှက်ဖီးဝင်းစဒေး၊ ဖူလ်ဟမ်တို့နှင့်ခြေစမ်းရာတွင် ပါဝင်ကစားခဲ့ဖူးသည်။ ၁၁ ကြိမ်မြောက် မာဒေးကားတွင် ချန်ပီယံဆုရပြီး အာရှလက်ရွေးစင် အဖြစ် (ဂိုး)တင်အောင်၊ မောင်မောင်တို့နှင့်အတူ ရွေးချယ်ခံရပါသည်။ အင်္ဂလန်မှ လက်စတာ၊ ဆောက်သမ်တန် တို့နှင့်ကစားရာ အရေးနိမ့်သော် လည်း ခြေစွမ်းပြ နိုင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် အာရှအိုလံပစ် ရွှေတံဆိပ်ရ မြန်မာအသင်းမှ လူငယ်များ ဥရောပခြေစမ်းခရီးတွင် ပါဝင်သွားကြသဖြင့် ဗဟာဒူးမှာ လက်ရွေးစင်အသင်းကြီးအတွက် ကစားပေးခဲ့ရပါသည်။

ဗဟာဒူးသည် ဘောလုံးကစားစဉ် ခြေကျိုးခဲ့ရဖူးသည်။ ၁၉၅၅ခုနှစ် နှစ်လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်မှသာ ဘောလုံးပြန်ကစား နိုင်လာသည်။ လေးနိုင်ငံဘောလုံးပြိုင်ပွဲ၏ ဇာတ်သိမ်းဖြစ်သော စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်ပြိုင်ပွဲတွင် ဗဟာဒူးသည် ဘောလုံးလောကသို့တစ်ကျော့ပြန်ဝင်ရောက်လာပြီး ခြေစွမ်းပြကစားခဲ့ပါသည်။ ပြိုင်ပွဲအစအဆုံး တစ်ဦးတည်း (၄)ဂိုးသွင်းကာ မြန်မာအသင်း၏ ဂိုးသွင်းဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဗဟာဒူး၏တွဲဖက်မှာ သူနှင့်အတူ တိုင်းဘောလုံးသမားဘဝမှ လက်ရွေးစင်ဖြစ်လာသူ ထူးဝါးပင်ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယအသင်းမှ ပူရန်ဗဟာဒူး နှင့်အတူထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ ဗဟာဒူးကား မြန်မာ့လက်ရွေးစင်ဘောလုံးသမားတစ်ဦးအဖြစ် (၁၄) နှစ်တိုင်အောင် ပါဝင်ကစားပေးခဲ့ပြီး၊ အကောင်းဆုံးဘောလုံးသမားအဖြစ် ၂ ကြိမ်သတ်မှတ်ခံရပြီး အမြင့်ဆုံးဆုကလပ်ကိုလည်း ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင်ရရှိခဲ့ပါသည်။ မြန်မာ့ဘောလုံး သမိုင်းကြောင်းမှာ ပထမဦးဆုံး အကောင်းဆုံးအားကစားသမားဆု စတင်ချီးမြှင့်သည့် ၁၉၅၅ နှင့် ၁၉၅၆ တွင် ဗဟာဒူး က ရရှိခဲ့ပါသည်။

နိုင်ငံတော်အတွက် မြန်မာ့လက်ရွေးစင်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အာရှ လူငယ်ဖလား ဘောလုံးပြိုင်ပွဲတွင် ၁၉၆၆ တွင် ချန်ပီယံ နှင့် ၁၉၇၀ ခုနှစ်တွင် ကိုရီးယားအသင်းနှင့် ပူးတွဲ ချန်ပီယံဖြစ်ခဲ့သည်။ အရှေ့တောင်အာရှ အားကစားပြိုင် ဆီးဂိမ်းဘောလုံးပြိုင်ပွဲတွင် ၁၉၆၅ ခုနှစ်တွင်ထိုင်း နှင့် ပူးတွဲချန်ပီယံ၊ ၁၉၆၇ နှင့် ၁၉၆၉ ခုနှစ်တွေမှာ ပထမရွှေတံဆိပ်ရအောင်လည်း စွမ်းဆောင်ပေးခဲ့ပြန်ပါသည်။ မလေးရှားလွတ်လပ်ရေးဖလား (မာဒေးကား ဖလား) ပြိုင်ပွဲမှာတော့ ၁၉၆၄ ခုနှစ်မှာ တစ်ကြိမ် နှင့် ၁၉၆၇ ခုနှစ်မှာ ကိုရီးယားအသင်းဖြင့် နှစ်ကြိမ်မြောက်အဖြစ် ပူးတွဲဗိုလ်စွဲခဲ့ပါသည်။

တစ်ဘက်တွင် ဗဟာဒူးသည် တပ်မတော်သားတစ်ယောက် တာဝန်ကိုလည်း တိုင်းပြည်အတွက် ပေးဆပ်ရပြန်သည်။ နယ်ချဲ့တရုတ်ဖြူတို့ကို တွန်းလှန်ရာ တွင် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်တွင် ကျည်ဆံများကြား ရုန်းကန်နေရသည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ ရှမ်းပြည်နယ်ဂိုးသမား ဘားဗဟာဒူးတို့ဟာ တပ်စိတ်တစ်ခုတည်းပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က အသက်ကလည်းငယ်သေးတော့ သေရမှာလည်း မကြောက်ဘူးလေ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အတင့်ရဲလွန်းလို့ ဗိုလ်ကြီးက ဆူတာကို မကြာခဏခံနေရတယ်” ဟု ဗဟာဒူးက သူ့စစ်ရေးအတွေ့အကြုံကို အားပါးတရပြောရာ ဇနီးဖြစ်သူ ခင်သန်းမြင့်က ထိတ်လန့်အံ့ဩစွာ နားထောင်နေရှာသည်။ဗဟာဒူးသည် သူ့ချစ်ဇနီးအား အင်္ဂလိပ်သတင်းစာတစ်စောင်မှ အားကစားသတင်းများ အားဖတ်ပြကာ ကောက်ချက်ချပြနေ သည်။“ဗဟာဒူးကမဆိုးပါလား အင်္ဂလိပ်သတင်းစာတောင် ကောင်းကောင်းဖတ်နိုင်သားပဲ”

ကျနော်အသက် ကလေးဘဝအရွယ် ၁၉၆၂-၆၃ လောက်မှာ ဦးဗဟာဒူးတို့ မာဒေးကား ဖလားပိုက်ပြန်လာတော့ မြန်မာပြည်သူတွေက လမ်းဘေး ဝဲယာကနေ သောင်းသောင်းဖျဖျ ကြိုကြတယ်။ ကျနော့်အဖေကလည်း ရန်ကုန် ၆ မိုင်ခွဲ ပြည်လမ်းမကြီးဘေးက ကုက္ကိုပင်ကြီးအောက်ကနေ (ခုတော့ အဲဒီကုက္ကိုပင်ကြီးတွေ မရှိတော့ပါဘူး) မြန်မာအောင်ပွဲရဘောလုံးသမားတွေကို ကြိုတယ်။ ဦးဗဟာဒူးတို့က အမိုးဖွင့်ဂျစ်ကားတွေနဲ့ လာကြတာ၊ ပြည်သူတွေက သူတို့ကို ပန်းကုံးတွေစွပ်ကြ ပြောရရင် အခု အမေစု (ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်) ကို ပြည်သူတွေ ကြိုကြသလိုပေါ့။

ဦးဗဟာဒူးက ကားပေါ်ကနေ ကျနော့်အဖေကိုမြင်တော့ ကားကိုခဏရပ်ခိုင်းပြီး အဖေ့ကိုနှုတ်ဆက်တယ်။ နောက် သူ အဖေ့အတွက် အမှတ်တရဝယ်လာတဲ့ လက်ဆောင် ခေါက်ထိုင်ခုံလေး လှမ်းပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီခုံလေး အဖေက အမှတ်တရ ခုထိ သိမ်းထားဆဲပါ။ သူ နိုင်ငံခြားခရီးကပြန်လာတိုင်း ကျနော်တို့မိသားစုအတွက် လက်ဆောင်တွေကတော့ ပါနေကျပါ။

ဦးဗဟာဒူး အသက်အရွယ်ငယ်စဉ် ဘောလုံးသမားဘဝကတည်းက ကျနော့်အဖေရဲ့ရုံးခန်းကို သူ့လေ့ကျင့်ခန်းပြီးတိုင်း လာနေကျ။ အဖေက ရန်ကုန် ပန်းပဲတန်း ကုန်သွယ်ရေးမှာပါ။ အဖေက သူလာတိုင်း ကြက်ကောင်လုံးကြော် သူ့အတွက် မှာပေးနေကျ၊ ဦးဗဟာဒူးကလည်း ကုန်အောင်စားနေကျ၊ စားပြီး အဖေ့ရုံးခန်းမှာပဲ တရေးအိပ်နေကျ…။ နောက်တချက်က သူက မြန်မာပြည်ဖွား ဂေါ်ရခါးပီပီ ဂေါ်ရခါး ချက်အရက် သိပ်ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘောလုံးကန်တာကို ထိခိုက်လောက်အောင် ဘယ်တော့မှမသောက်ဘူး။

ဦးဗဟာဒူးက ၁၉၆ဝ မှာ အောင်ဆန်းကွင်းက စာရေးဝန်ထမ်းတယောက်ဖြစ်တဲ့ အန်တီ ဒေါ်ခင်သန်းမြင့်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပါတယ်။ သားသမီး ၃ ယောက်ထွန်းကားတယ်လို့ မှတ်မိတယ်။ သားကြီးက Taxi မောင်းတယ်၊ ခုတော့ ဘယ်ရောက်လို့ ဘာလုပ်နေလဲမသိဘူး။ ဦးဗဟာဒူးတို့နေတာ ကျောက်မြောင်းမှာပါ။ ကျနော့်အဖေက သူ မှတ်မိတာပြောပြတယ်။ ရန်ကုန်အောင်ဆန်းကွင်းမှာ မြန်မာနဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ပွဲလို့ ထင်ပါတယ်။ ပွဲကလည်း စ တော့မယ်၊ ကွင်းလယ်ဒိုင်လူကြီးရှေ့မှာ ဂိုးနေရာရွေးဖို့နဲ့ စ ကန်ရဖို့ ခေါင်းပန်းလှန်ကြတယ်။ မြန်မာက စ ကန်ရမယ်၊ ကွင်းလယ်ဒိုင်လူကြီးက ပွဲစ ခရာလည်းမှုတ်လိုက်ရော ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ်ကလည်း အားပေးဖို့နေရာယူနေကြတုန်း။

ဦးဗဟာဒူးရဲ့တွဲဖက် (ဦး) ကိုကိုကြီးလို့ ထင်တယ်၊ (ဦး) ကိုကိုကြီးက ဦးဗဟာဒူးအတွက် ဘောလုံးကို အသာလေး တို့ပေးလိုက်တယ်၊ ဦးဗဟာဒူးက (ဦး) ကိုကိုကြီး တော့ပေးလိုက်တဲ့ဘောလုံးကို တဖက်အသင်းရဲ့ ဂိုးထဲ တိုက်ရိုက် ကန်ထည့်လိုက်တာ၊ တဖက်ဂိုးသမားကလည်း ပွဲ စကာစဆိုတော့ သူ့နေရာတောင် ကောင်းကောင်းမယူရသေးဘူး။ သွေးပူလေ့ကျင်းခန်းအနေနဲ့ ဟိုလှုပ် ဒီလှုပ် လုပ်နေတုန်းမှာ ဘောလုံးက ဂိုးထဲဝင်နေပြီ။ အားလုံးက မှင်သက်နေတုန်း ဒိုင်လူကြီးက ဂိုး ခရာမှုတ်လိုက်တော့မှ ကွင်းပတ်ပတ်လည် ပွဲကြည့်စဉ်မှာရှိနေကြတဲ့ ကျနော်တို့ပရိတ်သတ်ကြီး ဘာပြောကောင်းမလဲ… ဂိုးလို့လည်း အော်ကြ၊ ထ ကကြနဲ့ ရင်ထဲကိုယ်စီ လှိုက်ခနဲ ပြောမပြတတ်တဲ့ ဝမ်းသာအားရ အသံတွေ၊ လက်ခုပ်သံတွေ၊ လက်ခေါက်မှုတ်သံတွေ၊ လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်အားပေးခဲ့ကြဖူးတယ်…။ (အဲဒီတုန်းက အာရှမှာ ဘောလုံးဘုရင်ဟာ ကျနော်တို့ မြန်မာပါ)

၁၉၇ဝ ပြည့်နှစ်အလွန် ဘောလုံးလောကမှာ မြန်မာဆိုတာ အာရှချန်ပီယံ၊ မာဒေးကားဖလား ချန်ပီယံ၊ တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ ဖလားဖြစ်တဲ့ ပတ်ချုံဟီးဖလား ချန်ပီယံပါ၊ တို့မြန်မာနိုင်ပြီဟူသော သီချင်းသံကို ရေဒီယိုမှ နှစ်စဉ်ကြားနေခဲ့ရတာ။ ပြည်သူတွေကြား ရေပန်းစားခဲ့တာ ဒို့မြန်မာနိုင်ပြီ ဆိုတဲ့သီချင်းပါပဲ…။ သူတို့ပြန်လာတိုင်း ရန်ကုန် မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ်ကနေ ရန်ကုန်မြို့ထဲတလျှောက် လမ်းဘေးဝဲယာမှာ ပြည်သူတွေ ပန်းကုံးတွေနဲ့ အပြည့်ကြိုခဲ့ကြတာ၊ တခါကပေါ့… …။

ဦးဗဟာဒူး ရန်ကုန်မှာကန်သမျှပွဲတွေ အဖေနဲ့ကျနော် သူပေးတဲ့မေတ္တာလက်မှတ်နဲ့ သွားကြည့်နေကျ၊ အားပေးနေကျပါ။ ၁၉၈ဝ ပတ်ဝန်းကျင်လောက်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးဗဟာဒူးတို့ အသက် ၄ဝ ကျော်စ ပြုပြီလေ၊ သူနဲ့ သူ့တွဲကစားဖော်တွေဖြစ်တဲ့ (ဦး) ကိုကိုကြီး၊ (ဦး) လှဌေး၊ နောက်တန်းကနေကစားတဲ့ (ဦး) မောင်မောင်တင် တို့ပါတဲ့ မြန်မာ့လက်ရွေးစင်ဟောင်းတွေနဲ့ မြန်မာ့လက်ရွေးစဉ် လူငယ်တို့ ချစ်ကြည်ရေးကန်ကြတဲ့ပွဲပါ။ အမှတ်တရပါပဲ၊ သိပ်မပြေးနိုင်ကြတဲ့ လက်ရွေးစဉ်ဟောင်းကြီးတွေရဲ့ အဝေးပေး၊ အဝေးကန်စံနစ်သုံးသွားကြတာ။ လက်ရွေးစဉ်လူငယ် ၄ ယောက်ဝိုင်းနေတဲ့ကြားထဲက ဦးဗဟာဒူးရဲ့ ဘောလုံးကို လှည့်ပတ်ထုတ်သွားပြီး သူ့ရှေ့တန်းလူ (ဦး) လှဌေးဆီပို့ပေးလိုက်တဲ့ကန်ချက်တွေ ခု ကျနော် ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။

၁၉၈၂ ခုနှစ်မှာ ကျနော့်ကို အဖေက နိုင်ငံခြားသင်္ဘောလိုက်ဖို့ ဦးမောင်မောင်ကျော်ဆီ အပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဦးမောင်မောင်ကျော်ဆိုတာ ၁၉၈ဝ ဝန်းကျင်က မြန်မာပြည်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးစာရင်းဝင်တဲ့သူတယောက်ပါ။ သူ့ရုံးခန်းက ဆူးလေဘုရားလမ်း ထားဝယ်တိုက်မှာပါ။ သူကိုင်ထားတဲ့သင်္ဘောကုမ္ပဏီတွေက ချာချင်းမရိန်း၊ ယူနတီ စတဲ့ နိုင်ငံခြားသင်္ဘောကုမ္ပဏီတွေ။ ကျနော် နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ရပြီး နိုင်ငံခြားသင်္ဘောလိုက်ဖို့ အလှည့်စောင့်နေတုန်းအချိန်။ ဦးဗဟာဒူးက အိမ်ရောက်လာပြီး ကျနော့်ကို မေးတယ်၊ မင်း ခုထိ မသွားရသေးဘူလားတဲ့။ စောင့်နေတုန်းပဲ အန်ကယ်ရေ လို့ သူ့ပြန်ဖြေတော့ ကောင်းပြီ မင်းနဲ့ ငါ အဲဒီ ဦးမောင်မောင်ကျော်ဆီ နက်ဖြန်သွားမယ်၊ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကိုပြောမယ်၊ သူက အားကစားသမားတွေဆို သိပ်လေးစားတယ်လို့ ငါ သိထားတယ်ဆိုပြီး နောက်နေ့ ကျနော်တို့ ရန်ကုန် ၃၉ လမ်း (အောက်လမ်း) က စားသောက်ဆိုင်တခုမှာ ချိန်းလိုက်ကြတယ်။ ဦးမောင်မောင်ကျော်က မကွေးသား၊ မကွေးဇာတိ ဆိုတော့ သူ့ မကွေးတိုင်းက အားကစားသမားတွေ တိုင်းနဲ့ပြည်နယ် အားကစားပြိုင်ပွဲတွေမှာ အနိုင်ရရေးအတွက် အမြဲထောက်ပံ့နေကျ၊ နိုင်ရင် ဗိုလ်စွဲခဲ့ရင် တဦးချင်းအတွက်ရော၊ အသင်းအတွက်ပါ သူ ထိုက်ထိုက်တန်တန်ဂုဏ်ပြုနေကျ။

နောက်နေ့ ဦးဗဟာဒူးချိန်းတဲ့ဆိုင်ရောကတော့ ခဏနေအုန်းကွာ… ငါ နည်းနည်းချလိုက်အုန်းမယ်ဆိုပြီး မန္တလေးရမ် ၄ ပက်နဲ့ ဘဲကင်တစိတ် မှာပါတယ်။ ကျနော့်အတွက်တော့ ဝက်သားခေါက်ဆွဲကြော်ပေါ့။ နောက် ကျနော်တို့ ဦးမောင်မောင်ကျော်ဆီ ချီတက်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့ B600 လေးဘီးကားလေးနဲ့ပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ပုံစံက အားကစားသမားတယောက်ပုံစံ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဗိုက်ကလည်း ရွှဲနေ၊ လူကလည်း တော်တော်ဝနေပြီ၊ စွပ်ကျယ်ချိုင်းပြတ်ကို အပေါ်ကနေ ရှပ်အင်္ကျီလက်တို ကြယ်သီးမတတ်ဘဲဝတ်ရင်း ကာကီရောင်ဘောင်းဘီရှည်၊ ဆင်ကြယ်တံဆိပ် ရာဘာဖိနပ်နဲ့ သူ့ပုံကို ခုပြန်မြင်နေဆဲပါ။

ဦးမောင်မောင်ကျော်ရဲ့ရုံးခန်းရှိတဲ့ ထားဝယ်တိုက်အောက်ဆုံးထပ်က ထိုင်းအဲယားဝေးရုံး၊ အဲဒီရုံးရှေ့မှာ အမောင်သင်္ဘောသားများ အမြဲရှိကြတယ်။ သူဌေးဦးမောင်မောင်ကျော်ရဲ့ကားလာပြီဆိုတာနဲ့ အားလုံးတန်းစီ မတ်တပ်ကလေးရပ်ကြပြီး မျက်နှာပြကြတာ၊ သူကလည်း အားလုံးကို သူ့မျက်လုံးနဲ့ ဝေ့ကြည့်သွားရုံပါပဲ။ အဲလိုမျိုးရပ်ကြရတာ ဦးမောင်မောင်ကျော် ရုံးတက်ချိန်နဲ့ ရုံးဆင်းချိန်ပေါ့၊ ဒါ နေ့စဉ် ဒီလိုပဲ။

ကျနော်နဲ့ ဦးဗဟာဒူး ဦးမောင်မောင်ကျော်ရဲ့ရုံးခန်းရှိရာကို တက်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့ရုံးခန်းရှေ့မရောက်ခင်မှာလည်း သင်္ဘောလိုက်ဖို့စောင့်နေကြတဲ့ မြန်မာသင်္ဘောသားများ တန်းစီလျက်တွေ့ရတယ်။ ဦးဗဟာဒူးက ခပ်တည်တည်ပဲ ကျနော့်လက်ဆွဲပြီး ရုံးခန်းလို့ သူ ယူဆတဲ့ အခန်းတံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲလှည့်ပြီးဖွင့်တယ်၊ အထဲက လော့ချထားတော့ ဖွင့်မရဘူး။ အဲလိုဖြစ်နေတုန်း စာရေးလူငယ်လေးတယောက်ပြေးလာပြီး ဟာ… ဦးလေး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ဦးနဲ့ဆရာ ချိန်းထားလို့လား၊ အထဲမှာ ဆရာအစည်းအဝေးလုပ်နေတယ်၊ ချိန်းထားတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျနော်တို့ဆရာ့အခန်းထဲ ပေးဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူးဆိုပြီး ပြောပါတယ်။

အဲမှာတင် ဦးဗဟာဒူးက အေးကွာ ချိန်းတော့မထားပါဘူး ငါ သူ့တွေ့ချင်လို့ပါ၊ သူက ဒို့ မြန်မာ့လက်ရွေးစဉ် အားကစားသမားတွေဆို သိပ်လေးစားတယ်လို့လည်း ကြားထားလို့၊ ပြောလိုက်ကွာ မင်းဆရာကို ဘောလုံးကန်တဲ့ ဗဟာဒူးက တွေ့ချင်လို့ပါလို့။ အဲလိုလဲပြောလိုက်ရော စာရေးလေးတင်မကဘူး ဘေးမှာရှိနေကြတဲ့ သင်္ဘောသားတွေကပါ ဟာ ဦးဗဟာဒူးလား တွေ့ရတာဝမ်းသာလိုက်တာဗျာ၊ ကျနော်တို့သိပ်ကြိုက်ခဲ့ကြတဲ့ ဦးဗဟာဒူးပဲ၊ ခုလိုအပြင်မှာ အနီးကပ်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာဗျာဆိုပြီး ဝိုင်းနှုတ်ဆက်ကြပါလေရော…

အဲဒီတုန်း စာရေးလေး သွားပြောလိုက်လို့ထင်ပါရဲ့ ဦးမောင်မောင်ကျော်ကိုယ်တိုင် တံခါးဖွင့်ပြီး ကျနော် မောင်မောင်ကျော်ပါ၊ ဦးဗဟာဒူး ကျနော့်ဆီလာတဲ့အတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာကြိုဆိုပါတယ်ဆိုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး ရုံးခန်ထဲဝင်ခဲ့ကြတယ်။ ရုံးဧည့်ခန်းမှာထိုင်ကြရင်း ဦးမောင်မောင်ကျော်က ကျနော့်ဆီခုလို ဦးဗဟာဒူးလာလည်တာ ကျေးဇူးလည်းတင် ဝမ်းလည်းသာပါတယ်၊ ကျနော် ဘာများကူညီရပါမလဲလို့မေးတော့ ဦးဗဟာဒူးက ဘာမှကွေ့ဝိုက်မနေဘဲ အေးဗျာ ဟောဒါ ကျနော့်သူငယ်ချင်းရဲ့သား မင်းကျော်ခိုင်၊ ကျနော့်တူ ကျနော့်သားဆိုလည်း မမှားဘူးပေါ့ဗျာ၊ သူ သဘောၤာလိုက်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားဆီလာခဲ့တာ၊ လာပါဗျာ အပြင်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သွားရအောင်၊ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့ဆိုပြီး ခေါ်ပါလေရော၊ ဦးဗဟာဒူးက သူဌေးတွေဘာတွေ ကြည့်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့စိတ်ထဲရှိတာပြောချင်တာကို ဟန်မဆောင်ဘဲပြောလိုက်တာ။

ဦးမောင်မောင်ကျော်ကတော့ နားလည်တဲ့ပုံနဲ့ ကျနော် အပြင်သွားလို့မရသေးပါဘူး အလုပ်များနေလို့ပါ၊ ဒီနေရာမှာလည်း ပြောလို့ရပါတယ်လို့ ပြန်တောင်းပန်တယ်။ အဲဒါဆိုလည်း ကျနော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောမယ် မေးမယ်၊ သူ ခင်ဗျားဆီကနေ သင်္ဘောတက်ဖို့ ငွေဘယ်လောက်ပေးရမလဲ၊ အပြတ်ပြောဗျာ၊ ယောင်္ကျားချင်းတွေပဲဆိုပြီးပြောချလိုက်တာ။ ဦးမောင်မောင်ကျော်လည်း ဝုန်းဆို ထိုင်ခုံကနေ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျနော် ဒီအလုပ်ကိစ္စအတွက် ဘယ်သူ့ဆီကမှ တပြားတချပ်မှ မယူဘူး၊ ကိုယ့်နိုင်ငံသားတွေ အလုပ်အဆင်ပြေဖို့သက်သက် စေတနာနဲ့ကူညီတာပါ၊ မင်းကျော်ခိုင်ကိုလည်း ကျနော်သိနေတာပဲ အချိန်လေးနည်းနည်းစောင့်ပေးဖို့ပဲ၊ သူ့အလှည့်ရောက်ဖို့ ကျနော် တာဝန်ယူပါတယ်လို့ပြန်ပြောတော့ ကျနော်ကတော့ ဒီလောကမှာ အပေးအယူတွေရှိတယ်ကြားထားလို့ ပြောင်မေးတာ၊ ဒါဆို ခင်ဗျားကတိအတိုင်း ဆိုပြီးတာပဲဗျာ … ကျနော်တို့ နှုတ်ဆက်ပြန်ခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ ဗိုလ်မှူးဘဝနဲ့ပါ။ သူ့ကို အောင်ဆန်းအားကစားပြိုင်ကွင်းမှာ အလုပ်နေရာပေးတာတောင် လက်မခံခဲ့ဘူး၊ ဘောလုံးကန်တာကလွဲလို့ ကျန်တာ သူ ဘာမှစိတ်မဝင်စားဘူးဆိုပြီး ငြင်းခဲ့တယ်။ သူ့အိမ်သူဇနီး အန်တီဒေါ်ခင်သန်းမြင့် ဆုံးသွားပြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သေးတယ်၊ နောက်အိမ်ထောင်ကျပြီး မင်္ဂလာဒုံမှာသွားနေကြတယ်။ ဦးဗဟာဒူးဟာ အသက် ၆၀ကျော်အရွယ်မှာ ကြားတယ်။ သူ မဆုံးခင်မှာ ပြည်တွင်းပြည်ပက သူ့အပေါ်လေးစားတဲ့ မြန်မာဘောလုံးပရိသတ်တွေက သူ လိုအပ်တာတွေ ဝိုင်းဝန်းထောက်ပံ့ခဲ့ကြတယ်။

(တချိန်တုန်းက အာရှဘောလုံးလောကမှာ အာရှဘောလုံးအသင်းရဲ့ကပ္ပတိန်လို့တင်စားခဲ့ကြတဲ့ မြန်မာဘောလုံး အကျော်အမော် အန်ကယ်ဦးဗဟာဒူးအတွက် အမှတ်တရ ရေးဖြစ်တာပါ။)

မင်းကျော်ခိုင်
မိုးတိမ် (တမာမြေ)

Leave a Reply