ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ဆိုသည္မွာ

Posted on

ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္သည္ တခ်ိန္က ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ေလာကႀကီးအား ထူးသည္ထက္ ဆန္းလာေအာင္ လုပ္ႏိုင္သူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ေလာကတြင္ နာမည္ေက်ာ္ လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ေသာ မင္းသားျဖစ္သည္။ အေျပာ၊ အေဟာ ေကာင္းသျဖင့္ ယခုေခတ္အခါ အေျပာေကာင္းသူေတြ႕လၽွင္ အေျပာကေတာ့ ေ႐ႊမန္းပဲ ဟု ဆိုစမတ္ ျပဳၾကေလသည္။

ငယ္ဘဝ

ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္သည္ မႏၲေလးဇာတိျဖစ္ၿပီး အဖမွာ သစ္ဝါးကုန္သည္ႀကီး ဦးျပားႏွင့္ အမိေဒၚေမတို႔မွ ေမြးဖြားေသာ သားသမီး ကိုးေယာက္အနက္ အေထြးဆုံးသားျဖစ္သည္။ ငယ္အမည္ တင္ေမာင္ ျဖစ္သည္။ သူကား သဘင္သည္ မ်ိဳး႐ိုးမဟုတ္ေပ။ ကုန္သည္မ်ိဳး႐ိုး ျဖစ္သည္။ ကုန္သည္မ်ိဳး႐ိုးမွ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ကို ဦးေဆာင္လာႏိုင္သည္မွာ အံ့မဆုံးေအာင္ပင္ ရွိေလသည္။ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္ ရွစ္ႏွစ္သားကပင္ ဖခင္ေသဆုံးေလသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ မိုးေကာင္းတိုက္၊ တိုက္ၾကပ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးနႏၵဝံသႏွင့္ ဦးဣေႏၵာတို႔ ထံတြင္ ပညာရင္ႏို႔ကို ေသာက္စို႔ခဲ့ရသည္။ သူသည္ ဆယ္ႏွစ္သား အ႐ြယ္တြင္ သာမေဏျပဳ၍ ေလာကုတၱရာ စာေပတို႔ကို ေလ့လာခဲ့ေလသည္။ သဒၵါသၿဂႋဳဟ္ တို႔ကို သင္ၾကားခဲ့ေလသည္။ သဒၵါသၿဂႋဳဟ္မ်ားကို သံေန၊ သံထားျဖင့္ စည္းဝါးမိ ႐ြတ္ဆိုႏိုင္သျဖင့္ ဓမၼကထိက ဆရာေတာ္ ျဖစ္ေစရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကဘူးေသးသည္ဟု သိရသည္။ (၁၁)ႏွစ္သား အ႐ြယ္တြင္ သာမေဏဘဝမွ ထြက္၍ အရပ္တီးဝိုင္းကေလးမ်ားတြင္ အေပ်ာ္တမ္း အဆိုေတာ္ဘဝ၌ က်င္လည္ခဲ့ေလသည္။

သဘင္သည္ဘဝ

ေနာင္တြင္ ဦးႀကီးေတာ္၏ ႐ုပ္ေသးစင္၌ ဇီးသီးေကာက္ မင္းသားကေလး အျဖစ္ သူငယ္ေတာ္႐ုပ္ကေလးႏွင့္ တြဲဖက္ကာ သီခ်င္းဆိုခဲ့ရ၏။ သူ႕အသံကို ပရိတ္သတ္မ်ားက ႏွစ္သက္လွေသာေၾကာင့္ ႐ုပ္လကၡဏာကို ျမင္လိုၾကသည္။ သူ႕အား ထြက္ကျပရန္ ေတာင္းပန္လာသျဖင့္ ဇီးသီးေကာက္ မင္းသားငယ္သည္ ဇာတ္ခုံကို အခိုင္အမာျပဳကာ လူကိုယ္တိုင္ ထြက္ျပရေလသည္။

ဘႀကီးေတာ္သူ ဆရာေတာ္ဦးေကသရ၏ ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ စိန္ပါတူ ဆိုင္းအဖြဲ႕တြင္ ဆိုင္းသားကေလး လုပ္လာရသည္။ ထို႔ေနာက္ ျမေျခခ်င္း မေငြၿမိဳင္ထံတြင္ သုံးႏွစ္ခန္႔ သဘင္ပညာကို သင္ၾကားခဲ့ေလသည္။ သူ႕အစ္မႀကီး၏ ခင္ပြန္း ဦးခင္သက္က ဇာတ္ေထာင္ေပးသျဖင့္ ဇာတ္မင္းသားဘဝသို႔ ေရာက္ခဲ့ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ တရွိန္ထိုးနာမည္တက္လာကာ အလကၤာေက်ာ္စြာ ဘြဲ႕ကိုပင္ ရရွိခဲ့ၿပီး အထူးေက်ာ္ၾကားေသာ မင္းသားျဖစ္လာေလသည္။

ထူးသမၽွ ထိပ္ေခါင္

ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္သည္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ေလာကႀကီးအား ထူးသည္ထက္ ဆန္းလာေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ထိုေခတ္တြင္ စီးပြားေရး၊ ႀကီးပြားေရး စေသာ ေလာကီေရးရာ အျဖာျဖာတြင္ အျမင္သစ္တို႔ကလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးေနေသာ အခါလည္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ သာမက ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္လည္း တိုးတက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ႐ုပ္ရွင္တစ္ပြဲလၽွင္ သုံးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္မၽွသာ ၾကာ၏။

ထို႔ေၾကာင့္ လူတို႔သည္ ႐ုပ္ရွင္ကို ပို၍ အားေပးလာၾကသည္။ ဤသည္ကို သိေသာ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္သည္ ဇာတ္သဘင္ကို ေခတ္ႏွင့္ အမွီလိုက္ႏိုင္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး တီထြင္ခဲ့ေလသည္။ သူ၏လုပ္သမၽွ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလသည္။ ႐ုပ္ရွင္ေနာက္သို႔ လိုက္ေနေသာ လူထုသည္ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္၏ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ကို ဦးတည္လာခဲ့ေလသည္။ ေ႐ႊမန္းမွ ေ႐ႊမန္းကိုသာ ျဖစ္လာၾကေလသည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေပးတဲ့ဆု

ထုိအခ်ိန္က ၿဗိတိသွ်တို႔ အုပ္ခ်ဳပ္လ်က္ရွိၿပီး ျမန္မာနိုင္ငံကိုလြတ္လပ္ေရးေပးဖို႔ မစဥ္းစားၾကေသးေပ။ ဤတြင္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္သည္ သူ၏ေရႊမန္းသဘင္ စင္ျမင့္ေပၚ၌ ‘လြတ္လပ္ေရးဗိမာန္’ ေအာ္ပရာကို တင္ဆက္ျပသခဲ့သည္။ ထိုေအာ္ပရာ၌ ရဲေဘာ္ရဲေမ ႏွင့္ ျပည္သူမ်ား တက္ညီလက္ညီ လြတ္လပ္ေရးဗိမာန္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ေအာင္ျမင္ပုံကို တင္ဆက္ခဲ့သည္။ အဆိုပါေအာ္ပရာကား လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ၌ မ်ားစြာအက်ိဳးျပဳခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ သေဘာက်ႏွစ္သက္လွသျဖင့္ ဇာတ္ခုံေပၚသို႔တက္ကာ ဇာတ္ဆရာေရႊမန္းတင္ေမာင္အား ေရႊတံဆိပ္ဆုခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။ ထိုေရႊတံဆိပ္၌ တစ္ဖက္တြင္ ေရႊတိဂုံဘုရားပုံျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္တြင္ ‘ေမာ္ကြန္းဝင္လြတ္လပ္ေရး အကူအညီျပဳတယ္’ ဟူေသာ စာတန္းပါေၾကာင္း သိရသည္။ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်ီးျမႇင့္ေသာတံဆိပ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ အျမတ္တနိုးသိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာ္လည္း မေမွ်ာ္လင့္ပဲ တိုက္ကိုသူခိုးေဖာက္ကာ ခိုးယူသြားရာတြင္ အဆိုပါေရႊတံဆိပ္လည္း ပါသြားခဲ့သည့္အတြက္ ႏွေျမာတသမဆုံး ျဖစ္ခဲ့ရသည္ဟု ဆို၏။

မီးေရာင္ျခည္အစ ေ႐ႊမန္းက

အႏုျမဴေရာင္ျခည္ ေခၚ စလိုက္မီးမ်ားကို စတင္သုံးစြဲ တီထြင္သူမွာ အလကၤာေက်ာ္စြာ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္ ပင္ျဖစ္သည္။ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္ အဖြဲ႕ႀကီးသည္ လူေပါင္း ၈ဝ ေက်ာ္မၽွႏွင့္ ၿမိဳ႕႐ြာအသီးသီးသို႔ လွည့္လည္ ျပသႏိုင္ေပသည္။ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္သည္ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ အဆင့္က်မသြားေလေအာင္ သိပၸံနည္းျဖင့္ တနည္းတဖုံ စီမံထားေသာ အဝတ္အစားမ်ားကို ဝတ္ဆင္၍ ဇာတ္ခုံကို ေမွာင္ခ်ကာ ကျပေလသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ တဝင္းဝင္းေတာက္လ်က္ အံ့မဆုံးေအာင္ ျဖစ္ၾကရေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ဇာတ္ခုံထက္မွ ပိတ္ကားေပၚတြင္ အေမွာင္ခ်၍ လၽွပ္စီးလက္ဟန္၊ မိုး႐ြာဟန္ စသည္တို႔ကိုလည္း ဆလိုက္မီးမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ျပေလသည္။ လၽွပ္စီးလက္လိုက္ေသာ ေရာင္ျခည္တန္းႀကီးမ်ားႏွင့္ မိုးႀကိဳးထစ္သံႀကီးတို႔မွာ တကယ္အလား ထင္မွားၾကရေလသည္။

ဤသို႔လၽွင္ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္က မီးေရာင္ျခည္မ်ားကို စထြင္လိုက္ေသာအခါ “မီးေရာင္ျခည္အစ ေ႐ႊမန္းက´´ ဟူ၍၎၊ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္ဟာ မီးနဲ႔ ျပဳစားႏိုင္တယ္၊ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ မီးေရာင္ျခည္ကို ႐ုပ္ရွင္ ကင္မရာေတာင္ လိုက္မမွီဘူး ဟူ၍၎ ေျပာစမတ္ျပဳၾကေလသည္။

ညဥ့္ဝက္ စနစ္သစ္သဘင္

ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္သည္ ႐ြက္ထည္႐ုံႀကီးတြင္ ေရွ႕ဆုံးမွ ေနာက္သို႔ ၅က်ပ္၊ ၃က်ပ္၊ ၂က်ပ္၊ ၁က်ပ္တန္ ထိုင္ခုံမ်ား စီခင္း၍ ႐ုံသြင္းကျပ ျပန္ေလသည္။ ထိုသို႔ ႐ုံသြင္းလာေသာအခါ ညဥ့္လုံးေပါက္ မကေတာ့ဘဲ ညဥ့္ဝက္အေတာအတြင္းမွာ ေရွ႕ပိုင္းတြင္ ႏွစ္ပါးသြား၍ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဂီတ႐ူးတို႔ ကဲ့သို႔ေသာ ျပဇာတ္မ်ိဳး၊ ၾကည့္တိုင္းပင္ မ႐ိုးႏိုင္႐ုံမၽွမက စာေပေရး၊ ႏိုင္ငံေရး စသည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ားကို ပြင့္ဖူးလာေစေသာ လက္ဝဲသုႏၵရ စသည့္ ဇာတ္တို႔ကို ကျပေလသည္။

႐ြက္ထည္႐ုံႀကီးျဖင့္ ကုလားထိုင္ခင္းကာ ကျပေသာ “ညဥ့္ဝက္ စနစ္သစ္သဘင္´´ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္က တီထြင္လိုက္ေသာအခါ အိပ္ေရးပ်က္ မခံလိုၾကေသာ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္သည္ ဇာတ္ဘက္သို႔ ဦးလွည့္လာၾကသည္။ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ေလာက၏ အရွိန္အဝါေအာက္ဝယ္ နစ္မြန္းလုနီးပါးရွိခဲ့ရေသာ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္သည္ ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္၏ ညဥ့္ဝက္ စနစ္ေၾကာင့္ ပို၍ ဆန္းသစ္လာခဲ့သည္။

၁၉၅၆တြင္ ႐ုရွား၊ ယူဂိုစလား ဗီးယားႏုိင္ငံ၊ ၁၉၅၉ တြင္ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ အဂၤလန္၊ ဟာေဝယံကြၽန္း၊ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ တ႐ုတ္ႏွင့္ ဗီယက္နမ္တို႔သို႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဖလွယ္ေရး အစီအစဥ္ျဖင့္ ကျပရန္ႏွင့္ ေလ့လာရန္ သြားေရာက္ခဲ့ဖူးသည္။

ကြယ္လြန္ – သရက္ခရုိင္ ဆင္ေပါင္၀ဲၿမိဳ ့နယ္ လက္ပံရြာအနီးက မဟာပိႏၷဲဘုရား ပြဲေတာ္တြင္ (၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလ ၂၉ ရက္) စေနေန႔ည (တစ္ခ်ိဳ႕စာေစာင္မ်ားတြင္ ၃၀ ရက္ တနဂၤေႏြေန႔အကူး) ဇာတ္ခုံေပၚတြင္ ကရင္းခုန္ရင္း အသက္ (၅၁) ႏွစ္တြင္ ႐ုတ္တရက္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ေရာဂါလကၡဏာျပေနတာေတာင္ ဇာတ္ခုံေရွ႕ကုိဇြတ္ထြက္ကာ ကခုန္ေနတာေၾကာင့္ ေဘးလူေတြက ဇြတ္ဆြဲသြင္းရင္း ၀ုိင္း၀န္းျပဳစုရင္း ဆုံးပါးခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။

ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ စ်ာပန

ေမာင္သိန္းႏိုင္၏ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ သမိုင္း (၁၉၆၈-ခု၊ စာေပဗိမာန္ထုတ္)
ေရႊမန္းတင္ေမာင္ – ဦးေသာ္ဇင္
သုတဇုန္

Leave a Reply