အေမဇုန္ ျမစ္အတြင္း မွ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေရသတၱ၀ါမ်ား

Posted on

မူရင္းေရးသားသူ – ေမာင္သာ (ေရွးေဟာင္းသုေတသန)

အေမဇုန္ျမစ္၀ွမ္းရွိ အျမဲစိမ္းသစ္ေတာမ်ားသည္ ကမၻာေပၚတြင္ အႀကီးမားဆုံးေသာ ေဂဟစံနစ္တည္ရွိရာ ေနရာ တစ္ခုျဖစ္သည္။ဂ်ာဂြာက်ားသစ္မ်ား၊အဆိပ္ျပင္းေသာ ဖားမ်ား၊ဖြတ္မ်ားစသည့္ထိတ္လန္႕ဘြယ္ေကာင္းေသာ၊ ထူးဆန္း ေသာသတၱ၀ါမ်ားေနထိုင္က်က္စားရာေနရာလည္းျဖစ္သည္။သစ္ပင္ၾကိဳၾကားသြားလာၾကေသာသတၱဝါမ်ား၊ တစ္ပင္မွတစ္ ပင္ ခုန္ကူးသြားလာၾကေသာ တိရိစ ၦာန္မ်ား၊ေလွ်ာတိုက္သြားတတ္ၾကေသာ အေကာင္ပေလာင္မ်ား၏ေပ်ာ္စံရာလည္း ျဖစ္ သည္။ကမၻာေပၚတြင္ အရွည္လ်ားဆုံးျဖစ္ေသာ အေမဇုန္ျမစ္၏ ေရနက္ပိုင္းလည္းအံ့ၾသဘြယ္၊ ထိတ္လန္႕ဘြယ္ သတၱ၀ါ မ်ား ေနထိုင္လ်က္ရွိေပသည္။ယင္းတို႕အနက္မွ ထင္ရွားေသာ ေၾကာက္လန္႕ဘြယ္ ေရသတၱ၀ါမ်ား ကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။

မိေက်ာင္းနက္မ်ား (Black Caiman)

မိေက်ာင္းနက္မ်ားသည္ မိေက်ာင္းေခါင္းတို မ်ိဳးစိတ္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ၆ ေပ အထိရွည္လ်ားႀကီးထြားႏိုင္ၾကသည္။ ႏိုင္းျမစ္အတြင္းေနထိုင္ၾကေသာ မိေက်ာင္းမ်ားထက္ ပိုမိုႀကီးမားေလးလံေသာ ဦးခြံရွိသည္။အေမဇုန္ေရျပင္၏ထိပ္ဆုံးသား ရဲမ်ားလည္းျဖစ္ၾကသည္။ယင္းအခ်က္မ်ားက မိေက်ာင္းနက္တို႕သည္ ေရဘုရင္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းေဖာ္ညႊန္းေနေပသည္။ မိေက်ာင္းနက္တို႕သည္ ယင္းတို႕၏ပါးစပ္တြင္းေရာက္သမွ်အားလုံးကိုစားေသာက္ၾကသည္။ သားစားငါးမ်ား၊ ေမ်ာက္မ်ား၊ ငါးႀကီးမ်ား ၊ သမင္ဒရယ္ မ်ားအျပင္ နဂါးဟု ေခၚၾကသည့္ အနာကြန္ဒါမ်ားကိုပါ စားသုံးၾကသည္။

ယင္းတို႕သည္ တိရိစ ၦာန္မ်ားကိုသာမက လူကိုလည္း တိုက္ခိုက္တတ္ၾကေသးသည္။၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္က ဇီ၀ေဗဒ ပညာရွင္ဒိုင္ေစနိရွိမုရ အမည္ရွိ အမ်ိဳးသမီးကိုမိေက်ာင္းနက္တစ္ေကာင္ကတိုက္ခိုက္ခဲ့ဖူးသည္။ သူမ၏ေရေပၚေလွအိမ္ တြင္ ငါးတစ္ေကာင္ကို ေရေဆးေနစဥ္ နိရွိမူရအား မိေက်ာင္းနက္ကတိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ သူမကျပန္လည္တိုက္ခိုက္ရင္း ေျခ တစ္ဖက္ပါသြားခဲ့ရေပသည္။ အဆိုပါ မိေက်ာင္းသည္ နိရွိမုရ ၏ ေရေပၚအိမ္ေလွေအာက္္တြင္ ရွစ္လၾကာမွ် ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး နိရွိမူရအား တိုက္ခိုက္ရန္ အခြင့္အေရးကို ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ေပသည္။

နဂါးစိမ္း(Green Anaconda)

ကမၻာေျမေပၚတြင္ အႀကီးမားဆုံးေသာ တြားသြားသတၱ၀ါဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ပိုင္ရွင္၊ အႀကီးမားဆုံးေသာ ေျမြမ်ဳိး ႏြယ္မ်ား၏ဌာေနသည္ အေမဇုန္ေဒသပင္ျဖစ္ေပသည္။ရာဇမတ္ကြက္မ်ားႏွင့္ စပါးအုံးေျမြတို႕ သည္ အလြန္ႀကီးမားၾက ေသာ္လည္း နဂါးစိမ္းတို႕သည္ စပါးအုံးတို႕ထက္ပို၍ေလးလံထြားႀကိဳင္းၾကသည္။ေယဘုယ်အားျဖင့္ အမမ်ားက အထီး မ်ားထက္ပို၍ အရြယ္ႀကီးမားၾကၿပီး ၂၅၀ ကီလိုဂ၇မ္(ေပါင္ ၅၅၀) အထိ ေလးလံကာ အလ်ား၉ မီတာ(၂၉ေပ)၊ ကိုယ္လုံး ဗ်က္ ၃၀ စင္တီမိတာ(၁ ေပ) ခန္႕မွ်အထိရွိၾကသည္။

သူတို႕သည္ အဆိပ္မရွိၾကေသာ္လည္း သမင္မ်ား၊ မိေက်ာင္းနက္ မ်ားမွသည္ ဂ်ဂြာက်ားသစ္မ်ား အစရွိသည့္သားေကာင္မ်ားကို ယင္းတို႕၏ သန္မာေသာႀကြက္သားမ်ားျဖင့္ ညွစ္ကာ အသက္ မရွဴႏိုင္ေအာင္ ျပဳလုပၿပီး ဖမ္းဆီးစားေသာက္္ေလ့ရွိၾကသည္။ သူတို႕သည္ ေရတိမ္ေနရာမ်ားတြင္ေနၾကၿပီး သားေကာင္ကိုေခ်ာင္းေျမာင္းေန တတ္ ၾကသည္။ အေမဇုန္ျမစ္မႀကီးထက္ ျမစ္လက္တက္ ငယ္မ်ားတြင္ ပို၍ အေနမ်ား ၾကေပသည္။

အာရပိုင္မာ အသားစားငါး (Arapaima)

အေမဇုန္ႏွင့္ အနီး၀န္းက်င္ရွိေရကန္မ်ားတြင္ အာရပိုင္မာ ေခၚ ပိုင္ေရွးလ္ အသားစားငါးႀကီးမ်ားေနထိုင္က်က္စား ၾကသည္။ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာမ်ားကဲ့သို႕ေသာ အေၾကးခံြမ်ားဖုံးအုပ္ထားသည့္ အာရပိုင္မာမ်ားသည္ထက္ျမက္ေသာ စြမ္းရည္ ရွိသည့္ အသားစားသတၱ၀ါမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ငါးမ်ားႏွင့္ ငွက္မ်ားကို စားသုံးၾကသည္။

ယင္းတို႕သည္ ပါးဟက္မ်ားျဖင့္ ေအာက္ဆီဂ်င္ကိုရွဴႏိုင္ၾကရန္ ေရမ်က္ႏွာျပင္အေပၚယံနားတြင္ေနၾကသည္။ ေရျပင္ေပၚမွ ေလကို ရွဴရိႈက္ခ်ိန္တြင္ ထူးျခားေသာ ေခ်ာင္းဆိုးသံကဲ့သို႕ အသံမ်ိဳးျဖင့္ ေအာ္ေလ့ရွိသည္။ ၂.၇ မီတာ(၉ ေပ) ခန္႕ရွည္လ်ားၿပီး အေလးခ်ိန္ ၉၀ကီလိုဂရမ္(ေပါင္ ၂၀၀) အထိရွိၾကသည္။ယင္းတို႕၏ လွ်ာသည္ လႊသြားမ်ားကဲ့သို႕ အခၽြန္ မ်ားရွိၿပီး ယင္းအခၽြန္မ်ားတြင္ အဆိပ္မ်ား ရွိေနေပသည္။

ဖ်ံဘီလူး (Gaint Otter)

ဖ်ံဘီလူးတို႕သည္အမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ပင္ အလြန္ႀကီးမားထြားႀကိဳင္းၾကသည္။ယင္းတို႕သည္ သားစားဖ်ံမ်ိဳးရင္း တြင္ ကိုယ္လုံးအရွည္လ်ားဆုံးျဖစ္ၾကၿပီး ဖ်ံဘီလူးအထီးတို႕သည္ ေခါင္းမွအျမီးအထိ ၂ မီတာ( ၆ ေပ) အထိ ရွည္လ်ားကာ ဂဏန္းႏွင့္ငါးမ်ားကို အဓိကစားသုံးၾကသည္။ယင္းတို႕သည္ သုံးေကာင္မွ ရွစ္ေကာင္အထိ အုပ္စုဖြဲ႕ကာ အစာရွာႀကၿပီး တစ္ရက္လွ်င္ အစာ ၄ ကီလိုဂရမ္( ၉ ေပါင္) ခန္႕စားၾကသည္။ ဖ်ံဘီလူးတို႕သည္ ၾကည့္ေကာင္းေသာ သြင္ျပင္လကၡဏာမ်ားရွိၾကေသာ္လည္းအနာကြန္ဒါမ်ားကိုပင္ အုပ္စုဖြဲ႕ကာ တိုက္ခိုက္ စားသုံးတတ္ၾကသည္။

မိေက်ာင္းနက္မ်ားကိုလည္း အုပ္စုဖြဲ႕တိုက္ခိုက္ကာ အရိုးအသားမက်န္ေအာင္ စားပစ္ ေလ့ရွိ ၾကသည္။ ၅ ေပခန္႕ရွည္ေသာ မိေက်ာင္းနက္တစ္ကာင္းကို ဖ်ံဘီလူးအုပ္စု တစ္ခုက ၄၅ မိနစ္အတြင္း စား ပစ္ခဲ့ သည္။လူတို႕၏ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဖ်ံဘီလူးမ်ားသည္ အေရအတြက္ေလ်ာ့က်လာေသာ္လည္း အေမဇုန္ျမစ္ အတြင္းကၽြမ္းက်င္ထက္ျမက္ေသာ အသားစားသတၱ၀ါအျဖစ္ လူသိမ်ားၿပီး ေဒသအေခၚမွာ ျမစ္တြင္း၀ံပေလြ ျဖစ္ေပသည္။

ကန္ဒီရူ ကပ္ပါးငါး (Cadndiru)

အေမဇုန္ျမစ္အတြင္း ၾကီးမားေသာ ေၾကာက္မက္ဘြယ္အေကာင္မ်ားသာရွိသည္မဟုတ္ဘဲအႏၱရာယ္ႀကီးမားသည့္ ေသးငယ္ေသာ အေကာင္ငယ္ေလးမ်ားလည္းရွိေနေပသည္။ ကန္ဒီရူတို႕သည္ ေသးငယ္ေသာ ေရခ်ိဳ ကပ္ပါး ငါးခူ မ်ိဳးစိတ္ျဖစ္ၿပီး ျမစ္အတြင္း က်င္ငယ္ရည္စြန္႕မိသူမ်ား၏ ဆီးျပြန္ အတြင္း၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ေသာ ကပ္ပါးေကာင္အျဖစ္ ထင္ရွားသည္။က်င္ငယ္ရည္လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း လိုက္ ကာ ဆီးျပြန္အတြင္း၀င္ေရာက္သည့္ ျဖစ္ရပ္မွတ္တမ္းတစ္ခုရွိခဲ့သည္။

ျမစ္အတြင္းေရထဲတြင္ ေပါ့သြားမိေသာ အမ်ိဳးသား တစ္ဦး၏ ဆီးလမ္းေၾကာင္းထဲမွကန္ဒီရူ တစ္ေကာင္ကို ဖယ္ရွားရန္ ခြဲစိတ္ခဲ့ရသည္။ ထိုအမ်ိဳးသား၏ ကပၸါယ္အိတ္အတြင္း ငါးက ခိုေအာင္းရန္ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ကန္ဒီရူတို႕သည္ ငါးစားသတၱ၀ါငယ္မ်ားသာျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ငါးႀကီးမ်ား၏ ပါးဟက္ေအာက္တြင္ ယင္းတို႕၏ ေသးငယ္ေသာေက်ာရိုးျဖင့္ တြယ္ကပ္ေနတတ္ၾကၿပီး ထိုငါးႀကီးမ်ား၏ ေသြးကိုစုတ္ယူမွီခိုတတ္ၾကသည္။

လွ်ပ္စစ္ငါးရွဥ့္(Electric Eel)

လွ်ပ္စစ္ငါးရွဥ္႕တို႕သည္ ငါးရွဥ္႕ထက္ငါးခူႏွင့္ပိုတူၾကသည္။၂.၅ မီတာ( ၈ ေပ) ရွည္ေသာ လွ်ပ္စစ္ငါးရွဥ့္တို႕၏ နံပါး တြင္ရွိေသာ ထူးျခားသည့္ ဆဲလ္ မ်ားက လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ကို ထုတ္လႊတ္ေပးသည္။ယင္းလွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို ၀ပ္ ၆၀၀ အထိထုန္လႊတ္ေပးႏိုင္သည္ျဖစ္ရာ လွ်ပ္စစ္မီးခလုပ္တစ္ခုမွ ပ်မ္းမွ် ထြက္ႏိုင္သည့္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္၏ ငါးဆခန္႕ ျဖစ္ေပ သည္။ ထိုလွ်ပ္စစ္ ပမာဏသည္ ျမင္းတစ္ေကာင္ကို လဲက်ေစႏိုင္သည္။လူကို တစ္ခ်က္တည္းႏွင့္ မေသေစႏိုင္ေသာ္ လည္း အခ်က္ေရမ်ားပါက ႏွလုံးကို ထိကာ အသက္ရွဴ ရပ္တံ့သြားႏိုင္ေပသည္။

လွ်ပ္စစ္ငါးရွဥ့္ အကိုက္ခံရေသာ လူသည္ သတိလစ္ကာ လဲက်သြားတတ္သည္။ေဒသမွတ္တမ္းမ်ားအရ လွ်ပ္စစ္ ငါးရွဥ့္တို႕သည္ သားေကာင္ကိုကိုက္ၿပီး သတိလစ္သြားခိုက္၀ယ္ ေရထဲသို႕ ဆြဲယူသြားသည္ဟု ဆိုေပသည္။လွ်ပ္စစ္ ငါးရွဥ့္တို႕သည္ သာမာန္အားျဖင့္လူကို ကိုက္ေလ့မရွိဘဲ ငါးမ်ား၊ကုန္းေနေရေနသတၱ၀ါမ်ား၊ငွက္မ်ား၊ႏို႕တိုက္သတၱ၀ါငယ္ မ်ား ကိုသာ ကိုက္ယူစားေသာက္ေလ့ရွိေပသည္။ လွ်ပ္စစ္ငါးရွဥ့္တို႕၏နံပါးရွိ လွ်ပ္စစ္ထုတ္လႊတ္ေသာ ဆဲလ္က အေကာင္ငယ္မ်ားကို ဖမ္းရန္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ ၁၀ ၀ပ္ ကို ထုတ္လႊတ္ၿပီးေနာက္ ေမ့ေမ်ာေသဆုံးေစရန္ ၀ပ္ပိုမ်ားေသာလွ်ပ္စစ္ဓာတ္ကို ထုတ္လႊတ္ေပးသည္။

၀မ္းပိုက္နီ သားစားငါး (Red Bellied Piranhas)

၀မ္းပိုက္နီသားစားငါးတို႕သည္ အေသေကာင္ကို စားၾကေသာ္လည္း အသက္ရွင္ေနေသာ အေကာင္မ်ားကို ဖမ္းဆီး တိုက္ခိုက္ျခင္းမျပဳ ဟု မေျပာႏိုင္ပါေခ်။ ယင္းတို႕သည္ ၁၂ ေပ ခန္႕ရွည္လ်ားၿပီး အုပ္စုဖြဲ႕ကာ ကူးခတ္သြားလာၾကသည္။ မယုံႏိုင္ေအာင္ ထက္ျမက္ေသာ သြားမ်ားရွိသည္။သန္မာေသာ အေပၚႏွင့္ ေအာက္ေမးရိုးမ်ားေပၚတြင္ အဆိုပါ သြားတန္းမ်ားရွိေနသည္။

သြားတို႕သည္ ၿမဲျမံခိုင္မာစြာ ရွိေနၾကၿပီးသားေကာင္၏ အသားမ်ားကို တစ္စစီျဖစ္ေအာင္ ကိုက္ျဖတ္ႏိုင္ၾကသည္။ ယင္းတို႕၏ ေၾကာက္ မက္ဖြယ္ ဂုဏ္သတင္းက သားေကာင္ကို အငမ္းမရ စားေသာက္ေနၾကသည့္ပုံမ်ားက အစျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၀မ္းပိုက္နီ သားစားငါးတို႕သည္ သားေကာင္ကို၀န္းရံတိုက္ခိုက္ကာ မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္း အရိုးထိေအာင္ ကိုက္ျဖတ္စားေသာက္ ၾကေပသည္။

ေသြးစုတ္ငါး(Vampire Fish)

ငါး၏ အမည္ကိုၾကားရသည္ကပင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ပင္။ယင္းတို႕သည္ အားျပင္းေသာ သားစားငါးမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ယင္းတို႕ခႏၶာကိုယ္တစ္၀က္မွ်ရွိေသာ ငါးမ်ားကို အငမ္းမရ အားပါးတရ စားႏိုင္ၾကသည္။ယင္းတို႕သည္ ၄ ေပခန္႕မွ်သာ ရွည္လ်ားၾကေသာ္လည္း သားစားငါးမ်ားကိုပင္ စားႏိုင္ၾကသည္။အဓိကအားျဖင့္ ၀မ္းပိုက္နီ သားစားငါးမ်ားကို စားသုံးၾက သည့္အတြက္ အဘယ္မွ် သန္စြမ္းထက္ျမက္ေသာ အရာမ်ားျဖင့္ အဘယ္မွ် ၾကမ္းၾကဳတ္ေနၾကသည္ကို စဥ္းစားဘြယ္ျဖစ္ ေပသည္။

ေသြးစုတ္ငါးတို႕၏ ေအာက္ေမးရိုးတြင္ ထြက္ေနေသာ ၆ လက္မစီရွည္သည့္ စြယ္ ႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသည္။ထိုစြယ္မ်ား ျဖင့္ သားေကာင္ကို ထိုးလိုက္ရုံသာျဖစ္သည္။သူတို႕တြင္ ႀကီးမားေသာ ဆူးေတာင္မ်ားလည္းရွိသည္။ထူးဆန္းေသာ အခ်က္တစ္ခုမွာ ယင္းတို႕၏ အေပၚေမးရိုးတြင္အေပါက္မ်ားရွိေနျခင္းျဖစ္ၿပီး ယင္းေခါင္းေပါက္မ်ားသည္ ရန္သူက ယင္း တို႕ အားတိုက္ခိုက္ခ်ိန္တြင္ ခႏၶာကိုယ္အတြင္း ထိုးမသြင္းႏိုင္ရန္ ဟန္႕တားသကဲ့သို႕ျဖစ္ေနေပသည္။

ပါကူ လူသြားႏွင့္ငါး (Pacu)

ပါကူငါးတို႕သည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားထက္ အမ်ိဳးသားမ်ားအတြက္ပို၍ေၾကာက္ဖြယ္ျဖစ္သည္။သားစားငါးမ်ိဳးစိတ္တြင္ ႀကီးမားေသာ ငါးမ်ိဳးျဖစ္ၿပီးလူ႕သြားမ်ားႏွင့္ တူေသာ သြားမ်ားရွိသည္။ယင္းတို႕သည္ အသား၊အရြက္ ႏွစ္မ်ိဳးစား ငါးမ်ားျဖစ္ ၾကသည္။အသီးအႏွံမ်ား ႏွင့္ အေစ့အဆန္မ်ားကို စားၾကေသာ္လည္း အေမဇုန္တြင္ ယင္းတို႕စားရန္ မည္သည့္အသီး အဆန္မွ အပင္မွ ေၾကြမက်သျဖင့္ အခ်ိဳ႕ေသာ အမ်ိဳးသားမ်ား၏ ေျခသလုံးသားတို႕သည္ ပါကူငါးတို႕၏ စားစရာျဖစ္လာခဲ့ ေပသည္။

ပါပါးနယူးဂီနီမွ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ပါကူးကိုက္၍ ေသဆုံးသြားေသာအမ်ိဳးသားတစ္ဦး၏ လိင္အဂၤ ါကို ကိုက္ျဖတ္ ထားေၾကာင္းေတြ႕ရွိရေပသည္။အစားအစာကို လူမ်ားသြားျဖင့္ၾကိတ္၀ါးကာ စားေသာက္ၾကသကဲ့သို႕သားေကာင္ကို လူႏွင့္တူစြာစားတတ္ၾကသည့္ ပါကူ သားစားမ်ိဳးတို႕သည္ ယခုအခါတြင္ အေမဇုန္တြင္သာမက ဥေရာပေရျပင္မ်ားသို႕ပင္ ေရာက္ရွိေနျပီ ျဖစ္ပါသည္။

သဘာ၀၏ ဆန္းၾကယ္မႈမ်ားသည္ လူသားမ်ားအတြက္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ၊ သုေတသနျပဳဖြယ္ခ်ည္း သာျဖစ္ေပ ရာ အေမဇုန္ျမစ္တြင္ ေနထိုင္က်က္စားေနၾကေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေရသတၱ၀ါမ်ားသည္လည္းအထူးပင္ စိတ္၀င္စား စရာ ျဖစ္ေနသည္သာပင္။

ငါးမန္းရိုင္း(Bull Shark)

ေရငန္သမုဒၵရာအတြင္းေနထိုင္သည့္ ငါးမန္းရိုင္းမ်ားသည္ ေရခ်ိဳတြင္လည္း ေနထိုင္ႏိုင္ၾကသည္။ယင္းတို႕ကို အေမဇုန္မွ ကြာလွမ္းလွသည့္ ပီရူးႏိုင္ငံ၊အိကစ္တို အရပ္တြင္ ပင္လယ္မွ မိုင္၂၅၀၀ ကြာေ၀းေသာေနရာ၌ပင္ေတြ႕ရ ေပ သည္။ယင္းတို႕တြင္ ယင္းတို႕ေနထိုင္ရာ ေရျပင္မွ အငန္ဓာတ္ေျပာင္းလဲမႈကို သိစြမ္းေသာ ေက်ာက္ကပ္မ်ားရွိသည့္အျပင္ ထိုေျပာင္းလဲသြားေသာ အငန္ဓာတ္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္လည္း ေနႏိုင္ၾကသည္။

ငါးမန္းရိုင္းမ်ားသည္ ၃.၃မီတာ( ၁၁ ေပ) ရွည္ျပီး အေလးခ်ိန္ ၃၁၂ ကီလိုဂရမ္(ေပါင္ ၆၉၀) ခန္႕ရွိသည္။အျခား ေသာ ငါးမန္းမ်ားကဲ့သို႕ပင္ ငါးမန္းရိုင္းမ်ားတြင္ ခၽြန္ထက္ေသာ ႀတိဂံပုံ သြားမ်ား အတန္းလိုက္ ပါရွိရုံသာမက ေတာင့္တင္း သန္မာေသာ ေမးရိုးမ်ားလည္းရွိေပသည္။အဆိုပါ ေမးရိုးမ်ားသည္ ေပါင္ ၁၃၀၀ ခန္႕ ေလးလံေသာ အရာမ်ားကိုပင္ ကိုက္ ႏိုင္စြမ္းရွိသျဖင့္ က်ားငါးမန္း၊ ငါးမန္းျဖဴမ်ားကဲ့သို႕ပင္ လူမ်ားကိုမၾကာခဏဆိုသကဲ့သို႕တိုက္ခိုက္တတ္ၾကသည္။ လူအမ်ား ရွိရာ ေရအနီးတြင္ ေနထိုင္ေလ့ရိွေသာေၾကာင့္ ငါးမန္းရိုင္းမ်ားကို ကမၻာေပၚတြင္ အႏၱရာယ္အႀကီးမားဆုံး ငါးမန္းမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကသည္။

ေမာင္သာ (ေရွးေဟာင္းသုေတသန)


အမေဇုန် မြစ်အတွင်း မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ရေသတ္တဝါများ (unicode)

မူရင်းရေးသားသူ – မောင်သာ (ရှေးဟောင်းသုတေသန)

အမေဇုန်မြစ်ဝှမ်းရှိ အမြဲစိမ်းသစ်တောများသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော ဂေဟစံနစ်တည်ရှိရာ နေရာ တစ်ခုဖြစ်သည်။ဂျာဂွာကျားသစ်များ၊အဆိပ်ပြင်းသော ဖားများ၊ဖွတ်များစသည့်ထိတ်လန့်ဘွယ်ကောင်းသော၊ ထူးဆန်း သောသတ္တဝါများနေထိုင်ကျက်စားရာနေရာလည်းဖြစ်သည်။သစ်ပင်ကြိုကြားသွားလာကြသောသတ္တဝါများ၊ တစ်ပင်မှတစ် ပင် ခုန်ကူးသွားလာကြသော တိရိစ ၦာန်များ၊လျှောတိုက်သွားတတ်ကြသော အကောင်ပလောင်များ၏ပျော်စံရာလည်း ဖြစ် သည်။ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရှည်လျားဆုံးဖြစ်သော အမေဇုန်မြစ်၏ ရေနက်ပိုင်းလည်းအံ့ဩဘွယ်၊ ထိတ်လန့်ဘွယ် သတ္တဝါ များ နေထိုင်လျက်ရှိပေသည်။ယင်းတို့အနက်မှ ထင်ရှားသော ကြောက်လန့်ဘွယ် ရေသတ္တဝါများ ကို ဖော်ပြလိုပါသည်။

မိကျောင်းနက်များ (Black Caiman)

မိကျောင်းနက်များသည် မိကျောင်းခေါင်းတို မျိုးစိတ်များဖြစ်ကြပြီး ၆ ပေ အထိရှည်လျားကြီးထွားနိုင်ကြသည်။ နိုင်းမြစ်အတွင်းနေထိုင်ကြသော မိကျောင်းများထက် ပိုမိုကြီးမားလေးလံသော ဦးခွံရှိသည်။အမေဇုန်ရေပြင်၏ထိပ်ဆုံးသား ရဲများလည်းဖြစ်ကြသည်။ယင်းအချက်များက မိကျောင်းနက်တို့သည် ရေဘုရင်များဖြစ်ကြောင်းဖော်ညွှန်းနေပေသည်။ မိကျောင်းနက်တို့သည် ယင်းတို့၏ပါးစပ်တွင်းရောက်သမျှအားလုံးကိုစားသောက်ကြသည်။ သားစားငါးများ၊ မျောက်များ၊ ငါးကြီးများ ၊ သမင်ဒရယ် များအပြင် နဂါးဟု ခေါ်ကြသည့် အနာကွန်ဒါများကိုပါ စားသုံးကြသည်။

ယင်းတို့သည် တိရိစ ၦာန်များကိုသာမက လူကိုလည်း တိုက်ခိုက်တတ်ကြသေးသည်။၂၀၁၀ ပြည့်နှစ်က ဇီ၀ဗေဒ ပညာရှင်ဒိုင်စေနိရှိမုရ အမည်ရှိ အမျိုးသမီးကိုမိကျောင်းနက်တစ်ကောင်ကတိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ရေပေါ်လှေအိမ် တွင် ငါးတစ်ကောင်ကို ရေဆေးနေစဉ် နိရှိမူရအား မိကျောင်းနက်ကတိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ သူမကပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရင်း ခြေ တစ်ဖက်ပါသွားခဲ့ရပေသည်။ အဆိုပါ မိကျောင်းသည် နိရှိမုရ ၏ ရေပေါ်အိမ်လှေအောက်တွင် ရှစ်လကြာမျှ နေထိုင်ခဲ့ပြီး နိရှိမူရအား တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပေသည်။

နဂါးစိမ်း(Green Anaconda)

ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော တွားသွားသတ္တဝါဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ပိုင်ရှင်၊ အကြီးမားဆုံးသော မြွေမျိုး နွယ်များ၏ဌာနေသည် အမေဇုန်ဒေသပင်ဖြစ်ပေသည်။ရာဇမတ်ကွက်များနှင့် စပါးအုံးမြွေတို့ သည် အလွန်ကြီးမားကြ သော်လည်း နဂါးစိမ်းတို့သည် စပါးအုံးတို့ထက်ပို၍လေးလံထွားကြိုင်းကြသည်။ယေဘုယျအားဖြင့် အမများက အထီး များထက်ပို၍ အရွယ်ကြီးမားကြပြီး ၂၅၀ ကီလိုဂ၇မ်(ပေါင် ၅၅၀) အထိ လေးလံကာ အလျား၉ မီတာ(၂၉ပေ)၊ ကိုယ်လုံး ဗျက် ၃၀ စင်တီမိတာ(၁ ပေ) ခန့်မျှအထိရှိကြသည်။

သူတို့သည် အဆိပ်မရှိကြသော်လည်း သမင်များ၊ မိကျောင်းနက် များမှသည် ဂျဂွာကျားသစ်များ အစရှိသည့်သားကောင်များကို ယင်းတို့၏ သန်မာသောကြွက်သားများဖြင့် ညှစ်ကာ အသက် မရှူနိုင်အောင် ပြုလုပပြီး ဖမ်းဆီးစားသောက်လေ့ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ရေတိမ်နေရာများတွင်နေကြပြီး သားကောင်ကိုချောင်းမြောင်းနေ တတ် ကြသည်။ အမေဇုန်မြစ်မကြီးထက် မြစ်လက်တက် ငယ်များတွင် ပို၍ အနေများ ကြပေသည်။

အာရပိုင်မာ အသားစားငါး (Arapaima)

အမေဇုန်နှင့် အနီးဝန်းကျင်ရှိရေကန်များတွင် အာရပိုင်မာ ခေါ် ပိုင်ရှေးလ် အသားစားငါးကြီးများနေထိုင်ကျက်စား ကြသည်။ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကဲ့သို့သော အကြေးခွံများဖုံးအုပ်ထားသည့် အာရပိုင်မာများသည်ထက်မြက်သော စွမ်းရည် ရှိသည့် အသားစားသတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး ငါးများနှင့် ငှက်များကို စားသုံးကြသည်။

ယင်းတို့သည် ပါးဟက်များဖြင့် အောက်ဆီဂျင်ကိုရှူနိုင်ကြရန် ရေမျက်နှာပြင်အပေါ်ယံနားတွင်နေကြသည်။ ရေပြင်ပေါ်မှ လေကို ရှူရှိုက်ချိန်တွင် ထူးခြားသော ချောင်းဆိုးသံကဲ့သို့ အသံမျိုးဖြင့် အော်လေ့ရှိသည်။ ၂.၇ မီတာ(၉ ပေ) ခန့်ရှည်လျားပြီး အလေးချိန် ၉ဝကီလိုဂရမ်(ပေါင် ၂၀၀) အထိရှိကြသည်။ယင်းတို့၏ လျှာသည် လွှသွားများကဲ့သို့ အချွန် များရှိပြီး ယင်းအချွန်များတွင် အဆိပ်များ ရှိနေပေသည်။

ဖျံဘီလူး (Gaint Otter)

ဖျံဘီလူးတို့သည်အမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် အလွန်ကြီးမားထွားကြိုင်းကြသည်။ယင်းတို့သည် သားစားဖျံမျိုးရင်း တွင် ကိုယ်လုံးအရှည်လျားဆုံးဖြစ်ကြပြီး ဖျံဘီလူးအထီးတို့သည် ခေါင်းမှအမြီးအထိ ၂ မီတာ( ၆ ပေ) အထိ ရှည်လျားကာ ဂဏန်းနှင့်ငါးများကို အဓိကစားသုံးကြသည်။ယင်းတို့သည် သုံးကောင်မှ ရှစ်ကောင်အထိ အုပ်စုဖွဲ့ကာ အစာရှာကြပြီး တစ်ရက်လျှင် အစာ ၄ ကီလိုဂရမ်( ၉ ပေါင်) ခန့်စားကြသည်။ ဖျံဘီလူးတို့သည် ကြည့်ကောင်းသော သွင်ပြင်လက္ခဏာများရှိကြသော်လည်းအနာကွန်ဒါများကိုပင် အုပ်စုဖွဲ့ကာ တိုက်ခိုက် စားသုံးတတ်ကြသည်။

မိကျောင်းနက်များကိုလည်း အုပ်စုဖွဲ့တိုက်ခိုက်ကာ အရိုးအသားမကျန်အောင် စားပစ် လေ့ရှိ ကြသည်။ ၅ ပေခန့်ရှည်သော မိကျောင်းနက်တစ်ကာင်းကို ဖျံဘီလူးအုပ်စု တစ်ခုက ၄၅ မိနစ်အတွင်း စား ပစ်ခဲ့ သည်။လူတို့၏ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် ဖျံဘီလူးများသည် အရေအတွက်လျော့ကျလာသော်လည်း အမေဇုန်မြစ် အတွင်းကျွမ်းကျင်ထက်မြက်သော အသားစားသတ္တဝါအဖြစ် လူသိများပြီး ဒေသအခေါ်မှာ မြစ်တွင်းဝံပလွေ ဖြစ်ပေသည်။

ကန်ဒီရူ ကပ်ပါးငါး (Cadndiru)

အမေဇုန်မြစ်အတွင်း ကြီးမားသော ကြောက်မက်ဘွယ်အကောင်များသာရှိသည်မဟုတ်ဘဲအန္တရာယ်ကြီးမားသည့် သေးငယ်သော အကောင်ငယ်လေးများလည်းရှိနေပေသည်။ ကန်ဒီရူတို့သည် သေးငယ်သော ရေချို ကပ်ပါး ငါးခူ မျိုးစိတ်ဖြစ်ပြီး မြစ်အတွင်း ကျင်ငယ်ရည်စွန့်မိသူများ၏ ဆီးပြွန် အတွင်းဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သော ကပ်ပါးကောင်အဖြစ် ထင်ရှားသည်။ကျင်ငယ်ရည်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက် ကာ ဆီးပြွန်အတွင်းဝင်ရောက်သည့် ဖြစ်ရပ်မှတ်တမ်းတစ်ခုရှိခဲ့သည်။

မြစ်အတွင်းရေထဲတွင် ပေါ့သွားမိသော အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ဆီးလမ်းကြောင်းထဲမှကန်ဒီရူ တစ်ကောင်ကို ဖယ်ရှားရန် ခွဲစိတ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ ကပ္ပါယ်အိတ်အတွင်း ငါးက ခိုအောင်းရန်ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ကန်ဒီရူတို့သည် ငါးစားသတ္တဝါငယ်များသာဖြစ်ကြသော်လည်း ငါးကြီးများ၏ ပါးဟက်အောက်တွင် ယင်းတို့၏ သေးငယ်သောကျောရိုးဖြင့် တွယ်ကပ်နေတတ်ကြပြီး ထိုငါးကြီးများ၏ သွေးကိုစုတ်ယူမှီခိုတတ်ကြသည်။

လျှပ်စစ်ငါးရှဉ့်(Electric Eel)

လျှပ်စစ်ငါးရှဉ့်တို့သည် ငါးရှဉ့်ထက်ငါးခူနှင့်ပိုတူကြသည်။၂.၅ မီတာ( ၈ ပေ) ရှည်သော လျှပ်စစ်ငါးရှဉ့်တို့၏ နံပါး တွင်ရှိသော ထူးခြားသည့် ဆဲလ် များက လျှပ်စစ်ဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်ပေးသည်။ယင်းလျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို ဝပ် ၆၀၀ အထိထုန်လွှတ်ပေးနိုင်သည်ဖြစ်ရာ လျှပ်စစ်မီးခလုပ်တစ်ခုမှ ပျမ်းမျှ ထွက်နိုင်သည့် လျှပ်စစ်ဓာတ်၏ ငါးဆခန့် ဖြစ်ပေ သည်။ ထိုလျှပ်စစ် ပမာဏသည် မြင်းတစ်ကောင်ကို လဲကျစေနိုင်သည်။လူကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မသေစေနိုင်သော် လည်း အချက်ရေများပါက နှလုံးကို ထိကာ အသက်ရှူ ရပ်တံ့သွားနိုင်ပေသည်။

လျှပ်စစ်ငါးရှဉ့် အကိုက်ခံရသော လူသည် သတိလစ်ကာ လဲကျသွားတတ်သည်။ဒေသမှတ်တမ်းများအရ လျှပ်စစ် ငါးရှဉ့်တို့သည် သားကောင်ကိုကိုက်ပြီး သတိလစ်သွားခိုက်ဝယ် ရေထဲသို့ ဆွဲယူသွားသည်ဟု ဆိုပေသည်။လျှပ်စစ် ငါးရှဉ့်တို့သည် သာမာန်အားဖြင့်လူကို ကိုက်လေ့မရှိဘဲ ငါးများ၊ကုန်းနေရေနေသတ္တဝါများ၊ငှက်များ၊နို့တိုက်သတ္တဝါငယ် များ ကိုသာ ကိုက်ယူစားသောက်လေ့ရှိပေသည်။ လျှပ်စစ်ငါးရှဉ့်တို့၏နံပါးရှိ လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်သော ဆဲလ်က အကောင်ငယ်များကို ဖမ်းရန် လျှပ်စစ်ဓာတ် ၁၀ ဝပ် ကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် မေ့မျောသေဆုံးစေရန် ဝပ်ပိုများသောလျှပ်စစ်ဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်ပေးသည်။

ဝမ်းပိုက်နီ သားစားငါး (Red Bellied Piranhas)

ဝမ်းပိုက်နီသားစားငါးတို့သည် အသေကောင်ကို စားကြသော်လည်း အသက်ရှင်နေသော အကောင်များကို ဖမ်းဆီး တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြု ဟု မပြောနိုင်ပါချေ။ ယင်းတို့သည် ၁၂ ပေ ခန့်ရှည်လျားပြီး အုပ်စုဖွဲ့ကာ ကူးခတ်သွားလာကြသည်။ မယုံနိုင်အောင် ထက်မြက်သော သွားများရှိသည်။သန်မာသော အပေါ်နှင့် အောက်မေးရိုးများပေါ်တွင် အဆိုပါ သွားတန်းများရှိနေသည်။

သွားတို့သည် မြဲမြံခိုင်မာစွာ ရှိနေကြပြီးသားကောင်၏ အသားများကို တစ်စစီဖြစ်အောင် ကိုက်ဖြတ်နိုင်ကြသည်။ ယင်းတို့၏ ကြောက် မက်ဖွယ် ဂုဏ်သတင်းက သားကောင်ကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကြသည့်ပုံများက အစပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်းပိုက်နီ သားစားငါးတို့သည် သားကောင်ကိုဝန်းရံတိုက်ခိုက်ကာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း အရိုးထိအောင် ကိုက်ဖြတ်စားသောက် ကြပေသည်။

သွေးစုတ်ငါး(Vampire Fish)

ငါး၏ အမည်ကိုကြားရသည်ကပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ပင်။ယင်းတို့သည် အားပြင်းသော သားစားငါးမျိုးဖြစ်ပြီး ယင်းတို့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မျှရှိသော ငါးများကို အငမ်းမရ အားပါးတရ စားနိုင်ကြသည်။ယင်းတို့သည် ၄ ပေခန့်မျှသာ ရှည်လျားကြသော်လည်း သားစားငါးများကိုပင် စားနိုင်ကြသည်။အဓိကအားဖြင့် ဝမ်းပိုက်နီ သားစားငါးများကို စားသုံးကြ သည့်အတွက် အဘယ်မျှ သန်စွမ်းထက်မြက်သော အရာများဖြင့် အဘယ်မျှ ကြမ်းကြုတ်နေကြသည်ကို စဉ်းစားဘွယ်ဖြစ် ပေသည်။

သွေးစုတ်ငါးတို့၏ အောက်မေးရိုးတွင် ထွက်နေသော ၆ လက်မစီရှည်သည့် စွယ် နှစ်ချောင်းရှိသည်။ထိုစွယ်များ ဖြင့် သားကောင်ကို ထိုးလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။သူတို့တွင် ကြီးမားသော ဆူးတောင်များလည်းရှိသည်။ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုမှာ ယင်းတို့၏ အပေါ်မေးရိုးတွင်အပေါက်များရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်းခေါင်းပေါက်များသည် ရန်သူက ယင်း တို့ အားတိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထိုးမသွင်းနိုင်ရန် ဟန့်တားသကဲ့သို့ဖြစ်နေပေသည်။

ပါကူ လူသွားနှင့်ငါး (Pacu)

ပါကူငါးတို့သည် အမျိုးသမီးများထက် အမျိုးသားများအတွက်ပို၍ကြောက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။သားစားငါးမျိုးစိတ်တွင် ကြီးမားသော ငါးမျိုးဖြစ်ပြီးလူ့သွားများနှင့် တူသော သွားများရှိသည်။ယင်းတို့သည် အသား၊အရွက် နှစ်မျိုးစား ငါးများဖြစ် ကြသည်။အသီးအနှံများ နှင့် အစေ့အဆန်များကို စားကြသော်လည်း အမေဇုန်တွင် ယင်းတို့စားရန် မည်သည့်အသီး အဆန်မှ အပင်မှ ကြွေမကျသဖြင့် အချို့သော အမျိုးသားများ၏ ခြေသလုံးသားတို့သည် ပါကူငါးတို့၏ စားစရာဖြစ်လာခဲ့ ပေသည်။

ပါပါးနယူးဂီနီမှ မှတ်တမ်းများအရ ပါကူးကိုက်၍ သေဆုံးသွားသောအမျိုးသားတစ်ဦး၏ လိင်အင်္ဂ ါကို ကိုက်ဖြတ် ထားကြောင်းတွေ့ရှိရပေသည်။အစားအစာကို လူများသွားဖြင့်ကြိတ်ဝါးကာ စားသောက်ကြသကဲ့သို့သားကောင်ကို လူနှင့်တူစွာစားတတ်ကြသည့် ပါကူ သားစားမျိုးတို့သည် ယခုအခါတွင် အမေဇုန်တွင်သာမက ဥရောပရေပြင်များသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါသည်။

သဘာ၀၏ ဆန်းကြယ်မှုများသည် လူသားများအတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ၊ သုတေသနပြုဖွယ်ချည်း သာဖြစ်ပေ ရာ အမေဇုန်မြစ်တွင် နေထိုင်ကျက်စားနေကြသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရေသတ္တဝါများသည်လည်းအထူးပင် စိတ်ဝင်စား စရာ ဖြစ်နေသည်သာပင်။

ငါးမန်းရိုင်း(Bull Shark)

ရေငန်သမုဒ္ဒရာအတွင်းနေထိုင်သည့် ငါးမန်းရိုင်းများသည် ရေချိုတွင်လည်း နေထိုင်နိုင်ကြသည်။ယင်းတို့ကို အမေဇုန်မှ ကွာလှမ်းလှသည့် ပီရူးနိုင်ငံ၊အိကစ်တို အရပ်တွင် ပင်လယ်မှ မိုင်၂၅၀၀ ကွာဝေးသောနေရာ၌ပင်တွေ့ရ ပေ သည်။ယင်းတို့တွင် ယင်းတို့နေထိုင်ရာ ရေပြင်မှ အငန်ဓာတ်ပြောင်းလဲမှုကို သိစွမ်းသော ကျောက်ကပ်များရှိသည့်အပြင် ထိုပြောင်းလဲသွားသော အငန်ဓာတ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်လည်း နေနိုင်ကြသည်။

ငါးမန်းရိုင်းများသည် ၃.၃မီတာ( ၁၁ ပေ) ရှည်ပြီး အလေးချိန် ၃၁၂ ကီလိုဂရမ်(ပေါင် ၆၉၀) ခန့်ရှိသည်။အခြား သော ငါးမန်းများကဲ့သို့ပင် ငါးမန်းရိုင်းများတွင် ချွန်ထက်သော တြိဂံပုံ သွားများ အတန်းလိုက် ပါရှိရုံသာမက တောင့်တင်း သန်မာသော မေးရိုးများလည်းရှိပေသည်။အဆိုပါ မေးရိုးများသည် ပေါင် ၁၃၀၀ ခန့် လေးလံသော အရာများကိုပင် ကိုက် နိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် ကျားငါးမန်း၊ ငါးမန်းဖြူများကဲ့သို့ပင် လူများကိုမကြာခဏဆိုသကဲ့သို့တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။ လူအများ ရှိရာ ရေအနီးတွင် နေထိုင်လေ့ရှိသောကြောင့် ငါးမန်းရိုင်းများကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အန္တရာယ်အကြီးမားဆုံး ငါးမန်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

မောင်သာ (ရှေးဟောင်းသုတေသန)

Leave a Reply