တုိက္တန္းနစ္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အေၾကာင္းမ်ား

Posted on

တစ္ခ်ိန္က နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ TITANIC သေဘၤာၾကီးနစ္ျမဳပ္ျခင္းမွာ လူသိနည္းတဲ့ ေနာက္ကြယ္ကအေၾကာင္းရင္းေလးေတြပါ…။

၂၀ရာစုႏွစ္ေစာပိုင္းမွာျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အရမ္းကိုေက်ာ္ၾကားတဲ့အမႈအခင္းတစ္ခုကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ တေလာက စိတ္ကူးေပၚလာမိပါတယ္..။ ထိုအေၾကာင္းအရာကေတာ့ တိုက္တန္းနစ္ပါပဲ။ တိုက္တန္းနစ္သေဘၤာၾကီး ဘာေၾကာင့္ျမဳပ္နစ္သြားရတာလဲ။ ကမၻာမွာအခမ္းနား အၾကီးက်ယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ခရီးသည္တင္ယာဥ္သေဘၤာၾကီးတိုက္တန္းနစ္ဟာ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ပင္လယ္ေအာက္ကို ပထမဆံုးခရီးမွာတင္ စံုးစံုးျမဳပ္ခဲ့ရတာလဲဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကပါစို႔ ။

Thomas andrews ဟာ ဒီသေဘၤာၾကီးရဲ့ ဒီဇိုင္နာျဖစ္ပါတယ္..။၁၉၀၆ခုႏွစ္မွာ ဒီသေဘၤာၾကီးကို စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ အိုင္ယာလန္ျပည္နယ္ဆိပ္ကမ္းမွာပါ။ ၁၉၀၉ခုႏွစ္ မတ္လ၃၁ရက္မွာလံုး၀ျပီးစီးသြားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ လူအင္အား၃၀၀၀ေက်ာ္သံုးျပီး ၃ႏွစ္ၾကာကိုတည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ထုထည္အရေရာ၊ အရည္အေသြးအရေရာ အရမ္းကိုၾကီးမားေကာင္းမြန္ျပီး အရမ္းကိုယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ သေဘၤာတစ္ခုအျဖစ္မွတ္ယူထားပါတယ္။ သေဘၤာၾကီးကို အရည္အေသြးအေကာင္းဆံုးစတီးေတြႏွင့္ ေဆာက္လုပ္ထားတာျဖစ္ျပီး ထိုေခတ္ကေဒၚလာ၇.၅သန္း (ယခုေဒၚလာသန္း၁၀၀ေက်ာ္)တန္ဖိုးရွိပါတယ္ ။

ဒါဟာသမိုင္းေၾကာင္းကိုေခတၱၾကည့္ရႈတာပါ။ တိုက္တန္းနစ္ဟာ အတၱလႏၱိတ္ သမုဒၵရာၾကီးျဖတ္ျပီး လူ၁၅၀၀ေက်ာ္ကို တင္ေဆာင္ကာအိုင္ယာလန္မွ ကာလီဖိုးနီးယားျပည္နယ္ဘက္သို႔ ၁၉၁၂ခုႏွစ္ဧျပီ လဆန္းပိုင္းမွာ ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္။ အဆင့္ျမင္တဲ့၀န္ေဆာင္မႈ၊ ထုထည္ႏွင့္ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈတို႔ဟာ လူဆင္းရဲေတြအတြက္ ေနရာမေပးခဲ့ပါဘူး။ လူကံုထံမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာအၾကီးအကဲမ်ားတို႔ကို တင္ေဆာင္ကာ ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္။ ခရီးသည္ဟာ သေဘၤာႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ သံသယဆိုတာမ်ိဳးမရွိဘဲ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္အခန္းထဲမွာ အရမ္းကိုဇိမ္က်က်နဲ႔ လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။
သေဘၤာကုန္းပတ္ရဲ့ ေအာက္ဘက္မွာကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာတို႔ရဲ့ ေနရာျဖစ္ျပီး ခရီးသည္အခန္းေတြကို ေရေႏြးေပးရန္အတြက္ ေက်ာက္မီးေသြးကန္ေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတာပါ။ သူတို႔ အလုပ္လုပ္ရာေနရာဟာ သေဘၤာကုန္းပတ္ရဲ့ ငါးခန္းေျမာက္အခန္းျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၁၂ခုႏွစ္၊ ဧျပီလ ၁၄ ရက္ေန႔ ၅နာရီမွာေတာ့ တိုက္တန္းနစ္သေဘၤာၾကီးဟာ တစ္နာရီကို ၂၁မိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ခုတ္ေမာင္းေနတာပါ။ အတၱလႏၱိတ္ သမုဒၵရာထဲကို၀င္လာသည္မွာ အရမ္းကိုနက္နဲလာျပီျဖစ္ပါတယ္။ အရမ္းေအးလွတဲ့ ရာသီဥတုေၾကာင့္ သမုဒၵရာေရေတြဟာ ေရခဲတစ္မ်ွကို ေအးစက္ေနပါတယ္။ ေရခဲစလက္လက္ေလးေတြေတာင္ ေရျပင္ေပၚမွာ ေပါေလာေပၚေနတာကို ျမင္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးသည္ေတြဟာ ေနာက္နာရီပိုင္းအတြင္းမွာၾကံဳေတြ႔ရမယ့္ ကပ္ေဘးၾကီးကို ေတြးေတာင္မေတြးမိဘဲ ပါတီပြဲေတြ က်င္းပေနၾကပါတယ္။ ဒီခ်ိန္မွာ သတင္းပိုင္းဆိုင္ရာရယူတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ ဂ်ြန္ဖီးလစ္ကေတာ့ လက္ပ္ေတာ့တစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနပါေတာ့တယ္။ ထိုစဥ္မွာ မလွမ္းမကမ္းမွာ ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ မီးသေဘၤာဆီမွ သတင္းတစ္ခုက နားၾကပ္ထဲကို ၀င္ေရာက္လာပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ရာသီဥတုကဆိုးရြားေနတာေၾကာင့္ ဘာကိုမွ သဲကြဲစြာမၾကားရဘဲ ေရဒီယိုျပတ္ေရြ႕လိႈင္းသံ ျဗီးခနဲပဲၾကားရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ နားၾကပ္းကိုဆြဲခ်ြတ္လိုက္ရပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ လက္ပ္ေတာ့နဲ႔ ဆက္လက္အလုပ္ရႈပ္ေနပါေတာ့တယ္။

ရာသီဥတုက ပိုဆိုးရြားလာတာေၾကာင့္ ကေနဒါမွ ကာလီဖိုးနီးယားကိုသြားတဲ့လမ္းမွာၾကံဳရတဲ့ လမ္းဆံုလမ္းခြကို တိုက္တန္းနစ္သေဘၤာၾကီး ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။ ေတာင္လမ္းႏွင့္ေျမာက္လမ္း၂ခုမွာ ေတာင္လမ္းသည္ ေ၀းျပီးလမ္းပိုေကာင္းပါသည္။ ေျမာက္လမ္းကေတာ့ ခရီးနီးျပီး လမ္းအတန္ငယ္ၾကမ္းေသာေၾကာင့္ Captain Edward Smith ဟာ ေတာင္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။

သမုဒၵရာၾကီးမွာေလျငိမ္ေနျပီး တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့တြက္ေၾကာင့္ ကပတိန္ စမစ္ဟာ အရာရာပံုမွန္ပဲလို႔ ယူဆျပီး ၈နာရီႏွင့္ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ သေဘၤာ၀မ္းတြင္းမွာေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြဟာ ငါးခန္းေျမာက္အခန္းမွာ ခရီးသည္ေတြ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ရာသီမွာ ေရပူသံုးႏိုင္ဖို႔ ေက်ာက္မီးေသြးကန္ေတြကို အပူေပးလ်က္ေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆယ္နာရီေက်ာ္လာခဲ့တဲ့အခါမွာေတာ့ ကံၾကမၼာဆိုးၾကီးဟာ စတင္လာခဲ့ပါျပီ။ သမုဒၵရာ ေရျပင္ၾကီးက ျငိမ္သက္ဆဲပါပဲ။ လမိုက္ညျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တိမ္ညိဳတိမ္မဲေတြက ေကာင္းကင္မွာ အျပည့္ပါပဲ။ ဒီခ်ိန္မွာ သေဘၤာေခါင္းပိုင္းမွာ အရက္ေသာက္ရင္း အေအးဒဏ္ကိုအံတုျပီး ပတ္၀န္းက်င္ အကဲခတ္ရသူ သေဘၤာေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ တခ်က္မွမငိုက္ျမည္းပဲ ေနၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ အေမွာင္ထဲမွာ တလက္လက္ထေနတဲ့အရာတစ္ခုကို မ်က္စိေရွ႕တည့္တည္မွာ ျမင္ေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္သူတို႔ဟာ ဘာမွန္းမခြဲျခားႏိုင္ၾကပါဘူး။ လမိုက္ညႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ ေအးခဲမႈက အျမင္အာရံုကိုမႈန္၀ါးေစေနပါတယ္။ သူတို႔က ေသာၾကာၾကယ္လက္ေနတယ္လို႔ပဲ ဲယူဆၾကပါတယ္။ ေအးေဆးေနၾကတာေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ ေနာက္ဆယ္မိနစ္ခန္းအၾကာမွာေတာ့ သူတို႕စီးနင္းေနတဲ့ တိုက္တန္းနစ္ သေဘၤာၾကီးထက္ ၃ဆေလာက္ပိုမိုထုၾကီးတဲ့ ေရခဲေတာင္ၾကီးဟာ အေမွာင္ထုထဲမွ ဘြားခနဲေပၚလာပါျပီ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးလည္း အသက္ရႈရပ္မတတ္ အံ့ၾသသြားကာ သေဘၤာစက္ေခါင္းထဲရွိ သေဘၤာသားေတြကို ႏႈိးပါေတာ့တယ္။

စမစ္ဟာလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ထလာပါေတာ့တယ္။ ေရခဲေတာင္ၾကီးဟာ သူတို႔ႏွင့္ ဘယ္ေလာက္မွကို မကြာေတာ့ပါဘူး။ တနာရီ ၂၁မိုင္အရွိန္နဲ႔ တည့္တည့္သာ ၀င္ေဆာင့္လိုက္လ်ွင္ ေျပာစရာမရွိေအာင္ တစ္စီပ်က္စီးသြားမွာေသခ်ာပါတယ္။ ကပတိန္စမစ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းခ်ခဲ့ပါတယ္။ ညာဘက္သို႔ မလွည့္ပဲဘယ္ဘက္သို႔ ခ်က္ခ်င္းလွည့္ေရွာင္ရန္ အမိန္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပဲကိုင္သူကလည္း ခ်က္ခ်င္းလႈပ္ရွားပါေတာ့တယ္။ သေဘၤာၾကီးဟာ တျဖည္းျဖည္း ေရခဲေတာင္ၾကီးႏွင့္ နီးကပ္လာေလ သေဘၤာစက္ေခါင္းထဲကလူေတြ ျပာယာခတ္ကာ jesus ကိုတၾက၊ မ်က္စိမ်က္ႏွာေတြပ်က္ၾကပါေတာ့တယ္။ ခရီးသည္ေတြကေတာ့ ဘာမ်ွမသိၾကပါဘူး။ ႏွစ္ျခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်ေနၾကပါတယ္။ တစ္နာရီကို ၂၁.၅မိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ေရခဲေတာင္ၾကီး၏ ဘယ္ဘက္သို႔ ေရြ႕ေနခဲ့ေပမယ့္ အသိေနာက္က်ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာမလြတ္ခဲ့ဘဲ သေဘၤာၾကီးရဲ႕ ညာဘက္ျခမ္းႏွင့္ ေရခဲေတာင္ၾကီးကို ပြတ္ဆြဲသြားပါေတာ့တယ္။

ထိုအခါမွ ကပတိန္ စမစ္လဲ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ျပီး သေဘၤာသားမ်ားလည္း လက္၀ါးခ်င္းရိုက္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေအာ္ဟစ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ခရီးသည္မ်ားေတာ့ အတန္ငယ္ လႈပ္ခတ္သြားတာကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္ျပီး ျပန္လည္အိပ္ၾကပါေတာ့တယ္။ သို႔ေပမယ့္ တိုက္တန္းနစ္သေဘၤာၾကီးရဲ့ ညာဘက္၀မ္းပိုင္းအျခမ္းမွာ မီတာ ၉၀ ရွည္လ်ားတဲ့အေပါက္ၾကီးျဖစ္သြားတာကေတာ့ သတိမထားမိၾကပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ထိုအေပါက္ထဲကို ေရလံုးေတြလိမ့္၀င္လာတာကို ထင္းထင္းၾကီးျမင္ေနရတာေတာ့ သေဘၤာ၀မ္းခန္းထဲက အင္ဂ်င္နီယာေတြပါ။ ထိုေရေတြဟာ သေဘၤာထဲကို ဆယ္မိနစ္ ၁၄ေပအနက္ႏႈန္းနဲ႔ကို၀င္လာတာပါ။ အင္ဂ်င္နီယာေခါင္းေဆာင္ လူစီးယန္နဲ႔ သူ႔အင္ဂ်င္နီယာေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းကို ေရစုပ္စက္ေတြနဲ႔ ေရေတြကိုသေဘၤာျပင္ဘက္သို႔ ထုတ္ေနရပါတယ္။ နာရီ၀က္ၾကာလ႔ို စမစ္သေဘၤာေအာက္ခန္းထဲကို ဆင္းလာေတာ့ သေဘၤာၾကီးရဲ့ ခန္းငါးခန္းဟာ ေရေအာက္သို႕စံုးစုံးျမဳပ္သြားခဲ့ျပီးျဖစ္ပါတယ္။ စမစ္အခ်ိန္နာရီ၀က္တြင္းမွာ ဒီလို အခန္းငါးခန္းလံုးျမဳပ္သြားရတာကို ဘယ္လိုမွမယံုႏိုင္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒီတိုင္းသာဆိုရင္ ေနာက္၂နာရီ အတြင္းမွာ ေအးစက္လွတဲ့ အတၱလႏၱိတ္ထဲကိုထိုးဆင္းေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။

ယခုအခ်ိန္မွာ ၁၂နာရီရွိေနပါျပီ။ ၂နာရီထိုးလ်ွင္ တိုက္တန္းနစ္ေရေအာက္ေရာက္ပါျပီ။ စမစ္လဲျပာယာခတ္ရပါျပီ။ မလွမ္းမကမ္းမွာ ခုတ္ႏွင္ေနတဲ့ ကာလီဖိုးနီးယားမီးသေဘၤာၾကီးကို လွမ္းအကူအညီေတာင္းဖို႔ ဂ်ြန္ဖီးလစ္ ကို မွာၾကားရပါေတာ့တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ဂ်ြန္ဖီးလစ္မွာ အကူအညီလွမ္းယူရန္ အေၾကာင္းၾကားေသာ္လည္း မီးသေဘၤာမွာ တိုက္တန္းနစ္ႏွင့္ ၈၈မိုင္အကြာမွာရွိေနပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ လာေရာက္ကယ္ဆယ္လ်ွင္ အနည္းဆံုးေလးနာရီေတာ့ၾကာျမင့္မွာျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။ စမစ္မွာ သေဘၤာတစ္ခုလံုး လိုက္လံေၾကညာျပီး ခရီးသည္ေတြကို အသက္ကယ္ယာဥ္ႏွင့္ ေအာက္သို႔ ခ်ေပးရပါေတာ့တယ္။ နာရီ၀က္ထပ္ၾကာေတာ့ သေဘၤာရဲ့ ဒုတိယနဲ႔ တတိယထပ္ထဲကို ေရေတြအလံုးလိုက္၀င္လာတာေၾကာင့္ ထိုအထပ္မွ ခရီးသည္မ်ား အေပၚဆံုးထပ္သို႔ ေျပးတက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ေထာင့္ငါးရာေသာ လူေတြကို တင္ေဆာင္ဖို႕ အသက္ကယ္ယာဥ္အလံုအေလာက္မပါလာခဲ့ပါ။ ကပတိန္က မိမိ၏ တိုက္တန္းနစ္ သေဘၤာၾကီးကို ယံုၾကည္မႈပိုကဲလြန္းေသာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္မွာ ခရီးသည္ေထာင့္ငါးရာ၏ ပြက္ေလာရိုက္ေအာင္ ဆူညံသံတို႔ႏွင့္ ကမၻာပ်က္သလိုရွိေနပါတယ္။

အသက္ကယ္သေဘၤာမ်ားမလံုေလာက္ေသာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ကေလးမ်ားသာ ယာဥ္ေပၚသို႔ လိုက္ပါခြင့္ေပးျပီး ေယာက်္ားသားမ်ားကေတာ့ ဇနီးသည္ႏွင့္ ကေလးတို႔၏ မ်က္ႏွာကိုအားရေအာင္ပင္ မၾကည့္လိုက္ရဘဲ က်န္ခဲ့ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာလည္း သူတို႔၏ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ ခြဲခြာရခ်ိန္မွာ သူ႔သားေလးကို “ေဖေဖ့ကို ဘိုင့္ဘိုင္လို႔ ေျပာလိုက္ေလ” ဟုသာ ေျပာႏိုင္ျပီး သေဘၤာၾကီးေအာက္သို႔ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္ ဆင္းခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ၁နာရီေက်ာ္သြားေတာ့ အသက္ကယ္ေလွေတြလဲ ကုန္သြားျပီး ေယာက်္ားသားမ်ား၊ အဘိုးအဘြားမ်ား၊ ကပတိန္အဖြဲသားမ်ား၊ သေဘၤာေစာင့္မ်ား ဘုရားတရားကိုတျပီး သူတို႔သေဘၤာၾကီးျမဳပ္နစ္မယ့္ ဘ၀ရဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို မ်က္လံုးမွတ္ျပီး ေနရပါေတာ့တယ္။ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ကေလးမ်ားအားလံုးလည္း လိုက္ပါမသြားႏိုင္ခဲ့ပါ။ အသက္ကယ္ေလွမွာ အရမ္းကို နည္းေနပါတယ္။ ကံၾကမၼာဆိုးၾကီးက ၁နာရီ မိနစ္ေလးဆယ္မွာ လ်ွပ္စစ္မီးေတြကိုျဖတ္ပစ္လိုက္ပါျပီ။ တိုက္တန္းတစ္သေဘၤာၾကီးမွာ ဦးပိုင္းမွာ နစ္ျပီး ပဲပိုင္းဘက္သို႔ ေထာင္တက္သြားေသာေၾကာင့္ သေဘၤာေပၚမွလူမ်ား အထက္သို႔ ေျပးတက္ၾကပါေတာ့တယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ေထာင္မတ္လြန္းေသေၾကာင့္ မလွမပျပဳတ္က်ျပီး ေသဆံုးၾကပါေတာ့တယ္။ စမစ္ ခန္႔မွန္းထားသလိုပါပဲ။ သေဘၤာၾကီးဟာ၂နာရီတြင္းမွာပဲ အမ်ိဳးေကာင္းသားသမီးမ်ား လူကံုထံမ်ား၊ မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေအးစက္လွတဲ့ အတၱလႏၱိတ္သမုဒၵရာေအာက္သို႔ ဆြဲေခၚသြားပါေတာ့တယ္။

က်န္ရွိေနခဲ့တဲ့ အသက္ကယ္ေလွေပၚက ခရီးသည္၇၀၀ေက်ာ္မွာလဲ ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေရထဲသို႔ ျပဳတ္က်ျပီးေသပြဲ၀င္ၾကရပါတယ္။ မနက္၅နာရီမွာေတာ့ ကာလီဖိုးနီးယား မီးသေဘၤာၾကီးဆိုက္ေရာက္လာျပီး လူ၂၀၀ခန္႔ကိုသာ ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္..။ တိုက္တန္းနစ္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ဒ႑ာရီေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဇာတ္ကားထဲကေတာ့ အေက်ာ္ၾကားဆံုးေပါ့…………..။

ဒီအထိသည္းခံျပီး ဖတ္ေပးတဲ့စာဖတ္သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွာပါ..ဆက္လက္ျပီးေတာ့ နစ္ျမဳပ္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းေတြကို ေျပာျပပါေတာ့မယ္။

ပထမဆံုးအခ်က္ကိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုစရမလဲဆိုရင္.. သေဘၤာေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ မလွမ္းမကမ္းမွာတင္ရွိေနတဲ့ ေရခဲေဆာင္ကို လွမ္းမျမင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အရက္ရွိန္ေၾကာင့္လား ဆိုေတာ့လည္းမဟုတ္ပါ။ သူတို႔မွာ သေဘၤာေစာင့္တိုင္း ကိုင္ေဆာင္ၾကတဲ့ မွန္ေျပာင္းအဘယ္ေၾကာင့္မပါရတာပါလဲ? ပတ္၀န္းက်င္အကဲခတ္တဲ့ သေဘၤာေစာင့္တိုင္းဟာ ပင္လယ္ျပင္ကိုျဖတ္ၾကည့္ရာမွာ အေ၀းၾကည့္မွန္ေျပာင္းမပါရင္ အလြယ္တကူမျမင္ႏိုင္ၾကတာသဘာ၀ပါ။ ထိုရက္ လကလည္း မထြက္ဘူး၊ ပတ္၀န္းက်င္ကေလေအးေတြကလဲ မ်က္လံုးထဲကို တဖ်တ္ဖ်တ္တိုက္ေနမယ္။ သူတို႔ မ်က္လံုးျမင္ႏိုင္စြမ္းအားကို တိုက္ခိုက္တဲ့အရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္။ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ မွန္ေျပာင္းမသံုးၾကသလဲ။ သူတို႔သာ ေ၇ခဲေတာင္ကို ၾကယ္လို႔ မထင္မွတ္ခဲ့ရင္၊ ေစာစီးစြာ ေရခဲေတာင္ရွိမွန္းၾကိဳသိခဲ့ရင္ သေဘၤာၾကီး လြတ္မွာပါ။ ေသခ်ာပါတယ္။

သူတို႔ကိုခ်ည္းအျပစ္တင္လို႔လည္း မရျပန္ဘူးဗ်။ ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ ဂ်ြန္ဖီးလစ္ပါ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ကာလီဖိုးနီးယားမီးသေဘၤာၾကီးက ေရခဲေတာင္ရွိေၾကာင္း သတင္းပို႔ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာေရဒီယိုလိႈင္းသံ (ျဗီးဆိုေသာအသံ)ေၾကာင့္ နားၾကပ္ကိုခ်ြတ္ပစ္လိုက္ျပီး သတင္းကိုျပန္လည္နားေထာင္ျခင္းမရွိဘဲ သူလုပ္ခ်င္တာသာ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူသာသတင္းကိုလက္ခံရရွိခဲ့လ်ွင္ ေရခဲေတာင္ႏွင့္ေ၀းရာ ေျမာက္ဘက္လမ္းသို႔ ေစာစီးစြာသြားႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

တတိယအေနနဲ႔ကေတာ့ အခန္း ၄နဲ႔ ၅ မွာရွိတဲ့ ေက်က္မီးေသြးတြင္းေတြပါ။ ထိုတြင္းေတြထဲကထြက္လာတဲ့ အပူပမာဏေတြဟာ အခန္းနံရံ ေတြကို ၾကြပ္ဆတ္ေစပါတယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းေတြသာမရွိရင္ နာရီ၀က္အတြင္းမွာ ငါးခန္းလံုး ေရလ်ွံသြားစရာအေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ ကပတိန္စမစ္ အံ့ၾသရဆံုးအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူစီယန္နဲ႕အင္ဂ်င္နီယာေတြကို ၀ါးျမိဳပစ္တဲ့အခ်က္လဲျဖစ္ပါတယ္။ ထိုတြင္းေတြသာမရွိလ်ွင္ နာရီ၀က္မွာ ေရွ႕ခန္း၃ခန္းသာျမဳပ္မည္ျဖစ္ျပီး ေရစုပ္စက္နဲ႔ ႏိုင္နင္းစြာ ထုတ္ႏိုင္ျပီး ကာလီဖိုးနီးယားမီးသေဘၤာကို ေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ သံၾကြပ္မိႈေတြပါပဲ။ သေဘၤာကိုတည္ေဆာက္ရာမွာ အိုင္ယာလန္ ဆိပ္ကမ္းမွာေဆာက္ခဲ့တာေၾကာင့္ သေဘၤာတစ္ျခမ္းကကမ္းေပၚမွာျဖစ္ျပီး တစ္ျခမ္းကေတာ့ ပင္လယ္ေရစပ္မွာရွိေနတာပါ။ ကမ္းေပၚတင္ေနတာကေတာ့ ပဲ့ပိုင္းပါ။ ေရဘက္ကို ေရာက္ေနတာကေတာ့ ဦးပိုင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဦးပိုင္းနဲ႔ ပဲ့ပိုင္းကိုတည္ေဆာက္ရာမွာ အင္ဂ်င္နီယာေတြကအဖြဲ႔ ၂ဖြဲခြဲျပီး တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးပိုင္းတစ္ဖြဲ႔ ပဲ့ပိုင္းတစ္ဖြဲ႔ပါ။

လိုရင္းက သေဘၤာရဲ့ ပဲ့ပိုင္းကိုေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြက တည္ေဆာက္ရာမွာစတီးနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ မႈိေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ သေဘၤာဦးပိုင္းကို တည္ေဆာက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြကေတာ့ သံၾကြပ္မႈိေတြနဲ႔ တြယ္ဆက္တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုသံၾကြပ္မႈိဆိုတာ သာမာန္သံေတြႏွင့္ ေခ်ာ္ရည္ေတြကို ေရာျပီး ျပဳလုပ္ထားတာပါ။ ထိုသံမႈိေတြဟာလည္း တိုက္တန္းနစ္ၾကီး ျမဳပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုပါပဲ။ သံၾကြပ္မႈိေတြဟာ ေပါင္ ၄၀၀၀ကေန ၄၀၀၀၀အတြင္းဖိအားကို ခံႏိုင္ရည္ပါတယ္။ ေရခဲေတာင္ႏွင့္ အရွိန္နဲ႔ပြတ္ဆြဲျခင္းမွာ ေပါင္ ၁၄၀၀၀၀ခန္႔ ဖိအားနဲ႔ ဖိခံရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သံမႈိေတြဟာလြတ္ထြက္ျပီး ေရေတြဒလေဟာ၀င္လာေစတဲ့ မီတာ၉၀အေပါက္ၾကီး ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ထိုေနရာေတြမွာလဲ စတီးသံမႈိေတြသာသံုးခဲ့ရင္ မီတာကိုးဆယ္ရွည္တဲ့ အေပါက္ၾကီး ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သာမာန္ပြန္းပဲ့ရံုေလာက္ပဲ ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအေပါက္ၾကီးဟာ တိုက္တန္းနစ္ျမဳပ္ရတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းရင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သံၾကြပ္မႈိေတြဟာ အဓိကတရားခံပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

သိရွိထားသမ်ွအေၾကာင္းတို႔ကို တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားမယ္လုိ႔ ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္။ အထက္ပါအေၾကာင္းအရင္းေတြကို သိပၸံပညာရွင္ပန္ဒိုရာက ရွာေတြ႕ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

Via : Express Time

———-
တိုက်တန်းနစ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းများ (unicode)

တစ်ချိန်က နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ TITANIC သင်္ဘောကြီးနစ်မြုပ်ခြင်းမှာ လူသိနည်းတဲ့ နောက်ကွယ်ကအကြောင်းရင်းလေးတွေပါ…။

၂ဝရာစုနှစ်စောပိုင်းမှာဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အရမ်းကိုကျော်ကြားတဲ့အမှုအခင်းတစ်ခုကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်ဖို့ တလောက စိတ်ကူးပေါ်လာမိပါတယ်..။ ထိုအကြောင်းအရာကတော့ တိုက်တန်းနစ်ပါပဲ။ တိုက်တန်းနစ်သင်္ဘောကြီး ဘာကြောင့်မြုပ်နစ်သွားရတာလဲ။ ကမ္ဘာမှာအခမ်းနား အကြီးကျယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ခရီးသည်တင်ယာဉ်သင်္ဘောကြီးတိုက်တန်းနစ်ဟာ ဘာအကြောင်းကြောင့် ပင်လယ်အောက်ကို ပထမဆုံးခရီးမှာတင် စုံးစုံးမြုပ်ခဲ့ရတာလဲဆိုတာကို သေသေချာချာဆန်းစစ်ကြည့်ကြပါစို့ ။

Thomas andrews ဟာ ဒီသင်္ဘောကြီးရဲ့ ဒီဇိုင်နာဖြစ်ပါတယ်..။၁၉၀၆ခုနှစ်မှာ ဒီသင်္ဘောကြီးကို စတင်တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ အိုင်ယာလန်ပြည်နယ်ဆိပ်ကမ်းမှာပါ။ ၁၉၀၉ခုနှစ် မတ်လ၃၁ရက်မှာလုံး၀ပြီးစီးသွားတဲ့ အတွက်ကြောင့် လူအင်အား၃၀၀၀ကျော်သုံးပြီး ၃နှစ်ကြာကိုတည်ဆောက်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ထုထည်အရရော၊ အရည်အသွေးအရရော အရမ်းကိုကြီးမားကောင်းမွန်ပြီး အရမ်းကိုယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ သင်္ဘောတစ်ခုအဖြစ်မှတ်ယူထားပါတယ်။ သင်္ဘောကြီးကို အရည်အသွေးအကောင်းဆုံးစတီးတွေနှင့် ဆောက်လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး ထိုခေတ်ကဒေါ်လာ၇.၅သန်း (ယခုဒေါ်လာသန်း၁၀၀ကျော်)တန်ဖိုးရှိပါတယ် ။

ဒါဟာသမိုင်းကြောင်းကိုခေတ္တကြည့်ရှုတာပါ။ တိုက်တန်းနစ်ဟာ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာကြီးဖြတ်ပြီး လူ၁၅၀၀ကျော်ကို တင်ဆောင်ကာအိုင်ယာလန်မှ ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ်ဘက်သို့ ၁၉၁၂ခုနှစ်ဧပြီ လဆန်းပိုင်းမှာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတယ်။ အဆင့်မြင်တဲ့ဝန်ဆောင်မှု၊ ထုထည်နှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုတို့ဟာ လူဆင်းရဲတွေအတွက် နေရာမပေးခဲ့ပါဘူး။ လူကုံထံများနှင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာအကြီးအကဲများတို့ကို တင်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတယ်။ ခရီးသည်ဟာ သင်္ဘောနှင့်ပတ်သတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကိုမှ သံသယဆိုတာမျိုးမရှိဘဲ သူတို့ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲမှာ အရမ်းကိုဇိမ်ကျကျနဲ့ လိုက်ပါလာခဲ့ပါတယ်။
သင်္ဘောကုန်းပတ်ရဲ့ အောက်ဘက်မှာကတော့ အင်ဂျင်နီယာတို့ရဲ့ နေရာဖြစ်ပြီး ခရီးသည်အခန်းတွေကို ရေနွေးပေးရန်အတွက် ကျောက်မီးသွေးကန်တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာပါ။ သူတို့ အလုပ်လုပ်ရာနေရာဟာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ရဲ့ ငါးခန်းမြောက်အခန်းဖြစ်ပါတယ်။

၁၉၁၂ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၄ ရက်နေ့ ၅နာရီမှာတော့ တိုက်တန်းနစ်သင်္ဘောကြီးဟာ တစ်နာရီကို ၂၁မိုင်နှုန်းနဲ့ ခုတ်မောင်းနေတာပါ။ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာထဲကိုဝင်လာသည်မှာ အရမ်းကိုနက်နဲလာပြီဖြစ်ပါတယ်။ အရမ်းအေးလှတဲ့ ရာသီဥတုကြောင့် သမုဒ္ဒရာရေတွေဟာ ရေခဲတစ်မျှကို အေးစက်နေပါတယ်။ ရေခဲစလက်လက်လေးတွေတောင် ရေပြင်ပေါ်မှာ ပေါလောပေါ်နေတာကို မြင်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခရီးသည်တွေဟာ နောက်နာရီပိုင်းအတွင်းမှာကြုံတွေ့ရမယ့် ကပ်ဘေးကြီးကို တွေးတောင်မတွေးမိဘဲ ပါတီပွဲတွေ ကျင်းပနေကြပါတယ်။ ဒီချိန်မှာ သတင်းပိုင်းဆိုင်ရာရယူတဲ့ ကွန်ပျူတာပညာရှင် ဂျွန်ဖီးလစ်ကတော့ လက်ပ်တော့တစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပါတော့တယ်။ ထိုစဉ်မှာ မလှမ်းမကမ်းမှာ ခုတ်မောင်းနေတဲ့ မီးသင်္ဘောဆီမှ သတင်းတစ်ခုက နားကြပ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ သို့ပေမယ့် ရာသီဥတုကဆိုးရွားနေတာကြောင့် ဘာကိုမှ သဲကွဲစွာမကြားရဘဲ ရေဒီယိုပြတ်ရွေ့လှိုင်းသံ ဗြီးခနဲပဲကြားရတဲ့အတွက်ကြောင့် နားကြပ်းကိုဆွဲချွတ်လိုက်ရပါတယ်။ ထို့နောက် လက်ပ်တော့နဲ့ ဆက်လက်အလုပ်ရှုပ်နေပါတော့တယ်။

ရာသီဥတုက ပိုဆိုးရွားလာတာကြောင့် ကနေဒါမှ ကာလီဖိုးနီးယားကိုသွားတဲ့လမ်းမှာကြုံရတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွကို တိုက်တန်းနစ်သင်္ဘောကြီး ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ တောင်လမ်းနှင့်မြောက်လမ်း၂ခုမှာ တောင်လမ်းသည် ဝေးပြီးလမ်းပိုကောင်းပါသည်။ မြောက်လမ်းကတော့ ခရီးနီးပြီး လမ်းအတန်ငယ်ကြမ်းသောကြောင့် Captain Edward Smith ဟာ တောင်လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။

သမုဒ္ဒရာကြီးမှာလေငြိမ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့တွက်ကြောင့် ကပတိန် စမစ်ဟာ အရာရာပုံမှန်ပဲလို့ ယူဆပြီး ၈နာရီနှင့် အိပ်ရာဝင်ခဲ့ပါတယ်။ သင်္ဘောဝမ်းတွင်းမှာတော့ အင်ဂျင်နီယာတွေဟာ ငါးခန်းမြောက်အခန်းမှာ ခရီးသည်တွေ အေးချမ်းလှတဲ့ရာသီမှာ ရေပူသုံးနိုင်ဖို့ ကျောက်မီးသွေးကန်တွေကို အပူပေးလျက်ပေါ့။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆယ်နာရီကျော်လာခဲ့တဲ့အခါမှာတော့ ကံကြမ္မာဆိုးကြီးဟာ စတင်လာခဲ့ပါပြီ။ သမုဒ္ဒရာ ရေပြင်ကြီးက ငြိမ်သက်ဆဲပါပဲ။ လမိုက်ညဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် တိမ်ညိုတိမ်မဲတွေက ကောင်းကင်မှာ အပြည့်ပါပဲ။ ဒီချိန်မှာ သင်္ဘောခေါင်းပိုင်းမှာ အရက်သောက်ရင်း အအေးဒဏ်ကိုအံတုပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အကဲခတ်ရသူ သင်္ဘောစောင့်နှစ်ယောက်ကတော့ တာဝန်ကျေပွန်စွာ တချက်မှမငိုက်မြည်းပဲ နေကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ အမှောင်ထဲမှာ တလက်လက်ထနေတဲ့အရာတစ်ခုကို မျက်စိရှေ့တည့်တည်မှာ မြင်နေရပါတယ်။ ဒါပေမယ့်သူတို့ဟာ ဘာမှန်းမခွဲခြားနိုင်ကြပါဘူး။ လမိုက်ညနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အေးခဲမှုက အမြင်အာရုံကိုမှုန်ဝါးစေနေပါတယ်။ သူတို့က သောကြာကြယ်လက်နေတယ်လို့ပဲ ဲယူဆကြပါတယ်။ အေးဆေးနေကြတာပေါ့။ သို့ပေမယ့် နောက်ဆယ်မိနစ်ခန်းအကြာမှာတော့ သူတို့စီးနင်းနေတဲ့ တိုက်တန်းနစ် သင်္ဘောကြီးထက် ၃ဆလောက်ပိုမိုထုကြီးတဲ့ ရေခဲတောင်ကြီးဟာ အမှောင်ထုထဲမှ ဘွားခနဲပေါ်လာပါပြီ။ သူတို့နှစ်ဦးလည်း အသက်ရှုရပ်မတတ် အံ့ဩသွားကာ သင်္ဘောစက်ခေါင်းထဲရှိ သင်္ဘောသားတွေကို နှိုးပါတော့တယ်။

စမစ်ဟာလည်း ချက်ချင်းပဲ ထလာပါတော့တယ်။ ရေခဲတောင်ကြီးဟာ သူတို့နှင့် ဘယ်လောက်မှကို မကွာတော့ပါဘူး။ တနာရီ ၂၁မိုင်အရှိန်နဲ့ တည့်တည့်သာ ဝင်ဆောင့်လိုက်လျှင် ပြောစရာမရှိအောင် တစ်စီပျက်စီးသွားမှာသေချာပါတယ်။ ကပတိန်စမစ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းချခဲ့ပါတယ်။ ညာဘက်သို့ မလှည့်ပဲဘယ်ဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်ရှောင်ရန် အမိန်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ပဲကိုင်သူကလည်း ချက်ချင်းလှုပ်ရှားပါတော့တယ်။ သင်္ဘောကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း ရေခဲတောင်ကြီးနှင့် နီးကပ်လာလေ သင်္ဘောစက်ခေါင်းထဲကလူတွေ ပြာယာခတ်ကာ jesus ကိုတကြ၊ မျက်စိမျက်နှာတွေပျက်ကြပါတော့တယ်။ ခရီးသည်တွေကတော့ ဘာမျှမသိကြပါဘူး။ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်မောကျနေကြပါတယ်။ တစ်နာရီကို ၂၁.၅မိုင်နှုန်းနဲ့ ရေခဲတောင်ကြီး၏ ဘယ်ဘက်သို့ ရွေ့နေခဲ့ပေမယ့် အသိနောက်ကျခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် နောက်ဆုံးမှာမလွတ်ခဲ့ဘဲ သင်္ဘောကြီးရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းနှင့် ရေခဲတောင်ကြီးကို ပွတ်ဆွဲသွားပါတော့တယ်။

ထိုအခါမှ ကပတိန် စမစ်လဲ သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး သင်္ဘောသားများလည်း လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ကြပါတယ်။ ခရီးသည်များတော့ အတန်ငယ် လှုပ်ခတ်သွားတာကိုတော့ သတိထားမိလိုက်ပြီး ပြန်လည်အိပ်ကြပါတော့တယ်။ သို့ပေမယ့် တိုက်တန်းနစ်သင်္ဘောကြီးရဲ့ ညာဘက်ဝမ်းပိုင်းအခြမ်းမှာ မီတာ ၉၀ ရှည်လျားတဲ့အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားတာကတော့ သတိမထားမိကြပါဘူး။ ချက်ချင်းပဲ ထိုအပေါက်ထဲကို ရေလုံးတွေလိမ့်ဝင်လာတာကို ထင်းထင်းကြီးမြင်နေရတာတော့ သင်္ဘောဝမ်းခန်းထဲက အင်ဂျင်နီယာတွေပါ။ ထိုရေတွေဟာ သင်္ဘောထဲကို ဆယ်မိနစ် ၁၄ပေအနက်နှုန်းနဲ့ကိုဝင်လာတာပါ။ အင်ဂျင်နီယာခေါင်းဆောင် လူစီးယန်နဲ့ သူ့အင်ဂျင်နီယာတွေဟာ ချက်ချင်းကို ရေစုပ်စက်တွေနဲ့ ရေတွေကိုသင်္ဘောပြင်ဘက်သို့ ထုတ်နေရပါတယ်။ နာရီဝက်ကြာလို့ စမစ်သင်္ဘောအောက်ခန်းထဲကို ဆင်းလာတော့ သင်္ဘောကြီးရဲ့ ခန်းငါးခန်းဟာ ရေအောက်သို့စုံးစုံးမြုပ်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ပါတယ်။ စမစ်အချိန်နာရီဝက်တွင်းမှာ ဒီလို အခန်းငါးခန်းလုံးမြုပ်သွားရတာကို ဘယ်လိုမှမယုံနိုင်ဖြစ်ရပါတယ်။ ဒီတိုင်းသာဆိုရင် နောက်၂နာရီ အတွင်းမှာ အေးစက်လှတဲ့ အတ္တလန္တိတ်ထဲကိုထိုးဆင်းတော့မှာဖြစ်ပါတယ်။

ယခုအချိန်မှာ ၁၂နာရီရှိနေပါပြီ။ ၂နာရီထိုးလျှင် တိုက်တန်းနစ်ရေအောက်ရောက်ပါပြီ။ စမစ်လဲပြာယာခတ်ရပါပြီ။ မလှမ်းမကမ်းမှာ ခုတ်နှင်နေတဲ့ ကာလီဖိုးနီးယားမီးသင်္ဘောကြီးကို လှမ်းအကူအညီတောင်းဖို့ ဂျွန်ဖီးလစ် ကို မှာကြားရပါတော့တယ်။ ကွန်ပျူတာပညာရှင်ဂျွန်ဖီးလစ်မှာ အကူအညီလှမ်းယူရန် အကြောင်းကြားသော်လည်း မီးသင်္ဘောမှာ တိုက်တန်းနစ်နှင့် ၈၈မိုင်အကွာမှာရှိနေပါတယ်။ ထို့ကြောင့် လာရောက်ကယ်ဆယ်လျှင် အနည်းဆုံးလေးနာရီတော့ကြာမြင့်မှာဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရပါတယ်။ စမစ်မှာ သင်္ဘောတစ်ခုလုံး လိုက်လံကြေညာပြီး ခရီးသည်တွေကို အသက်ကယ်ယာဉ်နှင့် အောက်သို့ ချပေးရပါတော့တယ်။ နာရီဝက်ထပ်ကြာတော့ သင်္ဘောရဲ့ ဒုတိယနဲ့ တတိယထပ်ထဲကို ရေတွေအလုံးလိုက်ဝင်လာတာကြောင့် ထိုအထပ်မှ ခရီးသည်များ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ပြေးတက်ကြပါတော့တယ်။ ထောင့်ငါးရာသော လူတွေကို တင်ဆောင်ဖို့ အသက်ကယ်ယာဉ်အလုံအလောက်မပါလာခဲ့ပါ။ ကပတိန်က မိမိ၏ တိုက်တန်းနစ် သင်္ဘောကြီးကို ယုံကြည်မှုပိုကဲလွန်းသောကြောင့်လဲ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သင်္ဘောအပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ခရီးသည်ထောင့်ငါးရာ၏ ပွက်လောရိုက်အောင် ဆူညံသံတို့နှင့် ကမ္ဘာပျက်သလိုရှိနေပါတယ်။

အသက်ကယ်သင်္ဘောများမလုံလောက်သောကြောင့် အမျိုးသမီးနှင့်ကလေးများသာ ယာဉ်ပေါ်သို့ လိုက်ပါခွင့်ပေးပြီး ယောက်ျားသားများကတော့ ဇနီးသည်နှင့် ကလေးတို့၏ မျက်နှာကိုအားရအောင်ပင် မကြည့်လိုက်ရဘဲ ကျန်ခဲ့ရပါတယ်။ အမျိုးသမီးများမှာလည်း သူတို့၏ခင်ပွန်းသည်နှင့် ခွဲခွာရချိန်မှာ သူ့သားလေးကို “ဖေဖေ့ကို ဘိုင့်ဘိုင်လို့ ပြောလိုက်လေ” ဟုသာ ပြောနိုင်ပြီး သင်္ဘောကြီးအောက်သို့ မျက်ရည်တွေနှင့် ဆင်းခဲ့ရပါတော့တယ်။ ၁နာရီကျော်သွားတော့ အသက်ကယ်လှေတွေလဲ ကုန်သွားပြီး ယောက်ျားသားများ၊ အဘိုးအဘွားများ၊ ကပတိန်အဖွဲသားများ၊ သင်္ဘောစောင့်များ ဘုရားတရားကိုတပြီး သူတို့သင်္ဘောကြီးမြုပ်နစ်မယ့် ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို မျက်လုံးမှတ်ပြီး နေရပါတော့တယ်။ အမျိုးသမီးနှင့်ကလေးများအားလုံးလည်း လိုက်ပါမသွားနိုင်ခဲ့ပါ။ အသက်ကယ်လှေမှာ အရမ်းကို နည်းနေပါတယ်။ ကံကြမ္မာဆိုးကြီးက ၁နာရီ မိနစ်လေးဆယ်မှာ လျှပ်စစ်မီးတွေကိုဖြတ်ပစ်လိုက်ပါပြီ။ တိုက်တန်းတစ်သင်္ဘောကြီးမှာ ဦးပိုင်းမှာ နစ်ပြီး ပဲပိုင်းဘက်သို့ ထောင်တက်သွားသောကြောင့် သင်္ဘောပေါ်မှလူများ အထက်သို့ ပြေးတက်ကြပါတော့တယ်။ သို့သော်လည်း ထောင်မတ်လွန်းသေကြောင့် မလှမပပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးကြပါတော့တယ်။ စမစ် ခန့်မှန်းထားသလိုပါပဲ။ သင်္ဘောကြီးဟာ၂နာရီတွင်းမှာပဲ အမျိုးကောင်းသားသမီးများ လူကုံထံများ၊ မင်းမျိုးမင်းနွယ်ပေါင်းများစွာကို အေးစက်လှတဲ့ အတ္တလန္တိတ်သမုဒ္ဒရာအောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပါတော့တယ်။

ကျန်ရှိနေခဲ့တဲ့ အသက်ကယ်လှေပေါ်က ခရီးသည်၇၀၀ကျော်မှာလဲ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် တဖြုတ်ဖြုတ်ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျပြီးသေပွဲဝင်ကြရပါတယ်။ မနက်၅နာရီမှာတော့ ကာလီဖိုးနီးယား မီးသင်္ဘောကြီးဆိုက်ရောက်လာပြီး လူ၂၀ဝခန့်ကိုသာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်..။ တိုက်တန်းနစ်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေအများကြီးရှိပါတယ်။ ဇာတ်ကားထဲကတော့ အကျော်ကြားဆုံးပေါ့…………..။

ဒီအထိသည်းခံပြီး ဖတ်ပေးတဲ့စာဖတ်သူတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှာပါ..ဆက်လက်ပြီးတော့ နစ်မြုပ်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းတွေကို ပြောပြပါတော့မယ်။

 

ပထမဆုံးအချက်ကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုစရမလဲဆိုရင်.. သင်္ဘောစောင့်နှစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မလှမ်းမကမ်းမှာတင်ရှိနေတဲ့ ရေခဲဆောင်ကို လှမ်းမမြင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အရက်ရှိန်ကြောင့်လား ဆိုတော့လည်းမဟုတ်ပါ။ သူတို့မှာ သင်္ဘောစောင့်တိုင်း ကိုင်ဆောင်ကြတဲ့ မှန်ပြောင်းအဘယ်ကြောင့်မပါရတာပါလဲ? ပတ်ဝန်းကျင်အကဲခတ်တဲ့ သင်္ဘောစောင့်တိုင်းဟာ ပင်လယ်ပြင်ကိုဖြတ်ကြည့်ရာမှာ အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းမပါရင် အလွယ်တကူမမြင်နိုင်ကြတာသဘာဝပါ။ ထိုရက် လကလည်း မထွက်ဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလေအေးတွေကလဲ မျက်လုံးထဲကို တဖျတ်ဖျတ်တိုက်နေမယ်။ သူတို့ မျက်လုံးမြင်နိုင်စွမ်းအားကို တိုက်ခိုက်တဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိနေပါတယ်။ သူတို့ ဘာကြောင့် မှန်ပြောင်းမသုံးကြသလဲ။ သူတို့သာ ရေခဲတောင်ကို ကြယ်လို့ မထင်မှတ်ခဲ့ရင်၊ စောစီးစွာ ရေခဲတောင်ရှိမှန်းကြိုသိခဲ့ရင် သင်္ဘောကြီး လွတ်မှာပါ။ သေချာပါတယ်။

သူတို့ကိုချည်းအပြစ်တင်လို့လည်း မရပြန်ဘူးဗျ။ ဒုတိယအချက်ကတော့ ကွန်ပျူတာပညာရှင် ဂျွန်ဖီးလစ်ပါ။ အမှန်တကယ်တော့ ကာလီဖိုးနီးယားမီးသင်္ဘောကြီးက ရေခဲတောင်ရှိကြောင်း သတင်းပို့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဟာရေဒီယိုလှိုင်းသံ (ဗြီးဆိုသောအသံ)ကြောင့် နားကြပ်ကိုချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး သတင်းကိုပြန်လည်နားထောင်ခြင်းမရှိဘဲ သူလုပ်ချင်တာသာ လုပ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူသာသတင်းကိုလက်ခံရရှိခဲ့လျှင် ရေခဲတောင်နှင့်ဝေးရာ မြောက်ဘက်လမ်းသို့ စောစီးစွာသွားနိုင်မှာ သေချာပါတယ်။

တတိယအနေနဲ့ကတော့ အခန်း ၄နဲ့ ၅ မှာရှိတဲ့ ကျေက်မီးသွေးတွင်းတွေပါ။ ထိုတွင်းတွေထဲကထွက်လာတဲ့ အပူပမာဏတွေဟာ အခန်းနံရံ တွေကို ကြွပ်ဆတ်စေပါတယ်။ ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေသာမရှိရင် နာရီဝက်အတွင်းမှာ ငါးခန်းလုံး ရေလျှံသွားစရာအကြောင်း မရှိပါဘူး။ ကပတိန်စမစ် အံ့ဩရဆုံးအဖြစ်အပျက်တစ်ခုလဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူစီယန်နဲ့အင်ဂျင်နီယာတွေကို ဝါးမြိုပစ်တဲ့အချက်လဲဖြစ်ပါတယ်။ ထိုတွင်းတွေသာမရှိလျှင် နာရီဝက်မှာ ရှေ့ခန်း၃ခန်းသာမြုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ရေစုပ်စက်နဲ့ နိုင်နင်းစွာ ထုတ်နိုင်ပြီး ကာလီဖိုးနီးယားမီးသင်္ဘောကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်ကောင်းပါတယ်။

နောက်ဆုံးအချက်ကတော့ သံကြွပ်မှိုတွေပါပဲ။ သင်္ဘောကိုတည်ဆောက်ရာမှာ အိုင်ယာလန် ဆိပ်ကမ်းမှာဆောက်ခဲ့တာကြောင့် သင်္ဘောတစ်ခြမ်းကကမ်းပေါ်မှာဖြစ်ပြီး တစ်ခြမ်းကတော့ ပင်လယ်ရေစပ်မှာရှိနေတာပါ။ ကမ်းပေါ်တင်နေတာကတော့ ပဲ့ပိုင်းပါ။ ရေဘက်ကို ရောက်နေတာကတော့ ဦးပိုင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဦးပိုင်းနဲ့ ပဲ့ပိုင်းကိုတည်ဆောက်ရာမှာ အင်ဂျင်နီယာတွေကအဖွဲ့ ၂ဖွဲခွဲပြီး တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဦးပိုင်းတစ်ဖွဲ့ ပဲ့ပိုင်းတစ်ဖွဲ့ပါ။

လိုရင်းက သင်္ဘောရဲ့ ပဲ့ပိုင်းကိုတော့ အင်ဂျင်နီယာတွေက တည်ဆောက်ရာမှာစတီးနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မှိုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ သင်္ဘောဦးပိုင်းကို တည်ဆောက်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေကတော့ သံကြွပ်မှိုတွေနဲ့ တွယ်ဆက်တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ ထိုသံကြွပ်မှိုဆိုတာ သာမာန်သံတွေနှင့် ချော်ရည်တွေကို ရောပြီး ပြုလုပ်ထားတာပါ။ ထိုသံမှိုတွေဟာလည်း တိုက်တန်းနစ်ကြီး မြုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပါပဲ။ သံကြွပ်မှိုတွေဟာ ပေါင် ၄၀၀ဝကနေ ၄၀၀၀ဝအတွင်းဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ပါတယ်။ ရေခဲတောင်နှင့် အရှိန်နဲ့ပွတ်ဆွဲခြင်းမှာ ပေါင် ၁၄၀၀၀ဝခန့် ဖိအားနဲ့ ဖိခံရပါတယ်။ ဒါကြောင့် သံမှိုတွေဟာလွတ်ထွက်ပြီး ရေတွေဒလဟောဝင်လာစေတဲ့ မီတာ၉ဝအပေါက်ကြီး ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ ထိုနေရာတွေမှာလဲ စတီးသံမှိုတွေသာသုံးခဲ့ရင် မီတာကိုးဆယ်ရှည်တဲ့ အပေါက်ကြီး ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သာမာန်ပွန်းပဲ့ရုံလောက်ပဲ ထိခိုက်နိုင်ပါတယ်။ ဒီအပေါက်ကြီးဟာ တိုက်တန်းနစ်မြုပ်ရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့် သံကြွပ်မှိုတွေဟာ အဓိကတရားခံပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

သိရှိထားသမျှအကြောင်းတို့ကို တင်ပြလိုက်ပါတယ်။ စိတ်ဝင်စားမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အထက်ပါအကြောင်းအရင်းတွေကို သိပ္ပံပညာရှင်ပန်ဒိုရာက ရှာတွေ့ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။

Via : Express Time

Leave a Reply