မာသာထရီဇာ ဆုိတာ (သုိ႔) တစ္ကမာၻလုံးခ်စ္တဲ့ ပရဟိတ သူရဲေကာင္း မိခင္ႀကီး (သုိ႔) ကမာၻၾကီးဟာအျပာေရာင္အနားကြပ္နဲ႔ အျဖဴေရာင္၀တ္ရံုတစ္ထည္ကို မွတ္မွတ္ရရရွိေနဆဲ

Posted on

ေရးသားသူ – ဟိန္း (Heinfivestrings)

“အၾကင္နာတရားဆိုတဲ့စကားလံုးဟာ တိုလည္းတိုတယ္။ ေျပာရလည္းလြယ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ပဲ့တင္သံကေတာ့ ရွည္လ်ားက်ယ္ေျပာပါတယ္။”
ဒီစကားကို ေျပာခဲ့တာဘယ္သူလဲ။ သမၼတလား၊ အျဖဳတ္ခ်ခံအာဏာရွင္လား၊ ကမာၻေက်ာ္ပန္းခ်ီဆရာလား၊ အရက္သမားလား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားလား၊ ပါတီဥကၠဌလား၊ ၀ပ္ေရွာ့အလုပ္သမားလား၊ ပီဇာပို႔သူလား၊ ကဗ်ာဆရာလား၊ အေသခံဗံုးခြဲသူလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ သီလရွင္ၾကီးတစ္ပါးပါ။ ရိုမန္ကတ္သလစ္သီလရွင္ၾကီးတစ္ပါးပါ။ ေမြးရပ္ေျမက တျခား၊ သူေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ေနရာက တျခား။ သူကိုးကြယ္တာက တစ္ဘာသာ၊ သူေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာက ဘာသာစံု။ သူလိုခ်င္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာက ကမာၻၾကီးမွာေမတၱာတရားေတြထြန္းကားဖို႔၊ သူလက္ခံရရွိခဲ့တာက ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ဆုတံဆိပ္မ်ား။

သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ေဂဟာေတြကေနတဆင့္ အခုဆိုရင္ ေဂဟာေပါင္းေျမာက္ျမားစြာဟာ ကမာၻ႔နိုင္ငံေပါင္း ၁၃၃နိုင္ငံမွာ ပ်ံ႕နွ႔ံလို႔။ ကမာၻသူကမာၻသားတို႔ဟာလည္း သူ႔နာမည္ကို အခြင့္ၾကံဳတိုင္းတဖြဖြေျပာလို႔။ အယ္ေဗးနီးယန္းလူမ်ိဳးေတြဟာလည္း သူ႔ေၾကာင့္ ဂုဏ္သိကၡာေတြတက္လို႔။ ၂၀ရာစုရဲ႕ ယံုၾကည္ေလးစားမႈအခံရဆံုးပုဂၢိဳလ္မ်ားစာတမ္းမွာ သူ႔နာမည္ဟာ ထိပ္ဆံုးမွာရပ္လို႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ပရဟိတနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ဖ်ားခါၾကရမယ့္ သီလရွင္အိုၾကီးမာသာထရီဇာ။

သူ႔ကိုေမြးတာက ၾသဂုတ္လ ၂၆ရက္၊ ၁၉၁၀ခုနွစ္။ နာမည္အရင္းက Anjeze Gonxhe Bojaxhiu။ ဒါက အယ္ေဗးနီးယန္းဘာသာစကားအရ “နွင္းဆီဖူးေလး”။ လြယ္လြယ္ေခၚေတာ့ အက္ဂနက္စ္ ေပါ့။ Skopje ဆိုတဲ့ျမိဳ႕ေလး(အခုေတာ့ မက္ဆီဒိုးနီးယားနိုင္ငံရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္)မွာ ကမာၻေျမကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ၊ အၾကင္နာတရားေတြ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ ေပးေ၀ေပးမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။

သူဟာ အသက္ ၈နွစ္မွာ ဘာသာေရးကို စတင္စိတ္၀င္စားခဲ့ျပီး အသက္ ၁၂နွစ္မွာေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႔ပဲ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္မယ္လို႔ အခိုင္အမာဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၂၈ခုနွစ္ရဲ႕ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ဘာသာေရးခရီးစဥ္မ်ားကို လွည့္လည္သြားရင္း သီလရွင္ၾကီးLoreto နဲ႔ဆက္သြယ္မိျပီး ကိုဆိုဗိုနိုင္ငံက Black Madonna of Letnice ဘုရားေက်ာင္းမွာ အဓိ႒ာန္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကစျပီး သူဟာ သူ႔အေမ၊ သူ႔အမတို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ ၁၈နွစ္သမီးတစ္ေယာက္ ကမာၻၾကီးထဲကို တိုး၀င္ခဲ့ျခင္းရဲ႕ သမိုင္းအစပါပဲ။

စကားဆိုတာက အၾကမ္းဖ်ဥ္းအေနနဲ႔နွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေတြးေတာေျပာဆိုတာရယ္၊ ကိုယ္ေတြ႔အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္လည္ေျပာဆိုတာရယ္ေပါ့။ မာသာထရီဇာကေတာ့ “အၾကင္နာတရားဆိုတဲ့စကားလံုးဟာ…”ဆိုတဲ့စကားကို ကိုယ္ေတြ႔အျဖစ္အပ်က္မ်ားအေပၚေတြးေတာစဥ္းစားျပီးမွ ေျပာတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေရာ ဒီစကားလံုးေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ကိုယ္ေတြ႔ေဖာ္ေဆာင္ျပီးျပီလား၊ ေတြးေရာေတြးမိၾကရဲ႕လား။ ပဲ့တင္သံေတြရွည္လ်ားက်ယ္ေျပာေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိၾကေသးပါဘူး။

၁၉၂၉ခုနွစ္မွာ အိႏိၵယနိုင္ငံ၊ ဒါဂ်ီလင္းျမိဳ႕အစြန္က သူ႔ဘုရားေက်ာင္းေလးရဲ႕အနီး ေတာေက်ာင္းကေလးမွာ ဟိႏိၵဴဘာသာနဲ႔အဂၤလိပ္ဘာသာကို သင္ယူခဲ့ပါတယ္။ သီလရွင္တစ္ပါးအျဖစ္ခံယူခ်ိန္ ၁၉၃၁ခုနွစ္၊ ေမလ၂၄ရက္မွာေတာ့ “သာသနာျပဳအဖြဲ႔မ်ားကိုေစာင့္ေရွာက္တဲ့သူေတာ္စင္”လို႔အဓိပၸါယ္ရတဲ့ အမည္တစ္ခုကို ခံယူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔နာမည္တူ သီလရွင္တစ္ပါးရွိျပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ အက္ဂနက္စ္ဟာ Teresa ဆိုတဲ့နာမည္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကာလႅကတၱားအေနာက္ပိုင္းက အန္တလီဆိုတဲ့ရြာေလးမွာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးအျဖစ္ ျပန္လည္တာ၀န္ထမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကာလႅကတၱားမွာျဖစ္ေနတဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈျမင့္တက္လာျခင္းေတြ၊ ဟိႏၵဴ/မူဆလင္ဘာသာေရးအဓိကရုဏ္းေတြ၊ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေနတဲ့လူေတြ၊ အနိ႒ာရံုေတြနဲ႔ ခဏခဏေရာက္လာေနတဲ့ ေသျခင္းတရားေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ၁၉၄၆ခုနွစ္ရဲ႕ ၾသဂုတ္လမွာေတာ့ မာသာထရီဇာဟာ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ ဘ၀ကို တစ္ဆစ္ခ်ိဳးလိုက္ပါေတာ့တယ္။

မာသာထရီဇာကေျပာခဲ့ပါတယ္။ “ကၽြန္မေသြးက အယ္ေဗးနီးယားေသြး၊ ကၽြန္မနိုင္ငံသားအျဖစ္ခံယူထားတာက အိႏိၵယ၊ ကၽြန္မယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာက ရိုမန္ကတ္သလစ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအလုပ္အကိုင္က ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုးနဲ႔ဆိုင္တယ္။ ကၽြန္မအသည္းနွလံုးဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေသာတရားဓမၼေတြနဲ႔ျပည့္ေနတယ္”။

မာသာထရီဇာရဲ႕ ေနာက္ထပ္မွတ္သားစရာစကားတစ္ခြန္းရွိပါေသးတယ္။ “ဘယ္အရာကိုမွၾကီးက်ယ္ခမ္းနားဖို႔ေမွ်ာ္လင့္ျပီးမလုပ္ပါနဲ႔။ ဒါေပမယ့္အေသးအမႊားကိစၥေလးေတြကိုေတာ့ ၾကီးမားတဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ေဆာင္ရြက္ပါ။ ဒါကသာ ျမင့္ျမတ္ခမ္းနားျခင္းအစစ္အမွန္ပါ”။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြေဆာင္ရြက္ရာမွာ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာသူေတြဟာ မလိုအပ္ပါဘဲနဲ႔ ခ်ဲ႕ထြင္အသားယူလိုၾကပါတယ္။ ေရေဘးကယ္ဆယ္ေရးသြားေရာက္ဖို႔ ေမာ္ဒယ္လ္ျမင့္ကားတစ္စီးေမွ်ာ္လင့္တာမ်ိဳး၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းရံုးခန္းဖြင့္ဖို႔ ျမိဳ႕လယ္မွာေနရာေကာင္းေကာင္းလုိခ်င္တာမ်ိဳး၊ အလွဴရွင္ေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ဖို႔ တယ္လီဖုန္းငါးလံုးေလာက္ေတာင့္တတာမ်ိဳး၊ အလွဴရွင္ေတြကို ျပျပီးစည္းရံုးဖို႔ မွတ္တမ္းတင္ဓာတ္ပံုေတြ၊ ရုပ္/သံေတြ အတြက္ Full HD ကင္မရာေတြအလိုရွိတာမ်ိဳး၊ အေထာက္အပံ့ပစၥည္းနဲ႔ေငြေၾကးအနည္းငယ္ေပးဖို႔အေရး အခမ္းအနားနဲ႔၊ ဗီနိုင္းနဲ႔၊ တိုက္ပံုနဲ႔၊ စင္ေပၚတက္ျပီးဓာတ္ပံုုအရိုက္ခံခ်င္တာမ်ိဳးကေတာ့ တကယ့္လူမႈေရးစိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူေတြအတြက္ လိုပင္လိုေသာ္ျငား သိပ္ျပီးအေရးမပါလွဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

“ေပးပါ၊ ဘာနာက်င္ဒုကၡကိုမွ မခံစားၾကရေသးခင္ေပးပါ”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွဴၾကတယ္၊ ကမ္းၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ားစုရဲ႕ အလွဴအတန္း၊အေပးအကမ္းေတြကို ျပန္ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ျပည့္စံုေနေသာအခါမ်ားတြင္မွ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ သပ္သပ္ဖယ္ထားျပီး ျဖစ္ေသာ ေ၀စုမ်ားအျပင္ကမွ ေပးၾကကမ္းၾကတဲ့အျဖစ္ေတြသာ ေဟာဒီကမာၻမွာ မ်ားေနပါတယ္။ ပုဆိုးအထည္နွစ္ဆယ္ရွိတဲ့အထဲကေန ေရလဲပုဆိုးတစ္ထည္ကို မီးေဘးဒုကၡသည္ေတြအတြက္ လွဴလိုက္တယ္။ အိမ္မွာၾကက္သားဟင္းနဲ႔အစိမ္းေၾကာ္ခ်က္တဲ့အထဲကေန အနွစ္ကေလးနည္းနည္းဆမ္း၊ အစိမ္းေၾကာ္ေလးပံုထားတဲ့ထမင္းတစ္ထုပ္ကို ေရေဘးဒုကၡသည္ေတြအတြက္လွဴလိုက္တယ္။ ခ်ိဳင္းၾကားမွာညွပ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ၾကီးကိုဖြင့္၊ ၁ေသာင္းတန္ ၅ေထာင္တန္ေတြကို ေဘးနည္းနည္းတြန္း၊ ၅၀တန္အႏြမ္းေလးတစ္ရြက္ကို မရရေအာင္ရွာျပီး လမ္းေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့အမယ္အိုၾကီးေရွ႕ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ မလွဴတာထက္စာရင္ ဒီေလာက္လွဴတာက ပိုမေကာင္းဘူးလားလို႔ အတြန္႔တက္ေလွာင္ေျပာင္ရင္ရေပမယ့္ သမိုင္းထဲက ပရဟိတသူရဲေကာင္းတို႔အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖတ္ရႈျပီးၾကတဲ့အခါမွာ ကမာၻဟာ ဒီေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္ေသးေၾကာင္း အခိုင္အမာေျပာဆိုလာနိုင္ပါတယ္။ မနာက်င္ခင္၊ မခံစားရေသးခင္၊ ဒုကၡမေရာက္ေသးခင္ ေပးပါ လို႔ မာသာထရီဇာက ဆိုထားျပီးမဟုတ္လား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔စြန္႔မယ့္လႊတ္မယ့္အေရး ကိုယ့္အတၱကိုယ္ျပန္သိမ္းေနတဲ့အခ်ိန္ပိုင္းေလးအတြင္းမွာပဲ နာက်င္တဲ့လူက နာက်င္ျပီးသြားျပီ။ ခံစားတဲ့လူက ခံစားျပီးသြားျပီ။ ဒုကၡေရာက္တဲ့လူက ဒုကၡေရာက္ျပီးသြားျပီ။ ဒီအေၾကာင္းေတြေတြးမိရင္ “ကၽြန္မ မာစီဒီးကားမလိုခ်င္ဘူး။ ဒီတန္ဖိုးနဲ႔ညီတဲ့ အာလူးေတြ၊ ဂ်ံဳေတြ၊ ေဆး၀ါးေတြပဲ ေပးပါ”ဆိုတဲ့ မာသာထရီဇာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္သတိရေနမိပါေတာ့တယ္။

သူဟာ ကမာၻ႔နိုင္ငံေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကိုခရီးသြားခဲ့တယ္။ သြားသမွ်ခရီးတိုင္းဟာလည္း ယူဖို႔မဟုတ္၊ ေပးရန္သက္သက္သာျဖစ္တယ္။ ခ်မ္းသာေသာနိုင္ငံမ်ားရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာအစိုးရ၊ နိုင္ငံအၾကီးအကဲတို႔က ေပးကမ္းတာေတြကို ယူခဲ့ရင္ေတာင္ ငတ္မြတ္ဆင္းရဲေနသူအေပါင္းအတြက္သူက ခဏတာလက္ခံေပးျခင္းသာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မာသာထရီဇာဟာ ေဂဟာေပါင္းမ်ားစြာကို သူ႔အေသြးသူ႔အသားနဲ႔လည္ပတ္ေမာင္းနွင္ေစခဲ့တယ္။ အနာၾကီးေရာဂါသည္ေတြ၊ မိဘမဲ့ကေလးေတြ၊ တီဘီေရာဂါသည္ေတြ၊ စစ္ေၾကာင့္အတိဒုကၡေရာက္သူေတြ၊ ကပ္ေရာဂါဆိုးေၾကာင့္လူရုပ္သူရုပ္မေပၚေတာ့သူေတြရဲ႕ အားကိုးရာဟာ မာသာထရီဇာလို႔ ကမာၻၾကီးကလက္ခံလာခဲ့တယ္။

သူ႔ကိုေလးစားအားက်တဲ့လူေတြဟာ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မာသာထရီဇာရဲ႕ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ ပူးေပါင္းပါ၀င္လာသူေတြကို သူက အခ်က္သံုးခ်က္လိုက္နာေစခဲ့တယ္။ ျဗဟၼစိုရ္တရားလက္ကိုင္ထားဖို႔၊ ဆင္းရဲသူေတြကို ကူညီရင္း ကိုယ္တိုင္ဆင္းရဲတာကို ခံနိုင္ဖို႔နဲ႔ အေရးၾကီးဆံုးအျဖစ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအားလံုးကို သူတို႔အေပၚအစြမ္းကုန္ေပးဆပ္ဖို႔ပါပဲ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ “ငါ”ဆိုတဲ့ အတၱကို လံုး၀လႊင့္ပစ္လိုက္ဖို႔ပါ။

သူကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္ေလာက္အထိကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ခဲ့သလဲဆိုရင္ ေမြးရပ္ေျမအယ္ေဗးနီးယားကိုေတာင္ သူ႔အသက္ ၈၁နွစ္၊ ၁၉၉၁ခုနွစ္မွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မာသာထရီဇာဟာ သူမကြယ္လြန္မီအခ်ိိန္မ်ား၊ သူကြယ္လြန္ျပီးအခ်ိန္မ်ားမွာဆုတံဆိပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၉ခုနွစ္မွာ ရရွိခဲ့တဲ့ နိုဘယ္လ္ဆုအပါအ၀င္ေပါ့။ ဒီဆုကို ေပးအပ္တဲ့အခါမွာလည္းလုပ္္ေနၾက ဂုဏ္ျပဳအခမ္းအနားေတြ၊ ညစာစားပြဲေတြကို ျငင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ သူရရွိမယ့္ ေဒၚလာ တစ္သိန္းကိုးေသာင္းေက်ာ္ကိုသာ အိႏိၵယက ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြအတြက္ ေတာင္းခံခဲ့ပါတယ္။

ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔လည္းတိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်ေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိလာရပါတယ္။ မတရားအနိုင္က်င့္မယ္၊ သယံဇာတေတြ လက္၀ါးၾကီးအုပ္မယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအနွစ္ေတြ ဖ်က္ဆီးမယ္၊ လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားဆက္ဆံမယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ “နာ”လို႔ျဖစ္တဲ့စစ္ပြဲေတြရွိလာပါတယ္။ အမ်ိဳးကိုထိလို႔နာတယ္၊ ေရေျမေတာေတာင္ကိုထိလို႔နာတယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈကိုထိလို႔နာတယ္။ ဒါဟာလူသားဆန္ျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အျပစ္မဆိုသာပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ “နာ”လို႔ျဖစ္တဲ့စစ္ပြဲေတြရဲ႕ သက္တမ္းၾကာလာရင္ေတာ့ “ဆာ”လို႔ျဖစ္တဲ့စစ္ပြဲေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားပါတယ္။ “ဆာ”လို႔ျဖစ္တဲ့စစ္ပြဲေတြဟာ လက္နက္ေတြနဲ႔တိုက္ခိုက္ၾကတာျဖစ္နိုင္သလို ျငိမ္းခ်မ္းစြာေနထိုင္ေနရင္းလည္း ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ “ဆာ”လို႔ျဖစ္တဲ့စစ္အတြက္ စားပြဲေပၚမွာထိုင္ေျပာေနရံုနဲ႔ေတာ့ အလြယ္တကူမေျပလည္နိုင္ပါဘူး။ ဒါကို ကမာၻၾကီးကေသခ်ာမသိေသးဘူး၊ သိဖို႔မၾကိဳးစားေသးဘူး၊ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားဆဲပါ။ ကဗ်ာဆရာ လူအိမ္ က သူ႔ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္ “ရူးေနတဲ့ကမာၻ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာမွာ ဒီလိုထည့္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကမာၻဟာ
ခုအခ်ိန္ထိ
အေရးၾကံဳမွ
အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ လုပ္ခ်င္ေနတုန္းပဲ

ဒိုင္ယာနာမေသခင္
ေနာက္ဆံုးေသာက္သြားတဲ့ဟင္းခ်ိဳဟာ
ေဒၚလာ(၄၀၀၀)တန္တယ္
ဗီယင္နာကို

ေဂ်ာ့ခ်္ဘုခ်္လာေတာ့
တည္းခိုခန္းတစ္ညစရိတ္ဟာ
ေဒၚလာ(၆၀၀၀)က်တယ္။

“ဘုရင္ခံခ်ဳပ္က နွစ္ေယာက္စာ၀တ္ထားျပီပဲ
ကၽြန္ေတာ္၀တ္ဖို႔မလိုေတာ့ပါဘူး” တဲ့
မဟတၱမဂႏီၵေျပာခဲ့သလိုပါပဲ

လူေပါင္းမ်ားစြာဟာ ေက်ာေျပာင္ေနျပီး
လူအခ်ိဳ႕ဟာ ေတာင္ပံုရာပံုရွိေနတယ္
ကမာၻက သိပံုမရဘူး။

ကမာၻဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ကမာၻတည္မယ္ထင္ေနရဲ႕
ဘ၀င္လည္းျမင့္ရဲ႕
ရူးလည္းရူးရဲ႕
ဂိုက္ေပးလည္းၾကမ္းရဲ႕

ကမာၻကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳရဲ႕
“မာသာထရီဆာ”က တစ္ေယာက္တည္း

“ဘင္လာဒင္”ေတြအမ်ားၾကီးပဲ
“ဂႏီၵ”က တစ္ေယာက္တည္း
“ဟစ္တလာ”ေတြက အမ်ားၾကီးပဲ။

မာသာထရီဇာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြမ်ားစြာထဲကမွ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခုရွိပါတယ္။ အခ်ိန္က အိႏိၵယနိုင္ငံမွာ လူမ်ိဳးေရး/ဘာသာေရးခြဲျခားမႈေတြ ျပင္းထန္ေနခ်ိန္။ မာသာထရီဇာ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ အနူအရြဲလူေတြ၊ ပိန္လွီေျခာက္ကပ္လူနာေတြ၊ ယင္တေလာင္းေလာင္းအနာဗရပြနဲ႔ ေရာဂါသည္ေတြကို ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြက လက္မခံခ်င္ၾကတဲ့အတြက္ အလွဴရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ကူညီမႈနဲ႔အတူ ျမိဳ႕စြန္က ဘုရားေက်ာင္းကေလးဆီ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အၾကမ္းဖက္လိုစိတ္ျပင္းထန္ေနတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ဟာ တုတ္ေတြ၊ဓားေတြ၊လက္နက္ေတြကိုင္လာျပီး ဘုရားေက်ာင္းေလးေရွ႕မွာ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုၾကပါတယ္။ အျဖဴေရာင္၀တ္ရံုကို အျပာေရာင္အနားကြပ္ကေလးေတြနဲ႔ မာသာထရီဇာက လူအုပ္ၾကီးေရွ႕မွာ လာရပ္ျပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာပါတယ္။

“ရွင္တို႔ ကၽြန္မကို ရိုက္ခ်င္လား၊ ရိုက္ပါ။ ကၽြန္မကို သတ္ခ်င္လား၊ သတ္ပါ။ ဒီလိုမလုပ္ခင္ကၽြန္မတစ္ခုေတာ့ ေျပာလိုက္မယ္။ အခုအထဲမွာရွိေနတဲ့လူေတြဟာ ဟိႏၵဴေတြ၊မူဆလင္ေတြ။ ရွင္တို႔လူမ်ိဳးေတြ၊ ရွင္တို႔နိုင္ငံသားေတြ၊ ရွင္တို႔ဘာသာ၀င္ေတြ။ ကၽြန္မအမ်ိဳးတစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။ ကၽြန္မနိုင္ငံသားတစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။ နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္စဥ္းစားၾကစမ္းပါ”။
လူအုပ္ၾကီးဟာ မီးကိုေရနဲ႔ျငိမ္းသလို ျငိမ္လုိ႔၊ တိတ္ဆိတ္ညသန္းေခါင္ယံလို ျငိမ္လို႔၊ လိႈင္း၊ေလ လႈပ္ရွားျခင္းမရွိတဲ့ ေရျပင္လို ျငိမ္လို႔။ မာသာထရီဇာရဲ႕စကားေၾကာင့္ ကိုယ့္အတၱကိုယ္ရွက္ျပီး အလွ်ိဳလွ်ိဳထြက္သြားၾကေတာ့တာေလ။

တစ္ဘ၀လံုးကို အိႏိၵယနိုင္ငံနဲ႔ ကမာၻေပၚက ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ မာသာထရီဇာဟာ မရဏတရားအတြက္ေပးဆပ္ဖို႔လည္း အခ်ိန္ေရာက္လာပါတယ္။ နိုင္ငံအမ်ားအျပားကို ခရီးသြားေနေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ က်န္းမာေရးအေျခအေနကို စစ္ေဆးကုသဖို႔ထက္ သူ႔ေဂဟာေတြက ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ပဲ စိုးရိမ္ပူပန္ခဲ့တဲ့သူပါ။ ေရာမျမိဳ႕မွာ ပုပ္ရဟန္းမင္းၾကီးဂၽြန္ေပါလ္(၂)နဲ႔ေတြ႔ဆံုစဥ္ ၁၉၈၃ကတည္းက မာသာထရီဇာဟာ နွလံုးေရာဂါကို ခံစားေနရျပီျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၆ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လအတြင္းမွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါကို အျပင္းအထန္ခံစားျပီးခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဇရာဟာ က်န္းမာေရးကို အေနွာက္အယွက္ေပးလာခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကမာၻၾကီးရဲ႕အားကိုးရာျငိမ္းခ်မ္းေရးရဲ႕မိခင္၊ ရံႈ႕တြမႈန္ေ၀ေနတဲ့အသားအေရနဲ႔ မ်က္နွာေပၚကအေရးအေၾကာင္းေတြၾကားက စူးရွမ်က္၀န္းပိုင္ရွင္၊ ဒုကၡသည္ေတြကို ဆြဲေပြ႕အားေပးလိုက္ဖို႔ ၀န္မေလးခဲ့တဲ့ ၀တ္ရံုအျဖဴမွာ အျပာေရာင္အနားကြပ္ကေလးေတြနဲ႔ သီလရွင္ၾကီးမာသာထရီဇာဟာ ၁၉၉၇ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၅ရက္ေန႔မွာ ျမင့္ျမတ္စြာကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စ်ာပနကို ကမာၻအရပ္ရပ္က နိုင္ငံေတာ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္မ်ား၊ သမၼတမ်ား၊ ပရဟိတသမားမ်ားနွင့္ သူကူညီေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေသာ ဒုကၡသည္မ်ားက ခမ္းနားစြာက်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။ သူကြယ္လြန္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အတြက္၀ိုင္း၀န္းအားျဖည့္ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ပရဟိတသမားမ်ား၊သီလရွင္မ်ား စုစုေပါင္း(၁)သန္းေက်ာ္ဟာ နိုင္ငံေပါင္း ၁၃၃နိုင္ငံမွာ အနာၾကီးေရာဂါေတြအတြက္၊ တီဘီေရာဂါေတြအတြက္၊ မိဘမဲ့ေတြအတြက္၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြအတြက္ ဆက္လက္ေပးဆပ္ေနၾကဆဲျဖစ္ပါတယ္။

“လူဆိုတာေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းမေနခဲ့ရရင္ေတာင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေသရမယ္” တဲ့။ မာသာထရီဇာေျပာခဲ့တယ္။ ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲနိုင္ငံေတြအတြက္ေတာ့ နား၀င္ခ်ိဳဖို႔မလြယ္တဲ့စကားပါ။ တစ္ရက္လုပ္အားခကို တစ္ရက္၀မ္းစာအျဖစ္ေျပာင္းလဲလိုက္ရတဲ့သူေတြမွာ ဘယ္ကလာျပီးက်န္းမာေရးစရိတ္၊ နာေရးစရိတ္ဟာ အဆင္သင့္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ နာေရးကူညီမႈအသင္းေတြနဲ႔ ေစတနာရွင္ေတြေၾကာင့္သာ နည္းနည္းေျဖသာနိုင္ေနတာေပါ့။ ဒီလိုလူမႈေရးသမားေတြဟာ ေသနတ္တစ္ခ်က္မေဖာက္၊ ဓားတစ္ခ်က္မ၀င့္၊ လက္သီးတစ္ခ်က္မထိုးတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြပါပဲ။ ေသနတ္ပစ္ျပီးနိုင္ငံကိုကာကြယ္၊ ဓားခုတ္ျပီးလူမ်ိိဳးကိုကာကြယ္၊ လက္သီးထိုးျပီးပိုင္နက္ကို ကာကြယ္မွသာ သူရဲေကာင္းလို႔ျမင္တဲ့အျမင္ေတြ ဒီေန႔ကမာၻၾကီးမွာ မ်ိဳးတံုးသြားတာၾကာပါျပီ။

လက္ထဲမွာ ေမတၱာတရားထည့္ထားပါ၊ တျခားလက္တစ္စံုကိုေပးပါ။ ဒါသူရဲေကာင္းပဲ။ အၾကည့္ထဲမွာ အၾကင္နာတရားထည့္ထားပါ။ တျခားမ်က္၀န္းတစ္စံုကိုၾကည့္ပါ။ ဒါသူရဲေကာင္းပဲ။ နႈတ္ခမ္းေပၚမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကိုတင္ထားပါ။ တျခားနႈတ္ခမ္းတစ္စံုကို ျပံဳးျပပါ။ ဒါသူရဲေကာင္းပဲ။ သံခ်ပ္ကာတိုက္ပြဲ၀င္၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြထက္ အျဖဴေရာင္၀တ္ရံုမွာ အျပာေရာင္အနားကြပ္ထားတဲ့ သီလရွင္ၾကီးကို ကမာၻၾကီးဟာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ပိုမိုလြမ္းဆြတ္လိုအပ္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာလူအိမ္ရဲ႕ “ရူးေနတဲ့ကမာၻ”ဆိုတဲ့ကဗ်ာထဲက အပိုဒ္တခ်ိဳ႕ကို ေရရြတ္ေနရင္းနဲ႔ေပါ့။

“ဒါးဗို႔”မွာအစည္းအေ၀းလုပ္ေတာ့
“နီဂရိုးပြန္တီ”က
ကေလးေတြအတြက္ ေဒၚလာ(၁၀၀)တန္ကြန္ျပဴတာေတြထုတ္ရမယ္

“ဘီလ္ဂိတ္”က ဒီလိုမဟုတ္
ကြန္ျပဴတာနဲ႔ တြဲၾကည့္လို႔ရတဲ့ ဆဲလ္ဖုန္းေတြ ထြင္ဖို႔လိုတယ္တဲ့

“ရွာရြန္စတုန္း”က ေျပာတယ္
ေလာေလာဆယ္ အာဖရိကျပည္သူေတြကို
ျခင္ေထာင္ေတြေပးရမယ္တဲ့။

တကယ့္ မီးစတစ္ဖက္ေရမႈတ္တစ္ဖက္ပါပဲ
ကမာၻဟာ
တစ္ဖက္မွာ ေလသံေကာင္းလႊင့္ျပီး
တစ္ဖက္မွာေတာ့ ဇိမ္နဲ႔ ျငိမ့္ခ်င္ေနတုန္းပဲ

ကမာၻဟာ ခုခ်ိန္ထိ
တရားေတြ႔သလိုလိုနဲ႔
တရားကိုေကြ႔ေရွာင္ေနတုန္းပဲ။

ဟိန္း
17.4.13

ကိုးကား

– en.wikipedia.org
– www.motherteresa.org
– ဆရာ လူအိမ္(ရူးေနတဲ့ကမာၻ)
Instyle မဂၢဇင္း

Leave a Reply